​บทที่ 1 ข้าคือกระจกวิเศษ

บทที่ 1 ข้าคือกระจกวิเศษ

"นายหญิงน้อย! ท่านตื่นแล้วหรือยัง?"

จ้าวเว่ยเว่ยตกใจกลัว เธอจ้องมองไปที่กระจกอย่างตะลึงงัน ภาพสะท้อนในกระจกไม่ใช่ใบหน้าของเธอ แต่เป็นเด็กสาวร่างกายผอมแห้งและเธออยู่ในชุดโบราณที่มีรอยปะอยู่ทั่วทั้งตัว เธอยกมือเล็กๆ ที่ผอมแห้งของตัวเองขึ้นมาจับที่ใบหน้า นี่มันคือใบหน้าของเธอตอนที่เธออายุ 14-15 ปีนี่นา ทันใดนั้นเสียงที่เธอได้ยินตอนแรกก็ดังขึ้นมาอีก

"ข้าคือกระจกวิเศษ ข้าถูกสาปให้ถูกกักขังอยู่ในกระจกนี้มานานแสนนาน เลือดของเจ้าปลดปล่อยข้า"

"What??? นี่กำลังล้อเล่นอยู่หรือเปล่า กระจกวิเศษอะไรกัน บ้าแล้ว ตื่นๆๆ"

จ้าวเว่ยเว่ยใช้มือตบหน้าของตัวเองแรงๆ 2-3 ครั้ง และผลที่ได้ก็คือเธอเจ็บหน้ามาก และยังมีรอยแดงของฝ่ามือทั้งห้าขึ้นเต็มสองแก้มอีก เธอรีบยกกระจกขึ้นมามองอีกครั้ง พลางคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เธอเพิ่งซื้อกระจกโบราณชิ้นนี้ที่มีกรอบสวยงามมาก มาจากร้านขายของโบราณที่มาเปิดใหม่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลที่เธอทำงานไม่ใช่หรือ ทำไม... ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ล่ะ!

จ้าวเว่ยเว่ย หมอสาวผู้เป็นยอดอัจฉริยะแห่งยุค 2024 เธอจบการศึกษาแพทย์ด้านศัลยแพทย์ด้วยวัยเพียง 21 ปี ความสามารถของเธอเหนือชั้น เธอสามารถผ่าตัดผู้ป่วยที่ยากที่สุดได้อย่างสำเร็จ ชื่อเสียงของเธอโด่งดังไปทั่วโลก โรงพยาบาลเกือบทั่วโลกต่างก็ต้องการให้เธอไปเป็นอาจารย์แพทย์เพื่อสอนเทคนิคชั้นเลิศของเธอ

ชีวิตของจ้าวเว่ยเว่ยนั้นสมบูรณ์แบบ เธอมีหน้าที่การงานที่ประสบความสำเร็จ ได้รับการยกย่องและเคารพจากทุกคน เธอมีเงินทองมากมาย สามารถซื้ออะไรก็ได้ที่เธอต้องการ

แต่ทว่าลึกๆ ในใจของเธอ ยังมีความรู้สึกโหยหาบางอย่าง เธอรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตที่วุ่นวาย ชีวิตที่มีแต่งาน งาน และงาน เธออยากหาอะไรใหม่ๆ อะไรที่ท้าทาย อะไรที่ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้น และสิ่งที่เธอหลงใหลอีกอย่างหนึ่งก็คือของเก่าของโบราณที่เห็นเป็นไม่ได้ เธอจะต้องเข้าไปดูไปสอบถามทันที เธอชอบที่จะสืบค้นหาว่าของเก่าแต่ละชิ้นนั้นมีความเป็นมาอย่างไร และไม่เพียงชอบเท่านั้น เธอยังมีสะสมอยู่มากมายด้วย

เมื่อมีเวลาว่าง เธอมักจะหาโอกาสไปดูของที่ร้านขายของเก่าเสมอ และเมื่อไม่นานมานี้ใกล้ๆ โรงพยาบาลก็มีร้านขายของเก่ามาเปิด ทำให้จ้าวเว่ยเว่ยนั้นตื่นเต้นและดีใจมาก เมื่อเลิกงานก็รีบเดินมาดูของเก่าที่ร้านทันที และเมื่อเธอสะดุดตากับกระจกโบราณกรอบไม้แกะสลักวิจิตรบรรจง ด้วยความหลงใหลในวัตถุโบราณเธอจึงตัดสินใจซื้อมันมาโดยไม่ลังเลและนำกลับบ้านทันที

เมื่อกลับถึงบ้าน เธอรีบทำความสะอาดกระจกอย่างทะนุถนอม แต่แล้วเศษแก้วเล็กๆ บนผิวกระจกก็บาดนิ้วของเธอ เลือดหยดลงบนกระจกเป็นรอยด่าง เธอตกตะลึงเมื่อแสงสว่างจ้าสาดส่องออกมา เมื่อแสงจางลง จ้าวเว่ยเว่ยพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องของเธออีกต่อไป แต่กลับมาอยู่ในกระท่อมเก่าๆ ที่มืดมิด ร่างกายอยู่ในชุดขาดลุ่ย สภาพแวดล้อมรอบตัวดูเหมือนยุคโบราณ และอีกอย่างที่เธอสังเกตเห็นทันทีคือสภาพห้องที่เธอนอนอยู่นั้น สามารถใช้คำว่าอเนจอนาถได้เลยอย่างเต็มที่

ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากกระจกโบราณที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เธอ

"นายหญิงน้อย ท่านตื่นแล้วหรือยัง?"

นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าที่จ้าวเว่ยเว่ยจะมานั่งตบหน้าตัวเองอยู่นี้ เพราะต้องการให้ตัวเองตื่นด้วยคิดว่านี่คือความฝัน จ้าวเว่ยเว่ยตกใจกลัวจนรีบทิ้งกระจกลงอย่างแรงทันที น่าแปลกที่แม้จะทิ้งลงแรงเพียงใด แต่มันกลับไม่แตกหรือแม้แต่จะมีรอยร้าวเลยสักนิดเดียว เธอจ้องมองกระจกอย่างตะลึงงัน ภาพสะท้อนในกระจกตอนนี้มีเพียงแสงสีทองและเงินที่วิ่งวูบวาบไปมา และค่อยๆ เรืองแสงออกมาเล็กน้อย

"คุณเป็นใครกัน?"

จ้าวเว่ยเว่ยถามขึ้นมา พลางพยายามถอยออกให้ห่างจากเจ้ากระจกบานนี้ให้มากที่สุด แต่ด้วยร่างกายที่เหมือนจะไม่สบายของเด็กสาวคนนี้ ทำให้เธอเกิดอาการวิงเวียนศีรษะจนต้องนั่งนิ่งๆ และหลับตา ทันใดนั้นเสียงของเจ้ากระจกก็ดังขึ้นมาอีก

"ข้าคือกระจกวิเศษ ข้าถูกสาปให้ถูกกักขังอยู่ในกระจกนี้มานานแสนนาน เลือดของเจ้าปลดปล่อยข้า ตอนนี้ท่านเป็นนายหญิงของข้าแล้ว ข้าจะมอบพรให้เจ้า 3 ประการ เจ้าสามารถขออะไรก็ได้ เชิญ!"

จ้าวเว่ยเว่ยยังคงมึนงง เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็นก็ผลักดันให้เธอถามคำถาม และอีกประการคือคำว่า 'พร 3 ประการ' นั้นมันดูดึงดูดใจมากเหลือเกิน

"กระจกวิเศษที่เหมือนกันกับของน้องสโนว์ น่ะหรือ?"

จ้าวเว่ยเว่ยถามขึ้นมา เจ้ากระจกเงียบไปเพราะมันไม่รู้ว่าน้องสโนว์คือใครนั่นเอง เมื่อไม่มีคำตอบจ้าวเว่ยเว่ยจึงเปลี่ยนคำถามใหม่

"คุณสามารถที่จะให้พร 3 ประการกับฉันได้จริงๆ หรือ? ฉันขออะไรก็ได้จริงๆ น่ะหรือ?"

"เป็นเช่นนั้นนายหญิง ท่านสามารถขอพรจากข้าได้ 3 ประการ จงคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะเอ่ยออกมา" เจ้ากระจกเอ่ยบอกนายหญิงของมัน

จ้าวเว่ยเว่ยคิดทบทวนอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสทองที่จะได้สัมผัสประสบการณ์จริงในยุคโบราณ โอกาสที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด และเธอคิดว่าลองดูก่อนข้อแรกก็แล้วกัน ถ้าหากเป็นจริงอย่างที่เจ้ากระจกบอก เธอจะได้เตรียมตัวและระมัดระวังในการขอข้อที่ 2 และ 3 ต่อไป

"ฉันขอพรข้อแรก เป็นความรู้เกี่ยวกับยุคสมัยนี้ ฉันต้องการเข้าใจภาษา วัฒนธรรม และประเพณีของที่นี่ และที่สำคัญ... ที่นี่คือที่ไหนของโลกใบนี้กันแน่"

สิ้นเสียงเอ่ยขอพร กระจกโบราณก็เรืองแสงสีทองพุ่งเข้าที่หน้าผากของจ้าวเว่ยเว่ยทันที เพียงอึดใจเดียวความรู้มากมายมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมอง เธอรู้สึกราวกับว่าสมองถูกปลดล็อก สามารถเข้าใจภาษาจีนโบราณได้อย่างคล่องแคล่ว เรียนรู้ประเพณี วัฒนธรรม และวิถีชีวิตของผู้คนในยุคสมัยนั้นได้อย่างรวดเร็ว

และในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าเธอไม่ได้อยู่ในยุคโบราณทั่วไป แต่เธออยู่ในสมัยราชวงศ์ต้าหมิง ยุคสมัยอันยิ่งใหญ่และรุ่งเรืองที่ห่างไกลจากโลกปัจจุบันของเธอมากกว่า 1,000 ปี หัวใจของจ้าวเว่ยเว่ยเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ด้วยความที่เธอชอบของโบราณอยู่แล้ว เธอจึงใฝ่ฝันมาตลอดที่จะได้สัมผัสประสบการณ์จริง และตอนนี้ความฝันของเธอก็เป็นจริงแล้ว

เธอเหลือบมองไปที่กระจกวิเศษที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเป็นสิ่งที่นำพาเธอมาสู่สถานที่นี้ และจะเป็นกุญแจสำคัญสำหรับการผจญภัยของเธอในยุคโบราณ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่านี่คือความจริง และเธอไม่ได้ฝันแต่อย่างใด ทันใดนั้นเสียงของเจ้ากระจกโบราณก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"นายหญิง โปรดเอ่ยขอพรข้อที่สอง"

****