บทที่ 1 ความตายไม่น่ากลัวเท่าความโง่เขลา ep 1

บทที่ 1 ความตายไม่น่ากลัวเท่าความโง่เขลา ep 1

"พี่เต... ช่วยไอด้วย..."

เสียงเรียกแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากที่เปรอะเปื้อนเลือด ทว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตรกลับไม่ขยับเข้ามา แม้แต่ก้าวเดียว อลิสาพยายามลืมตาขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางม่านฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา เธอเห็นเขายืนอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน

เตชินท์...

ผู้ชายที่เธอรักมาตลอดหลายปี ผู้ชายที่เคยสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ พร้อมให้คำมั่นว่าจะจับมือกันไปจนแก่เฒ่า และเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่กำลังยืนมองเธอรอความตายอยู่ในเวลานี้!

กลิ่นน้ำมันเชื้อเพลิงผสมกับกลิ่นยางไหม้ลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านทรวงอกทุกครั้งที่พยายามสูดลมหายใจ เศษกระจกแตกกระจายเกลื่อนเบาะหนังราคาแพง ขณะที่ส่วนหน้าของรถสปอร์ตคันหรูยุบเข้ามาจนพวงมาลัยกดทับร่างของเธอเอาไว้

เมื่อครู่รถของเธอเสียหลักพุ่งชนแผงกั้นริมถนนอย่างรุนแรง ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วจนจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเหยียบเบรกทันหรือไม่ รู้เพียงว่าหลังเสียงกระแทกสนั่น โลกทั้งใบก็พลิกคว่ำ ก่อนความเจ็บปวดแสนสาหัสจะตามมา

สายเข็มขัดนิรภัยรั้งร่างเธอเอาไว้ แต่แรงกระแทกทำให้หน้าอกเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก ขาทั้งสองข้างถูกชิ้นส่วนใต้คอนโซลที่บิดเบี้ยวกดทับจนขยับไม่ได้

…เจ็บ...

พี่เต... ไอเจ็บเหลือเกิน...

เปลวไฟเล็ก ๆ เริ่มลุกขึ้นบริเวณใต้ฝากระโปรงรถ แสงสีส้มสะท้อนหยาดฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย ควันสีเทาลอยลอดผ่านรอยแตกของกระจกหน้าเข้ามาภายในห้องโดยสาร อลิสาพยายามยกมือขึ้นปลดเข็มขัดนิรภัย แต่ปลายนิ้วกลับสั่นจนไม่อาจออกแรงได้

เธอยังไม่อยากตาย!

เธออายุเพียงยี่สิบแปดปี ยังมีอีกหลายสิ่งที่อยากทำ ยังมีสถานที่อีกมากมายที่อยากไป และยังมีคำพูดอีกนับร้อยนับพันที่อยากบอกกับคนสำคัญ

"ช่วย...ด้วย..."

เสียงของเธอเบาจนแทบถูกกลืนหายไปกับสายฝน ทว่าในวินาทีที่มองผ่านกระจกด้านข้างซึ่งแตกเป็นช่องกว้าง หญิงสาวกลับเห็นภาพหนึ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรงด้วยความหวัง

เตชินท์กำลังเดินเข้ามา!

เขาเห็นเธอแล้ว!

"พี่เต!"

อลิสาพยายามเปล่งเสียงเรียกอีกครั้ง มือข้างที่ยังขยับได้ยกขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนฝ่ามือเปื้อนเลือดจะสัมผัสกับขอบหน้าต่างรถ เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอมองเห็นใบหน้าคมคายที่เคยหลงรักอย่างชัดเจน

เตชินท์ก้มมองสภาพรถที่พังยับเยิน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอยังมีสติอยู่

"ไอริส..."

เพียงได้ยินเสียงเรียกชื่อ น้ำตาของอลิสาก็ไหลออกมาทันที

เขายังเป็นห่วงเธอ! ต่อให้ก่อนหน้านี้ทั้งคู่ทะเลาะกันรุนแรงเพียงใด ต่อให้เขาพูดจาทำร้ายจิตใจเธอมากแค่ไหน อย่างน้อยในวินาทีที่เธอกำลังจะตาย เขาก็ยังเดินกลับมาหา

เห็นไหม…พี่เตไม่ได้ใจร้ายกับเธอถึงขนาดนั้น

เขาแค่โกรธ...แค่เหนื่อยกับความขี้หึงของเธอเท่านั้น

แม้จะเจ็บปวดแทบขาดใจ อลิสาก็ยังพยายามหาเหตุผลเข้าข้างเขาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"พี่เต... ไอออกไปไม่ได้..."

หญิงสาวสะอื้น เลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกจากมุมปาก

"ช่วยไอที...ไอยังไม่อยากตาย..."

เตชินท์ขยับเข้ามาอีกก้าว ก่อนยื่นมือไปจับมือเปิดประตูรถที่บิดเบี้ยว อลิสามองการกระทำนั้นด้วยความหวังอันริบหรี่

อีกนิดเดียว...

เพียงเขาช่วยเปิดประตู เรียกรถพยาบาล หรือทำอะไรก็ได้เพื่อช่วยชีวิตเธอ...เธออาจยังมีโอกาสรอด! แต่แล้วเสียงหวานสั่นเครือก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"พี่เตคะ!"

มินตรารีบเดินฝ่าสายฝนเข้ามา ใบหน้าหวานซีดเผือด ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำตา หล่อนยื่นมือไปคว้าแขนชายหนุ่มเอาไว้แน่น

"อย่าเข้าไปใกล้เลยค่ะ! ไฟกำลังลุกนะคะ มินกลัว!"

เตชินท์หันไปมองหญิงสาวข้างกาย

"มิน ถอยไปก่อน"

"แต่พี่เต..."

มินตราเม้มริมฝีปาก ก่อนปรายตามองอลิสาที่ติดอยู่ในซากรถ

"คุณไอริสยังมีชีวิตอยู่นะคะ เราควรโทรเรียกรถพยาบาล..."

เธอพูดเช่นนั้นก็จริง ทว่ามือกลับกระชับแขนเตชินท์แน่นขึ้น ไม่ได้หยิบโทรศัพท์ออกมาแม้แต่น้อย อลิสาพยายามพยักหน้า

…ใช่...

โทรเรียกรถพยาบาลที! ขอเพียงใครสักคนโทรเรียกความช่วยเหลือ เธออาจยังไม่ต้องตายอยู่ตรงนี้

"พี่เต..."

เธอยื่นมือไปหาเขาอีกครั้ง ปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดอยู่ห่างจากมือของชายหนุ่มเพียงนิดเดียว ทว่าเตชินท์กลับค่อย ๆ ปล่อยมือจากที่เปิดประตูรถ อลิสาชะงัก…ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นในอกพลันสั่นคลอน

"พี่...?"

เตชินท์ไม่ตอบ เขายืนมองเธออยู่นานหลายวินาที นานพอให้อลิสาเห็นบางสิ่งเปลี่ยนแปลงไปในแววตาคู่นั้น ความตกใจในตอนแรกค่อย ๆ เลือนหาย เหลือเพียงความลังเล

ก่อนความลังเลจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

"พี่เตคะ?"

มินตราเรียกเบา ๆ

"เราจะทำยังไงดี?"

เตชินท์เม้มริมฝีปากแน่น เขามองอลิสาอีกครั้ง ก่อนเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา

"ไม่ต้องโทร"

อลิสานิ่งงัน หัวใจของเธอกระตุกวูบ

อะไรนะ?

"คะ?" มินตราเงยหน้าขึ้น

"พี่บอกว่าไม่ต้องโทรเรียกรถพยาบาล"

เสียงของเตชินท์ต่ำลง เขาเหลือบมองเปลวไฟที่กำลังลุกลามบริเวณหน้ารถ ก่อนหันกลับไปสบตาหญิงสาวในอ้อมกอด

"ขึ้นรถเถอะมิน"

ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวอลิสาในทันที แม้เสียงฝนจะยังดังสนั่น แม้เปลวไฟจะส่งเสียงปะทุอยู่ไม่ไกล แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนทุกอย่างหยุดนิ่ง

ไม่ต้องโทร...

เขาพูดว่าไม่ต้องโทรอย่างนั้นหรือ?

"พี่เต..."

อลิสาพยายามเรียกเขา แต่เสียงกลับสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

"ไอ...ยังอยู่..."

ชายหนุ่มหันกลับมามอง เป็นเพียงการมองแวบเดียว ทว่ามันมากพอให้เธอเข้าใจว่าเขาได้ยินทุกคำ!

"พี่รู้"

สองพยางค์สั้น ๆ ทำให้อลิสาเบิกตากว้าง

เขารู้...รู้ว่าเธอยังมีชีวิต!รู้ว่าเธอกำลังร้องขอความช่วยเหลือ! แต่เขากลับ...

"ทำไม..."

น้ำตาไหลพรากออกมาจากดวงตาที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

"ทำไมพี่ไม่ช่วยไอ..."

เตชินท์เบือนหน้าหนี

"ไอริส เรื่องของเรามันควรจบไปนานแล้ว"

หญิงสาวตัวแข็งทื่อ

"อะไร...นะ..."

"พี่เหนื่อยแล้ว"

เขาถอนหายใจราวกับกำลังพูดถึงเรื่องน่ารำคาญเรื่องหนึ่ง

"เหนื่อยกับการที่ต้องคอยเอาใจเธอ เหนื่อยกับความหึงหวงของเธอ เหนื่อยกับการที่ต้องทำเหมือนยังรักเธออยู่ทุกวัน!"

แต่ละคำกระแทกลงกลางหัวใจของอลิสาอย่างแม่นยำเธอเคยคิดว่าความเจ็บปวดจากอุบัติเหตุครั้งนี้รุนแรงที่สุดแล้ว ทว่าในเวลานี้ เธอกลับอยากให้ตัวเองหูหนวกไปเสีย!

"พี่เต..."

"เธอรู้ไหมว่าการอยู่กับเธอมันอึดอัดแค่ไหน?"

เสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าว

"จะไปไหนก็ต้องรายงาน จะทำอะไรก็ต้องระวัง เธอทำเหมือนพี่เป็นสมบัติที่ต้องเฝ้าตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง!"

อลิสาส่ายหน้าช้า ๆ

ไม่ใช่...

เธอไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแบบนั้น ตอนแรกเธอก็ไม่ได้ขี้หึง ไม่ได้ชอบระแวง ไม่ได้เป็นผู้หญิงที่คอยตามตรวจสอบโทรศัพท์ของคนรัก

เธอเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่วันที่พบข้อความแปลก ๆ ในโทรศัพท์เขา ตั้งแต่วันที่เห็นรูปถ่ายของมินตราในรถของเขา ตั้งแต่วันที่เขาเริ่มกลับบ้านดึก และตอบคำถามทุกอย่างด้วยความหงุดหงิด

เธอเคยพยายามเชื่อใจพยายามบอกตัวเองว่าคนรักกันต้องให้เกียรติกัน แต่ทุกครั้งที่เธอเริ่มวางใจ ก็มักมีความจริงบางอย่างโผล่ขึ้นมาทำให้หัวใจแตกสลายอีกครั้ง

แล้วสุดท้าย... คนที่ถูกกล่าวหาว่าไม่มีเหตุผล กลับกลายเป็นเธอ!

"ไอ…แค่..."

เธอพยายามพูด

"ไอ…แค่อยากให้พี่รักไอเหมือนเดิม..."

ใบหน้าของเตชินท์แข็งค้างไปเล็กน้อยแต่เพียงชั่วครู่เท่านั้น

"พี่ไม่ได้รักเธอแล้ว อลิสา"

****