7

“แม่อยากให้หมอภัคเป็นฝั่งเป็นฝา”

“ผมยังสนุกกับงานอยู่เลยครับแม่” ข้อดีของภัควรรธน์คือเขาเป็นคนปากตรงกับใจ อะไรก็ตามที่ไม่ชอบ ไม่ถูกใจ เขาจะไม่มีวันพูดโกหกเพื่อทำให้คนรอบข้างรู้สึกดี

“ปีนี้แม่ 70 แล้วนะหมอภัค อีกไม่กี่ปีก็คงตามพ่อหมอภัคไปแล้ว” สูดลมหายใจลึกยาว ก่อนจะตายก็หวังแค่ว่าจะได้เห็นลูกชายเพียงคนเดียวมีความสุขกับชีวิตครอบครัวของเขา

“70 ก็จริงแต่แม่ยังแข็งแรงอยู่นะครับ” แม่อายุมากก็จริง แต่ร่างกายยังคงแข็งแรง ไม่มีโรคประจำตัว จะมีแค่โรคตามวัยชราที่แวะเวียนมาทักทายบ้าง แต่ก็ไม่ได้รุนแรงจนถึงขั้นต้องล้มหมอนนอนเสื่อ

“ปีนี้แม่รู้สึกว่าตัวเองแก่ขึ้นเยอะ เมื่อก่อน ลุก ๆนั่ง ๆปลูกดอกไม้ได้สบาย แต่ตอนนี้จะลุกจะนั่งก็เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด”

“ยังไงก็จะให้ผมมีเมียให้ได้ใช่ไหมครับ ?” ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังนัก ถ้าแม่พูดมาถึงขนาดนี้ ครั้งนี้ดูท่าว่าจะไม่ยอมให้เขาบ่ายเบี่ยงได้เหมือนที่ผ่านมาแน่

“มีใครเข้าตาภัคบ้างหรือยังล่ะ ถ้ายังไม่มีแม่จะได้ช่วยดูให้” เห็นลูกชายทำหน้านิ่งคล้ายกับว่ากำลังใช้ความคิดและกำลังหาทางออกให้ตัวเอง คนเป็นแม่ก็ลอบยิ้ม “หนูน้ำลูกสาวเพื่อนแม่เพิ่งกลับมาจากอังกฤษ ถ้าหมอภัค...”

“ผมมีคนคุยอยู่แล้วครับ”

“อย่างนั้นรึ ลูกเต้าเหล่าใครล่ะ” คนรักของ

ลูกชายอาจจะเป็นแพทย์หญิงคนใดคนหนึ่งที่ทำงานร่วมกัน ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือว่ายังสมน้ำสมเนื้อและเหมาะสม พูดกันตามจริงแล้วเธอก็เชื่อมั่นว่าลูกชายคงไม่ไปคว้าเอาผู้หญิงที่ด้อยกว่าตัวมาเป็นแม่ของลูกแน่

“เอาไว้เดี๋ยวแม่รอเจอหน้าเธอทีเดียวดีกว่าครับ ดึกแล้วเข้าบ้านกันเถอะครับ” ภัควรรธน์ตัดบทเอาอย่างดื้อ ๆ เขาไม่มีใครทั้งนั้น ที่พูดกับแม่ก็เพราะอยากให้เรื่องมันจบ ถ้าไม่ชิงพูดว่ามีคนคุย แม่ก็จะเอาแต่แนะนำลูกเพื่อนมาให้รู้จัก

เมียของเขา เขาก็ต้องเลือกเองสิ

“หมาลอบกัดนะมึง”

“ใครให้มึงเข้ามา ออกไปจากคลินิกกูเดี๋ยวนี้เลย!” กันธรลุกพรวดจากเก้าอี้ จ้องภัควรรธน์ที่เปิดประตูห้องตรวจเข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของห้อง

“แผนควาย ๆของมึง ทำอะไรกูไม่ได้หรอก มึงจะไม่จบใช่ไหม ? มึงอยากมีปัญหากับกูนักเหรอ ?”

ภัควรรธน์ไม่คิดที่จะปล่อยให้คนทำผิดลอยนวล ในเมื่อกันธรกล้าเข้ายุ่มย่ามกับชีวิตของเขาทั้งที่ต่างคนต่างอยู่ ก็ในเมื่อมันแส่เข้ามาหาเรื่อง มีหรือเขาจะปล่อยมันไปง่าย ๆ

“เออ กูไม่จบ กูจะตามล้างตามผลาญมึงไปจนกว่ามึงจะตาย!” กันธรตวาดเสียงตอบโต้ เกลียดภัควรรธน์นัก เกลียดมันที่มาแย่งผู้หญิงที่เขารักไป ถ้าไม่มีมัน เขาก็ไม่ถูกเฉดหัวทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมา

“มึงนี่มันโง่ดักดาน โง่กว่าควายอีกนะไอ้กันต์ กูบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ากูไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนมึง ถ้ากูรู้กูไม่ยุ่งหรอก!” ชี้หน้ากันธรแล้วตะคอกเสียงกร้าว ไอ้ผู้ชายหน้าโง่ เรื่องผ่านมาตั้งสิบปี เสือกยังจำฝังใจ เอาแต่โทษว่าเป็นเพราะเขาที่ทำให้มันถูกทิ้ง ถ้าผู้หญิงมันรักจริง เจ้าหล่อนจะสลัดมันทิ้งแล้วมาหาเขาไหม เรื่องแค่นี้ก็คิดเองไม่ได้

“กูไม่เชื่อว่ามึงไม่รู้ว่าแพรวเป็นแฟนกู มึงอิจฉาที่กูเรียนเก่งกว่า อิจฉาที่กูมีแฟนสวย”

“กูเนี่ยนะอิจฉามึง มีส่วนไหนในตัวมึงที่กูควรอิจฉา ผู้หญิงสวยกว่าแฟนมึงกูก็ผ่านมาหมดแล้ว มึงเลิกมโนไปเองสักทีไอ้กันต์ กูเตือนมึงเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ามึงยังไม่หยุด กูทำชีวิตมึงล้มแน่” ถ้าเทียบกันแล้ว กันธรไม่มีอะไรเหนือกว่าเขาสักอย่าง ไม่ว่าจะฐานะทางสังคมหรือเส้นสาย ถ้าไม่เห็นว่าเคยเป็นเพื่อนสมัยเรียนปีหนึ่ง ภัควรรธน์เล่นงานจนกันธรหลุดออกไปจากวงจรของบุคลากรทางการแพทย์ไปนานแล้ว

“กูไม่กลัวมึงหรอก มึงเอาเมียกู กูจะทำให้ชีวิตมึงฉิบหาย” คนอย่างภัควรรธน์กลัวที่สุดก็คือชื่อเสียง หมอหนุ่มไฮโซอย่างมันถ้าถูกป้ายสีสร้างข่าวฉาวโฉ่ให้ ขี้คล้านมันจะชิงลาออกเพราะกลัวจะอายขายขี้หน้า

“กูไม่ได้เอาเมียมึง!กูพาขึ้นห้องก็จริงแต่ก็ยังไม่ได้เอา มึงจบสักทีเถอะไอ้กันต์ ไอ้แผนโง่ ๆที่จ้างคนมาแอบอ้างว่าเป็นเมียเป็นลูกกูมันโคตรน่าตัวเมีย หัวมึงก็ดี ทำไมถึงจมปลักอยู่กับผู้หญิงคนนั้น และมึงควรรู้ไว้ต่อให้กูอยากเอาเมียมึงขนาดไหน ถ้าเมียมึงไม่เล่นด้วย กูก็เอาไม่ได้ แค่นี้ก็คิดไม่ได้ไอ้ควาย!”

กันธรโกรธจนหน้าแดงเถือก ดวงตาปรากฏแววเกรี้ยวกราด นัยน์ตาลุกโชนไปด้วยไฟเพลิงโทสะ

ต่อให้ไอ้ภัควรรธน์ไม่ทันได้เอาเมียเขาแล้วอย่างไร มันผิดตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในความสัมพันธ์ของเขากับอดีตคนรักแล้ว