ตอนที่ 7 การเดินทางเพียงลำพัง

ฝนยังโปรยปรายมาอย่างต่อเนื่อง พิมพ์ดาวมองความมืดสลัวผ่านกระจกสนามบินด้วยสายตาหม่นหมอง บางคราวสายตาของพิมพ์ดาววูบไหว และบางคราวก็หม่นแสงอ่อนล้าลง

หน้าท้องเธอเริ่มยื่นออกมา พอจะมองออกแล้วว่ากำลังท้องได้เจ็ดเดือนแล้ว พิมพ์ดาวกลับมาอยู่บ้านตั้งแต่วันนั้น เธอไม่เคยติดต่ออชิรวิชย์กลับไปอีกเลย

“พิมพ์ลุกไหวมั้ย มาเช็คอินมา" เสียงแปร่งปร่าของพี่สาวกวักมือเรียก พร้อมเด็กชายวัยสามขวบและเด็กหญิงสี่ขวบ พิมพ์ดาวสะดุ้งออกจากความเศร้า หันไปตามเสียงเรียก ก่อนลุกเดินแอ่นตัวนิด ๆ ไปหา

หญิงสาวยื่นพาสสปอร์ตให้พนักงานเช็คข้อมูล ส่วนกระเป๋าพี่เขยชาวออสเตรเลียมีน้ำใจยกให้เพราะพิมพ์ดาวกำลังท้อง

“คุณพิมพ์ดาว เนินขาวนะคะ จะเดินทางไปที่ไหนคะ" พนักงานทวนข้อมูลเพื่อความถูกต้อง พิมพ์ดาวพูดคำว่า 'ออสเตรเลีย' ผ่านริมฝีปากแผ่วเบา อดไม่ได้จะเหลียวมองไปยังสายฝนด้านนอก คล้ายว่ามันเป็นภาพความฝันไม่ใช่ความจริง ทว่ามันคือความจริง ไม่ใช่ความฝันอย่างที่ต้องการ

ชีวิตเดินทางผ่านพ้นการแต่งงาน มาจนกระทั่งวันที่เลิกรา แล้วอีกไม่นานการจากลากำลังก้าวเข้ามา

“ของผู้โดยสารเรียบร้อยค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ" พนักงานยกมือไหว้หลังออกบรอดดิ้งพาสมาให้ กระเป๋าถูกลำเลียงเข้าไปด้านในรอการขนส่งขึ้นเครื่อง

พิมพ์ดาวประทับสายตาตรงนั้นแวบนึงอย่างคนที่ตัดสินใจแล้ว

พิมพ์เดือนดึงมือน้องสาวให้ตามมา แม่สั่งเอาไว้ว่า

"ดูมันดี ๆ เด้อ ผัวมันทิ้งมา อย่าให้มันหาย มันกำลังเสียใจ ระวังดี ๆ" นางหอมนวลบอกลูกสาวคนโตด้วยสำเนียงอิสาน

ประจวบเหมาะตอนพิมพ์ดาวโซซัดโซเซกลับบ้านหลังวันอันปวดร้าว เป็นช่วงเวลาที่พิมพ์เดือน พี่สาวเธอเพิ่งหอบลูกหนีมาจากสามีเก่าและกำลังทำเรื่องไปอยู่ออสเตรเลียกับสามีใหม่ คนเป็นพี่จึงขอสามีให้น้องสาวไปอยู่ด้วย บอกว่าพิมพ์ดาวนั้นทำงานบ้านเก่ง จะช่วยดูแลลูกให้ สามีใหม่ของพิมพ์เดือนจึงตกลง สองพี่น้องหน้าคล้ายกันแต่บุคลิกแตกต่างชัดเจน พิมพ์เดือนผิวขาวแต่งตัวจัด ผมย้อมสีทอง มักจะสวมชุดรัดรูปเป็นประจำ ส่วนพิมพ์ดาวชอบแต่งตัวหวาน ๆ ชุดกระโปรงแขนตุ๊กตา ใส่เครื่องประดับเล็ก ๆ ตามประสาผู้หญิง

อารมณ์พิมพ์ดาวหม่นเศร้าตามเรื่องราวชีวิตที่ประสบพบเจอ เช็คอินแล้วหญิงสาวเดินตามพี่สาวกับพี่เขยขึ้นมาด้านบน ผ่านการตรวจเอกสารและข้าวของสัมภาระ จนมานั่งรออยู่หน้าประตูสำหรับเตรียมตัวขึ้นเครื่องบิน

“น้าพิมพ์น้องตัวใหญ่มั้ย" เด็กหญิงพระพาย ลูกสาวของพิมพ์เดือนสนใจท้องของพิมพ์ดาวเป็นพิเศษ เด็กหญิงผมหน้าม้าจำคำแม่บอกได้ว่าในท้องของน้าพิมพ์มีน้องยู่

“ยังไม่ใหญ่หรอกมั้ง" ล่าสุดที่ไปตรวจก็อยู่ในเกณฑ์ปกติเท่านั้น

“น้องได้ยินมั้ย" คนเกิดก่อนกรอกเสียงผ่านหน้าท้อง พิมพ์ดาวหัวเราะกับความไร้เดียงสา

“น้องหลับจ้ะ"

“น้องตื่นกี่โมงจ๊ะน้าพิมพ์"

“อืม ..." พิมพ์ดาวครุ่นคิด “น่าจะสิบโมง ตอนเราถึงที่โน่นพอดี"

“ถ้าถึงที่โน่นแล้วพายจะปลุกน้องเด้อ จะชวนน้องมาดูหิมะ"

“ได้จ้ะ" พิมพ์ดาวพยักหน้า

“น้าพิมพ์ แล้วน้าพิมพ์ไม่มีแฟนเหรอ" เด็กหญิงพระพายยังถามไปเรื่อย "แฟนแบบลุงแจ็คไง" เด็กหญิงชี้ไปทางสามีใหม่แม่ "รวยนะ มีเงินซื้อขนมให้พายเยอะแยะด้วย"

คนถูกกล่าวอ้างว่ารวยพอจะฟังไทยออก เพราะเคยคบหากับผู้หญิงไทยมาหลายคนหัวเราะ

“พาย มานี่มา พูดอะไร บ่อเข้าท่าเล้ย" (พาย มานี่มา พูดอะไรไม่เข้าท่าเลย) พิมพ์เดือนยังติดคำอีสานมาบ้าง พิมพ์ดาวไม่ถือสาหลานแม้จะเศร้า เวลาผ่านมาสามสี่เดือนแล้ว เธอพอจะทำใจได้บ้างแล้ว

“ไม่มีจ้ะ" หญิงสาวส่ายหน้า

“ไปหาแฟนที่ต่างประเทศเนอะน้าพิมพ์ ยายบอกว่าฝรั่งหล่อบักคัก" (ยายบอกว่าฝรั่งหล่อมาก) พิมพ์เดือนตีแขนลูกเบา ๆ ข้อหาพูดไปเรื่อยเปื่อย ลูกยังอยู่ในท้องจะมาหาฟงหาแฟนอะไร

เสียงประกาศเรียกเตรียมขึ้นเครื่องของสายการบินดังขึ้น พิมพ์เดือนดึงมือลูกไปต่อแถว พิมพ์ดาวประคองท้องตัวเองเดินตาม ครู่ต่อมาจึงรู้สึกถึงแรงสั่นของโทรศัพท์มือในกระเป๋าถือ

พิมพ์ดาวหยิบขึ้นมาดู

เห็นข้อความส่งมาจากไลน์ของอชิรวิชย์ ใจเธอเต้นแรง ตัวร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เป็นข้อความแรกจากเขาตั้งแต่เกิดเรื่อง

“อยู่ไหน เมื่อไหร่จะกลับบ้าน"

เขาถามสั้น ๆ ห้วน ๆ

พิมพ์ดาวสะอื้นในอก เมื่อถ้อยคำเหล่านั้นไม่มีความห่วงใยหรือความปรารถนาดีมาถึงลูกเธอเลย

จนป่านนี้พิมพ์ดาวก็ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร สิ่งที่ทำได้มีแค่ไม่คิดถึงมัน แม้จะสงสัยว่าทำไมเธอคนนั้นหน้าเหมือนไอยรดาราวกับแกะ แต่ไอยรดาตายไปแล้ว จะฟื้นคืนมาได้อย่างไร

หรือหากมันจะมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้นเธอก็คงไม่อาจจะรู้ได้เหมือนกัน

“ทำไมไม่อ่าน ไม่ตอบ อย่าเอาแต่ใจ ไม่ชอบ"

ข้อความที่สองส่งตามมาไม่ห่างจากข้อความแรกนัก พิมพ์ดาวหยุดนิ่งยืนอยู่กับที่

ภาพอชิรวิชย์แนบสนิทเนื้อตัวกับผู้หญิงคนนั้นสลักฝังลึกในควาทรงจำ หลายครั้งทำให้พิมพ์ดาวนอนไม่หลับเพราะครุ่นคิดหาคำตอบว่า เหตุการณ์นั้นจะมีที่มาที่ไปทางไหนได้บ้าง

เป็นชู้กัน

เขามีคนใหม่

หรือว่าแท้จริงไอยรดายังไม่ตาย

“น้าพิมพ์ไปกันเถอะจ้ะ" เสียงเรียกของเด็กหญิงพระพายเหมือนมือที่ดึงพิมพ์ดาวออกมาจากคำถามที่ไม่มีคำตอบ

หญิงสาวมองไปรอบตัวมีผู้คนขวักไขว่ ทั้งเด็ก สตรี คนชรา ผู้หญิงผู้ชายมากมายเต็มไปหมด ทุกคนล้วนแล้วแต่ลากกระเป๋าเช็คอินเพื่อผ่านไปขึ้นเครื่องบินแล้วเดินทางไปที่ไหนสักที่ หรือพวกเขาก็มาจากที่ไหนสักที่เพื่อจะเดินทางไปสักแห่งในประเทศไทย

“น้าพิมพ์ครับ เดี๋ยวสาย" เป็นเด็กชายพศินที่เรียกซ้ำ มือถือของพิมพ์ดาวดังขึ้น อชิรวิชย์ส่งข้ความมา

‘เลิกทำตัวเหมือนเด็ก ๆ สักที คิดเหรอว่าถ้าไม่มีผม พิมพ์จะอยู่รอดได้’

พิมพ์ดาวกัดปากแน่น ถ้าจะส่งข้อความมาแค่เพื่อดูถูก ไม่ต้องส่งมาเสียยีงจะดีกว่า หญิงสาวกดพิมพ์ตอบกลับไปด้วยปลายนิ้วสั่นเทา

"ก็มาดูกันค่ะ ว่าจะรอดหรือไม่รอด"

จากนั้นก็บล็อกชื่อของอชิรวิชย์ออกจากทั้งโทรศัพท์และชีวิตนับตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป

#รัก #นิยายรัก #อ่านนิยาย #แนะนำนิยาย #นิยายชายหญิง #นิยายหย่าร้าง #นางเอกท้อง #นิยายมีเด็ก