คุณนายสายลับดวงปลาคาร์ปยุค 70

"เลขาจาง! ตัดโบนัสฝ่ายจัดซื้อเดี๋ยวนี้ ใครสั่งให้เอาไม้กระดานมาทำเตียงนอนฮะ?"

เสียงตวาดแหลมสูงดังก้องไปทั่วห้องนอนกว้างขวาง มันเงียบกริบจนได้ยินเสียงสะท้อนของตัวเอง หลินซิงเยียนดีดตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวชี้กราดไปที่ความว่างเปล่าตรงหน้า เตรียมจะสวดชุดใหญ่ใส่ลูกน้องที่ทำงานไม่ได้ดั่งใจตามความเคยชิน

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าฟูกต้องนำเข้าจากอิตาลีเท่านั้น นี่พวกคุณกล้าดียังไงเอา..."

คำด่าที่เหลือกลืนหายไปในลำคอ เมื่อดวงตาคู่สวยเริ่มปรับโฟกัสได้ชัดเจน

ไม่มีเลขาจางที่ยืนก้มหน้าตัวสั่น ไม่มีห้องนอนเพดานสูงสไตล์โมเดิร์น และไม่มีเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ

มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างไม้แกะสลักลายวิจิตร เข้ามากระทบกับแจกันลายครามใบโตและเครื่องเรือนไม้สีเข้มมันวับที่ดูแพงระยับแต่เชยสะบัด

"ที่นี่... ที่ไหน?"

หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบ ๆ พลางก้มลงมองมือตัวเอง ไม่ใช่มือที่ผ่านการทำเล็บเจลสีนู้ดสวยงามอย่างที่เคยเป็น แต่มันเป็นมือขาวซีดที่มีรอยด้านแข็ง ๆ อยู่ตามข้อนิ้วและฝ่ามือ มันเหมือนรอยด้านที่เกิดจากการจับอาวุธมาเป็นเวลานาน

ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็แล่นเข้ามาในหัว

ไม่ใช่หลินซิงเยียน CEO สาวผู้บ้างานแห่งศตวรรษที่ 21 อีกต่อไป... แต่คือ 'หลินซิงเยียน' สายลับรหัสกุหลาบดำแห่งองค์กรเงา ในปี 1975

ให้ตายเถอะ... นี่ฉันทะลุมิติมาเหรอ? ซีรีส์แนวตั้งที่เลขาชอบอ่านนั่นน่ะนะ?

เธออยากจะหัวเราะ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันขำไม่ออก ความทรงจำบอกเธอว่า วันนี้คือวันแต่งงานคืนแรกของเธอกับ 'โจวหยางเฟิง' เป้าหมายที่เธอต้องลอบสังหาร ผู้ชายคนนั้นคือนายทหารหนุ่มอนาคตไกลจากตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจล้นฟ้า และหน้าที่ของเธอคือต้องเชือดคอเขาในคืนนี้ ก่อนรุ่งสาง

บ้าบอที่สุด! คนเพิ่งจะตายเพราะทำงานหนักมาหยก ๆ ยังไม่ทันได้พักผ่อนให้สบาย ก็ต้องมาตื่นรับภารกิจฆ่าคนเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะ!

หลินซิงเยียนทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับเตียงไม้อีกครั้ง คราวนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมมันถึงแข็ง มันคือเตียงไม้สักทองแกะสลักอย่างดี ราคาคงแพงหูฉี่ แต่สำหรับคนที่ติดฟูกสปริงอย่างเธอ มันก็แค่ไม้กระดานราคาแพงดี ๆ นี่เอง

ในหัวเริ่มคำนวณผลได้ผลเสียอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณนักธุรกิจ

ถ้าฆ่าเขา... เธอก็ต้องหนี ต้องใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ นอนกลางดินกินกลางทราย ถูกทหารทั้งกองทัพตามล่า ดีไม่ดีอาจจะโดนจับไปยิงเป้า ชีวิตแบบนั้นมันคุ้มค่าเหนื่อยตรงไหน? ไม่มีโบนัส ไม่มีวันหยุดพักร้อน มีแต่ความเสี่ยงระดับสูง

แต่ถ้าไม่ฆ่า... องค์กรก็จะส่งคนมาเก็บเธอ ข้อนี้ฟังดูน่ารำคาญ แต่ก็ยังดีกว่าต้องออกแรงเอง

หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด พลิกตัวตะแคงข้างหวังจะข่มตานอนต่อ แต่แก้มของเธอกลับสัมผัสโดนวัตถุเย็นเฉียบที่ซ่อนอยู่ใต้หมอน

เธอล้วงมือเข้าไปใต้หมอนใบใหญ่ที่ปักลายนกยวนยางคู่ สัมผัสได้ถึงด้ามจับโลหะ เมื่อดึงออกมา มันคือมีดสั้นเล่มงามที่ถูกลับจนคมกริบ ใบมีดสะท้อนแสงจันทร์วาววับ

นี่คืออาวุธที่องค์กรเตรียมไว้ให้ 'กุหลาบดำ' ใช้ปลิดชีพสามีในคืนเข้าหอ

หลินซิงเยียนถือมีดสั้นไว้ในมือ ชั่งน้ำหนักของมันเบา ๆ ร่างกายนี้จดจำวิธีใช้อาวุธได้ทุกรูปแบบ กล้ามเนื้อของเธอตึงเครียดขึ้นมาโดยอัตโนมัติพร้อมที่จะใช้งานมัน

หนักชะมัด... ถือไปก็เมื่อยมือเปล่า ๆ

เธอเบ้ปากมองมีดในมือด้วยสายตาเหยียดหยาม สำหรับเธอตอนนี้ มันไม่ใช่เครื่องมือสังหารที่น่าเกรงขาม แต่มันคือขยะชิ้นหนึ่งที่เกะกะการนอนหลับ

ถ้าซ่อนไว้ใต้หมอน เกิดนอนดิ้นแล้วมันบาดคอตัวเองตาย จะทำยังไง? ใครมันช่างคิดเอาของมีคมมาไว้บนเตียง ไร้อารยธรรมสิ้นดี

หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียง เดินลากเท้าไปที่มุมห้องที่มีถังขยะวางอยู่

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบก้นถังดังขึ้น หลินซิงเยียนโยนมีดสั้นเล่มนั้นทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี ราวกับกำลังทิ้งกระดาษทิชชูใช้แล้ว เธอไม่แม้แต่จะเสียเวลาห่อมันด้วยซ้ำ

"จบภารกิจ" เธอพึมพำกับตัวเอง

"ภารกิจของฉันคือการนอน ใครจะตายก็ช่าง แต่ฉันต้องรอดจากความง่วง"

เธอกวาดสายตามองไปรอบห้องหอหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นบ่งบอกฐานะความรวยของตระกูลโจวได้เป็นอย่างดี เสียอย่างเดียวคือรสนิยมคนเลือกเฟอร์นิเจอร์คงจะแก่พอดู ถึงได้เน้นงานไม้แข็ง ๆ แบบนี้

เมื่อเดินกลับมาที่เตียง เธอพยายามใช้มือกดลงไปบนที่นอนหวังว่าจะมีสักมุมที่นุ่มพอ แต่ความจริงก็คือความจริง มันแข็งโป๊ก

นี่ตระกูลโจวรวยจริงหรือเปล่าเนี่ย? หรือว่าตางกนั่นแกล้งให้ฉันนอนลำบาก? ฮึ่ม... คอยดูเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะเอาเงินของเขาไปซื้อฟูกขนเป็ดมาถมให้เต็มห้องเลย

หลินซิงเยียนทิ้งตัวลงนอนอีกครั้ง คราวนี้เธอพยายามจัดท่าทางให้สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้ แขนข้างหนึ่งก่ายหน้าผาก อีกข้างวางพาดไปบนพื้นที่ว่างข้างตัวที่ควรจะเป็นที่นอนของเจ้าบ่าว

โชคดีที่คืนนี้ 'โจวหยางเฟิง' ไม่ได้เข้ามาในห้องหอ ความทรงจำบอกว่าเขาถูกเรียกตัวด่วนไปที่กองพลทหารตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ ปล่อยเจ้าสาวให้นั่งตบยุงรอเก้อ ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องดีที่สุดสำหรับเธอในตอนนี้

ไม่มีสามี = ไม่มีความวุ่นวาย

ไม่มีความวุ่นวาย = ได้นอนเต็มอิ่ม

เชิญทำงานหนักไปเถอะพ่อคุณ ฉันขอตัวลาออกจากการเป็นมนุษย์เงินเดือนและสายลับถาวร นับตั้งแต่วินาทีนี้ อาชีพใหม่ของฉันคือ... แมว

ความคิดนั้นทำให้มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความตึงเครียดที่สะสมมาตั้งแต่ชาติปางก่อนค่อย ๆ ผ่อนคลายลง

เธอหลับตาลง ตัดการรับรู้จากโลกภายนอก ไม่สนใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะต้องตื่นมาเจอกับอะไร หรือองค์กรจะส่งใครมาตามทวงงาน ขอแค่ตอนนี้... วินาทีนี้... เธอได้นอนหลับโดยไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกก็พอ

เสียงลมหายใจของหญิงสาวเริ่มสม่ำเสมอ เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำอันแสนเอาแต่ใจของเธอเมื่อครู่... การโยนมีดทิ้งและการนอนหลับอย่างตายอดตายอยาก กำลังจะกลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้ชะตาชีวิตของเธอและสามีในนามเปลี่ยนไป