3 หิ้วสาวขึ้นคอนโด

เสียงดนตรีในผับเริ่มแผ่วลง แสงไฟสีส้มสลัวส่องสว่างขึ้นเป็นสัญญาณบอกเวลาเลิกรา พีรวิทย์มองดูนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือ ก่อนจะลุกไปจัดการขออนุญาตนีน่าที่กำลังกอดก่ายอยู่กับแฟนหนุ่มในสภาพที่แทบไม่ต่างจากมนต์นภานัก

“นีน่าครับ เดี๋ยวผมไปส่งคุณมนต์เองนะ เธอเมาหนักแล้ว”

“ฝากด้วยนะคะคุณพีร์ มนต์น่ะ... มันอกหัก... ยังไงก็ฝากดามใจมันหน่อย” นีน่าตอบพึมพำด้วยความเมามายพลางโบกมือหยอยๆ อย่างไม่ติดใจอะไร พีรวิทย์จึงก้าวกลับมาที่โต๊ะเห็นร่างบางในชุดชมพูหวานนั่งเอนกายหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้หน้าอกอิ่มภายใต้เกาะอกขยับขึ้นลงจนน่าหวาดเสียว

“คุณมนต์ครับ ผมว่าคุณเมามากแล้ว กลับบ้านเถอะครับ หรือคุณจะให้ผมไปส่งก็ได้” พีรวิทย์เอื้อมมือไปเขย่าแขนเรียวเบาๆ สัมผัสผิวเนื้อที่ร้อนรุ่มทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ

“ใครว่าฉันเมา! ฉันยังดื่มไหว...” มนต์นภาสะดุ้งตื่นโวยวายออกมาเสียงดัง แววตาฉ่ำปรือพยายามจ้องมองหน้าชายหนุ่มให้ชัดเจน แต่ภาพตรงหน้ากลับซ้อนทับจนเธอต้องสะบัดหัว

“แต่ผับกำลังจะปิดนะครับ ถ้าคุณอยากดื่มต่อจริงๆ ให้ผมพาคุณไปอีกที่อื่นจะดีกว่า” พีรวิทย์กระซิบข้อเสนอที่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาหม่นเศร้าของเธอ

กรึบ!...โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง มนต์นภาคว้าแก้ววิสกี้สุดท้ายบนโต๊ะกรอกลงคอรวดเดียวจบ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกฟุ้งกระจาย แต่เธอกลับไม่ได้สะทกสะท้าน พีรวิทย์เห็นแล้วได้แต่ส่ายหัวพร้อมลอบยิ้มสมเพชแกมเอ็นดูในใจ สภาพพับเพียบเรียบร้อยแบบนี้ เขาคงทำได้แค่พาไปนอนพัก เพราะเขาเองก็มีศักดิ์ศรีพอที่จะไม่ลักหลับผู้หญิงที่ไร้สติ

“คุณมนต์ครับ บ้านคุณอยู่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาพยายามประคองร่างบางให้ลุกขึ้น ทว่าปฏิกิริยาตอบโต้กลับผิดคาด

“พามนต์ไปต่อที่ไหนก็ได้...ที่ไม่ใช่บ้าน...”

เสียงอ้อแอ้ดังอยู่ชิดริมหู พร้อมกับวงแขนเรียวที่เอื้อมมาโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ร่างกายอ้อนแอ้นเบียดเสียดเข้าหาอกกว้างอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นวิสกี้ระเหยออกมาจากผิวเนื้อร้อนผ่าว ความอ่อนนุ่มของหน้าอกที่บดเบียดกับแผงอกเข้มแข็งทำให้เส้นลวดความอดทนของพีรวิทย์กระตุกจนเกือบขาด

“ไปไหนก็ได้งั้นเหรอครับ...” พีรวิทย์พึมพำเสียงพร่า แววตาจิ้งจอกนักล่าประกายวาววับขึ้นมาทันที ในเมื่อเธอเป็นคนหยิบยื่นคำเชิญมาให้แบบนี้ ความคิดที่จะสวมบทพระเอกผู้แสนดีก็ถูกโยนทิ้งไปในทันใด

เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มือหนาเลื่อนลงไปประคองสะโพกมนภายใต้เดรสรัดรูป ก่อนจะพาร่างที่แทบจะยืนไม่อยู่ก้าวออกจากผับมุ่งตรงไปยังรถหรูของเขา

ในเมื่อไม่อยากกลับบ้าน... เขาก็มีสถานที่ ที่พร้อมจะรองรับความเศร้าและความเร่าร้อนของเธอได้ทั้งคืน

ภายในพื้นที่จำกัดของลิฟต์หรูที่กำลังทะยานขึ้นสู่ชั้นบนสุด แรงดึงดูดระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาวแปลกหน้ากลับพุ่งสูงยิ่งกว่า พีรวิทย์ประคองร่างบางที่อ่อนระทวยไว้ในอ้อมแขน กลิ่นหอมกรุ่นจากผิวกายของมนต์นภาซึมลึกเข้าสู่ประสาทสัมผัสของเขา ยิ่งเธอบดเบียดกายเข้าหาเขาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยวมากเท่าไหร่ สัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาก็ยิ่งตื่นตัว

สายตาคมกริบไล้ไปตามลำคอระหงที่โผล่พ้นเส้นผมสลวย แผ่นหลังขาวเนียนละเอียดภายใต้ชุดเดรสเกาะอกสีแดงเพลิงนั้นดูราวกับประติมากรรมชั้นเลิศที่สลักจากหินอ่อน เขาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อสายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นเนินอกอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจ จนแทบจะล้นทะลักออกมาจากขอบชุดเดรสรัดรูป

“ถึงห้องเมื่อไหร่ สนุกแน่คนสวย” เขาพึมพำเบา ๆ พลางจับจ้องตัวเลขดิจิทัลบนแผงลิฟต์ที่ขยับขึ้นอย่างเชื่องช้าเหลือเกินในความรู้สึก ทุกครั้งที่เธอขยับซบหน้าลงกับอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมรสเลิศที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนก็ยิ่งกระตุ้นความต้องการของเขาให้พลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม

ติ้ง!..เสียงสวรรค์ดังขึ้นเมื่อลิฟต์ถึงที่หมาย มนต์นภาขยับตัวเล็กน้อยคล้ายจะได้สติแต่ก็ยังคงเลื่อนลอย พีรวิทย์รีบประคองเธอเดินตรงไปยังห้องนอนส่วนตัวทันที เสียงคีย์การ์ดปลดล็อกประตูห้องนอนท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงหัวใจของเขากำลังเต้นโครมคราม

ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ แสงไฟสลัวจากหัวเตียงสาดกระทบใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้ม แม้ความมึนเมาจะทำให้สายตาของเขาพร่าเลือนไปบ้าง แต่ภาพตรงหน้ากลับเด่นชัดและงดงามจนเขาแทบลืมหายใจ

ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทล้อมรอบด้วยขนตาเป็นแพหนา จมูกเล็กโด่งรั้นที่บ่งบอกถึงความดื้อดึงรับกับรูปหน้าไข่ที่หมดจด และที่สำคัญที่สุด... ริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสวยดูฉ่ำวาวชวนให้ลิ้มลองนั้น มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดให้พีรวิทย์ค่อยๆ โน้มใบหน้าลงไปหาอย่างช้าๆ

“สวยจริง ๆ” เสียงทุ้มพร่ากระซิบเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสที่ปลายนิ้วบอกให้เขารู้ว่า ค่ำคืนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น และมันจะเป็นค่ำคืนที่เขาจะไม่มีวันยอมให้เธอเลือนหายไปจากความทรงจำง่ายๆ แน่นอน