ตอนที่ 1 เธอในสายตาเขา

ตอนที่ 1

เธอในสายตาเขา

แสงแดดยามสายอ่อนโยนทาบทาลงบนพื้นห้องบรรยายขนาดใหญ่ ผ่านผืนม่านโปร่งบางที่พลิ้วไหวตามแรงลมเอื่อยๆ สะท้อนจับกับปลายผมยาวสลวยสีเข้มที่ทิ้งตัวลงบนบ่าอย่างนุ่มนวล ขณะร่างบอบบางค่อยๆ ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้แถวหน้าสุดอย่างใจเย็น มือเรียวสวยวางกระเป๋าลงข้างตัว ไม่ได้เร่งรีบราวกับมีเวลาเหลือเฟือ

นี่คือ ปลายฟ้า นักศึกษาสาวปีสอง คณะบัญชี ผู้ซึ่งได้รับฉายานางฟ้าห้องเรียนไม่ใช่เพราะสมองอันปราดเปรื่อง หรือผลการเรียนที่โดดเด่นอะไร ทว่าคือความงดงามที่สะกดทุกสายตา และเสน่ห์ร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเงียบสงบ จนนักศึกษาชายบางคนถึงกับยอมลงทะเบียนเรียนซ้ำวิชาเดิม เพียงเพื่อจะได้ใช้เวลาอยู่ในห้องเรียนเดียวกับเธอ

วันนี้เธอมาในชุดนักศึกษาตามระเบียบ ทว่าเป็นการตามระเบียบแบบที่ถูกประยุกต์ให้เร่าร้อนจนน่าใจหาย เสื้อนักศึกษาเชิ้ตสีขาวสะอาดตาถูกรัดเข้ารูปจนเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่เว้าโค้งเย้ายวน กระดุมเม็ดบนสุดถูกปลดออกหนึ่งเม็ดพอดี เผยให้เห็นร่องอกขาวผ่องที่ชวนให้สายตาจับจ้อง กระโปรงทรงเอสีดำสนิทเหนือเข่าขึ้นมาหลายนิ้ว เผยเรียวขาขาวเนียนที่ไขว้กันอย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่รู้สึกเคอะเขิน รองเท้าคัทชูหนังเงาวับตัดกับถุงเท้าข้อสั้นสไตล์นักเรียนญี่ปุ่น สร้างลุคที่ผสมผสานความหวานและความเย้ายวนได้อย่างลงตัว จนแทบไม่มีใครละสายตาไปจากเธอได้

แต่สิ่งที่ทำให้ปลายฟ้าเลือกนั่งแถวหน้าเสมอ ไม่ใช่เพราะต้องการมองเห็นกระดาน หรือตัวอักษรบนสไลด์ให้ชัดเจน หากแต่เป็นเพราะเธอปรารถนาที่จะมองเห็น เขา คนนั้น ให้ชัดเจนที่สุดต่างหาก

เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาในห้องบรรยาย ทำให้เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของเหล่านักศึกษาพลันเงียบสงบลงในทันที ร่างสูงโปร่งในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อนที่ถูกพับขึ้นมาจนถึงข้อศอกอย่างเป็นระเบียบ ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมสะอาดที่หอมติดกาย ไม่มีคำพูดใดหลุดจากริมฝีปากหยักลึก ทว่าทุกสายตากลับถูกตรึงไว้ที่ร่างนั้นราวกับต้องมนต์สะกด

อาจารย์อัครินทร์อาจารย์ใหม่ประจำวิชา พฤติกรรมองค์กรผู้มีใบหน้าเรียบเฉยและบุคลิกสุขุม ไม่มีใครรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเขามากนัก นอกจากความจริงที่ว่า...เขาหล่อ รวย และเพิ่งจบปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในอเมริกา

แต่สำหรับปลายฟ้า...เธอรู้มากกว่านั้น—เธอล่วงรู้ถึงสถานะโสดของเขา และความจริงที่ว่าเขามักจะชอบผู้หญิงที่อายุน้อยกว่าอย่างออกนอกหน้า

“เริ่มเรียนกันได้แล้วครับ วันนี้เราจะพูดเรื่องจิตวิทยาพฤติกรรมบุคคลในที่ทำงาน”

เสียงทุ้มเรียบนิ่งไร้หางเสียงอ่อนโยน ไม่มี ความนุ่มนวลเจือปน ทว่าน่าประหลาดที่ปลายฟ้ากลับรู้สึกราวกับผิวหนังถูกสัมผัส หัวใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ปลายฟ้าเท้าคางมองตรงไปยังเขา สายตาของเธอไม่เคยละไปจากริมฝีปากหยักลึกนั้นเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุกการยกมือขึ้นลบกระดาน ทุกจังหวะที่เขาก้าวเดินผ่านหน้าโต๊ะนักศึกษา...เธอรับรู้ได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่มองไม่เห็น แรงดึงดูดที่แผ่ซ่านระหว่างเขากับเธอ

หญิงสาวค่อยๆ หยิบปากกาขึ้นมา บรรจงเขียนโน้ตเล็กๆ ลงบนกระดาษแผ่นหนึ่ง แล้วสอดมันแนบไว้ใต้สมุดบันทึก เธอลากนิ้วเขียนช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า

“อาจารย์เคยมองนักศึกษาแล้วรู้สึก...ห้ามใจไม่ไหวไหมคะ”

ช่วงพักเบรกคั่นกลางระหว่างชั่วโมงเรียน ปลายฟ้าก้าวเดินเข้าไปวางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะทำงานของเขาอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับจงใจทำท่าทางสะกิดปลายแขนของเขาเบาๆ ในจังหวะที่ยื่นส่งกระดาษ

อัครินทร์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าของเธอ ปลายฟ้ายิ้มรับ สายตาดูไร้เดียงสา ทว่าริมฝีปากบางกลับแฝงความยั่วเย้าอย่างจงใจ

“ขอโทษค่ะอาจารย์...หนูมือซนนิดนึง” เสียงหวานแผ่วเบา แต่แฝงความท้าทาย

เมื่อสิ้นสุดคาบเรียน อาจารย์อัครินทร์เดินเข้าห้องพักอาจารย์อย่างเงียบงัน ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยคำถามและภาพสะท้อนของเธอที่วนเวียนซ้ำๆ ไม่หยุดหย่อน

เด็กผู้หญิงคนนั้น...ร่างบางระหงในชุดนักศึกษา กระโปรงสั้นเหนือเข่า ดวงตาคู่ใสซื่อแต่กลับแฝงประกายเปลวไฟร้อนแรง ทำไมเขาถึงไม่สามารถมองเธอเหมือนที่เขามองนักศึกษาคนอื่นๆ ได้เลย

เขาคลี่กระดาษแผ่นเล็กที่เธอส่งมาออกอ่าน พลันหัวใจก็เต้นกระหน่ำแรงขึ้นอีกระลอก คำถามที่เขียนอยู่บนนั้นมันเหมือนกำลังจุดประกายบางอย่างในตัวเขาให้ลุกพรึ่บขึ้นมาในทันที

“ห้ามใจไม่ไหวไหม...”

คำถามของเธอวนซ้ำอยู่ในห้วงความคิดของเขาเหมือนบทสวดยั่วเย้าที่แสนอันตราย

ปลายฟ้ากลับมายืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขาอีกครั้งในช่วงเย็นหลังเลิกเรียน มือเล็กเคาะประตูห้องพักอาจารย์เบาๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไปอย่างใจเย็น

“ขอโทษนะคะอาจารย์ หนูมีคำถาม” เสียงใสเอ่ยขึ้น

“คำถามวิชาเหรอ” เขาเอ่ยถามโดยไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมอง

“ไม่ค่ะ...” เธอเอียงคอเล็กน้อยอย่างน่ารัก

“คำถามในกระดาษที่หนูเขียนให้นั่นต่างหาก...อาจารย์ตอบหนูได้รึยังคะ?”

อัครินทร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ สบเข้ากับดวงตาคู่สวยของเธอ ปลายฟ้ายิ้มมุมปาก ยกขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้ แต่กลับดูเย้ายวนอย่างประหลาด

“หนูอยากรู้ว่าอาจารย์จะห้ามใจได้นานแค่ไหน”

เขาไม่ตอบ เพียงแค่สบตาเธอนิ่งๆ แล้วค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ปลายฟ้าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอกเมื่อเห็นแววตานิ่งเฉียบของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นบางอย่าง

เขาเดินเข้ามาใกล้...ใกล้จนเธอได้กลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ จากกายของเขาที่ปะปนกับกลิ่นเฉพาะตัวของปลายฟ้า

ปลายฟ้าหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นระทึกแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อมือหนาของเขาเอื้อมมาแตะที่ต้นแขนของเธอแผ่วเบา สัมผัสเพียงแค่ปลายนิ้ว ทว่ากลับทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง

“กลับบ้านไปซะปลายฟ้า…” เสียงเขาแหบพร่า ฟังดูทุ้มต่ำและเต็มไปด้วยอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น

“ก่อนที่ฉันจะเป็นฝ่ายตอบคำถามนั้น...ด้วยวิธีที่เธอคงไม่กล้ารับ”

เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงหวานลากยาวอย่างยั่วเย้า

“บางที...หนูก็อยากรู้นะคะ ว่ามันจะเป็นยังไงถ้าหนูกล้า”

เขาจ้องเธอนิ่ง ดวงตาทอประกายความปรารถนาที่ยากจะควบคุม สองมือกำแน่นข้างลำตัว ขณะที่ปลายฟ้าหันหลังเดินกลับไป ร่างบางเดินออกจากห้องไปอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับแมวสาวที่รู้อยู่เต็มอกว่า...เหยื่อของเธอกำลังตกหลุมพรางที่เธอขุดไว้ ช้าๆ ทีละก้าว อย่างไม่อาจหลีกหนี