บทที่ 9 ดิ้นหนี

ก่อนหน้านี้รามได้ให้แทนลูกน้องคนสนิทของตัวเอง ไปหาคีย์การ์ดห้องของพะพายมาให้ ตอนนี้เขาสามารถเข้ามานั่งจ้องหน้าแม่ตัวแสบ ที่เอาแต่ยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูไม่ยอมขยันไปไหน ครั้งนี้เธอหนีเขาไม่รอดแน่!!

“ไงแม่ตัวแสบ…พบกับอีกครั้งแล้วนะ” 

    ชายหนุ่มทิ้งบุหรี่ที่เพิ่งสูบได้ครึ่งหนึ่งไป แล้วเอ่ยทักขึ้น มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มสุดแสนร้ายกาจขึ้น ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มตัว ก้าวเดินไปหาหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูอย่างช้า ๆ 

รามรู้สึกพอใจกับใบหน้าของพะพายเวลาทำตัวไม่ถูก ที่ได้เจอหน้าเขาอีกครั้งตอนนี้สุด ๆ

พอพะพายได้สติ เธอก็รีบหันไปเปิดประตู เพื่อที่จะหนีออกไปจากห้อง แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปซะแล้ว ร่างเล็กถูกแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ใช้แขนยาวกอดรัดเอวจากด้านหลังไว้ พะพายถูกดึงกลับเข้ามาในห้อง พร้อมปิดประตูล็อกทางหนีสุดท้ายทิ้งไป

“จะรีบไปไหนครับ…คนสวย”

รามกอดรัดร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองแน่น แล้วใช้จมูกโด่งกดขโมยหอมแก้มของเธอไปสองสามทีอย่างเอาแต่ใจ

“นี่คุณ!..ปล่อยนะ…ไม่งั้นฉันจะเรียกให้คนมาช่วยจริง ๆ ด้วย” 

พะพายโวยวายใส่รามเสียงดัง พร้อมพยายามดิ้นหนีอย่างสุดแรง เพื่อที่จะได้หลุดพ้นออกจากวงแขนแกร่งของอีกฝ่าย ที่เอาแต่ยืนกอดรัดเธอไม่ปล่อยอยู่ในตอนนี้ไปด้วย

“ไม่ปล่อย…อย่าลืมสิว่าเธอเอาเช็คของฉันไปแล้วนะ” รามก้มพูดกระซิบหยอกข้างหูพะพาย ริมฝีปากหนายังคงวนเวียนอยู่แถวซอกคอของเธอไม่ห่าง

“...” พะพายยืนตัวแข็ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอลืมเรื่องเช็คใบนั้นไปสนิทเลย

“เพราะฉะนั้น…เธอก็ต้องทำตามข้อเสนอของฉันในวันนั้นจริงไหม”

รามกอดรัดพะพายไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของเธอทีละคำอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็ใช่ปากของตัวเอง อ้ากัดลงที่ติ่งหูของเธอไปหนึ่งทีอย่างหยอกเย้า 

“ถ้าคุณอยากได้เช็คคืนก็เอาไป...ฉันยังไม่ได้เอาไปใช้เลย” 

พะพายรีบพูดออกไปเช็คใบนั้นเธอไม่คิดจะใช้อยู่แล้ว แค่มันติดมือเธอมาด้วยก็เท่านั้น ถ้าเขาอยากได้คืน เธอก็จะเอามาคืนให้ เรื่องมันจะได้จบ ๆ ไปสักที

“หึ…แต่ฉันไม่ได้อยากได้มันคืนนี่...ฉันอยากได้เธอมากกว่า” 

รามหัวเราะดังในลำคอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหญิงสาวที่ดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเขาตอนนี้ ยังไม่ได้เอาเช็คไปใช้เขาแค่หาข้ออ้างเข้าหาเธอก็เท่านั้น

 พะพายได้ยินสิ่งที่รามปรารถนา ก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอไปอึดใหญ่ เธอพยายามขยันดิ้นหนีไปมาสุดแรง เพื่อให้หลุดจากวงแขนแกร่ง แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยสักนิด รามยังคงกอดรัดพะพายไว้แน่นเหมือนเดิม

“ปล่อย...ปล่อยนะ!!” พะพายพูดขึ้นเสียงแข็ง

"ไม่...ปล่อย!"  รามตอบกลับอย่างไม่ยอม

รามไม่รอให้พะพายได้ปฏิเสธเขาอีก เลยจับตัวของเธอหมุนให้มาอยู่ตรงหน้าของเขา แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับตรงท้ายทอยของเธอเอาไว้ จากนั้นก็ประกบริมฝีปากจู่โจมจูบริมฝีปากบางของคนในอ้อมกอดทันที 

รามจูบเธอเน้น ๆ บดขยี้ริมฝีปากไปมา พร้อมสอดปลายลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากเล็กของเธออย่างเอาแต่ใจ พะพายที่อ่อนประสบการณ์ทางด้านนี้ ก็ได้แต่พยายามหันหน้าหนีจูบของเขาไปมา แต่มันก็ขยับไม่ได้ดั่งใจมากนัก เพราะใบหน้าของเธอถูกมือหนาล็อกเอาไว้แน่น

“อือออ…อือออ” 

รามส่งเสียงครางออกมาอยากอดไม่ได้ เขาคิดถึงริมฝีปากบางนี้มาตลอดสองอาทิตย์ วันนี้เขาจะกัดกินคนในอ้อมกอดไม่ให้เหลือเลย พะพายครางออกมาเสียงแผ่วเบา มือทั้งสองข้างทุบตีไหล่กว้างของรามไปด้วย 

รามเหมือนรู้ว่าพะพายเริ่มจะไม่ไหวแล้ว เลยจำใจต้องถอนจูบอันเร่าร้อนออก ก่อนจะก้มหน้าลงซุกไซ้ที่ซอกคอขาวทั้งสองข้างสลับกันไปมาแทน 

พะพายถูกริมฝีปากร้ายจูบจู่โจมจนแทบยืนทรงตัวไม่อยู่ มือเล็กรีบจับแขนแกร่งเอาไว้ เพื่อประคองตัวเองอย่างลืมตัว แต่เธอยังสูดอากาศเข้าปอดได้ไม่ทันไร ตัวของเธอก็ถูกยกลอยขึ้นแนบอกหนา พะพายรีบยกมือโอบรัดคอของรามเอาไว้ด้วยความตกใจ

“นี่...คุณจะทำบ้าอะไร!!” เสียงทุ้มพายร้องโวยวายขึ้น 

รามก้มมองหน้าพะพาย ก่อนจะฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ส่งคืนกลับไปให้เธอ

“แล้วคิดว่า…ฉันจะทำอะไรล่ะ” รามพูดกระซิบข้างหูของพะพายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้าวเดินพาคนในอ้อมกอดเข้าไปในห้องนอนของเธอ

รามอุ้มพะพายมาวางไว้ที่เตียง แล้วขยับขึ้นคร่อมบนตัวของเธอ จากนั้นก็ก้มลงมองใบหน้าขาวสวยตรงหน้าด้วยความหลงใหล

“รู้ไหม...เธอมันโคตรน่ากินเลย!!” รามกระซิบพูดข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่า