Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
11 ใช่หรือเปล่านะ
เมื่อพยาบาลที่เคาน์เตอร์พยาบาลโทรมาบอกว่าตอนนี้คุณยายของเด็กชายภูตะวันกลับออกไปแล้วภูผาก็รีบเดินตรงมายังห้องพักผู้ป่วยทันที
ชายหนุ่มเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้าไปด้านในตอนนี้เด็กชายนั่งอยู่บนเตียงสายตาจับจ้องอยู่บนทีวีจอใหญ่ ขณะที่มารดาของเขาก็นั่งอยู่ใกล้ ๆ หญิงสาวตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่พยาบาลอย่างที่คิดไว้
“ท่านรองมาได้ยังไง” พลอยนัชชาตกใจมากที่เห็นภูผาเข้ามาในห้องนี้เพราะเธอไม่ได้บอกเขาว่าลูกชายเธอพักอยู่ห้องไหนและก็กลัวว่าภูผากับภูตะวันจะได้เจอกัน
“ฉันบังเอิญมาทำธุระที่นี่น่ะนึกขึ้นได้ว่าลูกของเธอไม่สบายก็เลยแวะมาดู เป็นยังไงบ้างครับ” เขาหันไปทักทายเด็กชายที่นั่งอยู่บนเตียง
“สวัสดีครับคุณลุง” ภูตะวันยกมือไหว้ทักทายโดยไม่ต้องมีใครบอกทำให้ภูผารู้สึกพอใจที่เห็นเด็กมีมารยาท
“สวัสดี วันนี้ลุงบังเอิญผ่านมาเลยได้ซื้ออะไรมาให้เอาไว้ครั้งหน้าลุงจะซื้อมาฝากนะ”
“คุณลุงเป็นใครครับ”
“ลุงเป็นเจ้านายของแม่นายน่ะ”
“เจ้านายของแม่เหรอครับ เจ้านายของแม่ใจดีจังมาเยี่ยมผมด้วย”
“ใช่สิลุงเป็นคนใจดีมากเลยนะ แล้วเราล่ะเป็นยังไงบ้างหายดีหรือยัง”
“หายดีแล้วแต่หมอยังไม่ยอมเอาน้ำเกลือออกให้เลยครับ”
“หมอคงอยากให้นายแข็งแรงกว่านี้ ลูกผู้ชายต้องอดทนนะครับ”
“ครับคุณลุง”
“เราคุยกันแล้วแต่ลุงยังไม่รู้จักชื่อนายเลยนะชื่ออะไรล่ะ”
“ผมชื่อภูตะวันครับแต่คุณแม่กับคุณยายชอบเรียกตะวัน เพื่อน ๆ ที่โรงเรียนก็เรียกตะวันเหมือนกันครับ” ภูตะวันตอบอย่างฉะฉาน
“ชื่อนายเหมือนกับชื่อลุงเลยนะ” ภูผารู้สึกเอะใจกับชื่อของเด็กชายคนนี้มาก
“ลุงชื่ออะไรครับ”
“ลุงชื่อภูผา”
“ไม่เห็นจะเหมือนเลยนะครับ”
“ก็มีคำว่าภูเหมือนกันไงล่ะ”
“อ๋อ....ผมเข้าใจแล้ว” ภูตะวันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหันกลับไปสนใจการ์ตูนบนจอทีวีอีกครั้ง
“เธอตั้งชื่อลูกได้แปลกดีเหมือนกันนะ” เขาหันมาคุยกับพลอยนัชชาอีกครั้ง
“แปลกยังไงคะ ชื่อแบบนี้ใครเขาก็ตั้งกันทั้งนั้น” หญิงสาวพูดกับเขาแต่ไม่กล้าสบตา
“ใช่ใครเขาก็ตั้งแต่บังเอิญมันมีคำว่าภูเหมือนกับชื่อของฉัน ไม่รู้ว่าตอนเธอตั้งชื่อลูกคิดอะไรอยู่กันแน่ สามีเธอไม่ว่าเหรอที่เอาชื่อแฟนเก่ามาอยู่ในชื่อจริงของลูกชาย”
“พี่เมธเขาไม่คิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นหรอกค่ะ ชื่อไหนที่เหมาะสมกับลูกเขาก็ยอมทั้งนั้นแหละ”
“เหรอ” เขาหัวเราะ
“ถ้าคุณเยี่ยมเสร็จแล้วก็กลับได้เลยนะคะท่านรอง”
“อยู่ที่นี่มีปัญหาอะไรไหม”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นก็ดี” ภูผาเดาว่าน้าสาวของเธอคงจะยังไม่บอกเรื่องตรวจดีเอ็นเอทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมากถ้าพลอยนัชชารู้อาจจะฉุกคิดขึ้นมาก็ได้ว่าคนที่สั่งตรวจไม่ใช่โครงการพิเศษอะไรแต่เป็นเพราะเขาบอกให้นุกูลเป็นคนจัดการเรื่องนี้
“ฉันว่าคุณกลับได้แล้วนะคะ”
“แล้วพ่อของเด็กไม่มาเยี่ยมบ้างเลยเหรอ”
“มาค่ะเขามาตั้งแต่เช้าแล้วก็เพิ่งกลับไปทำงานต่อ” หญิงสาวโกหกอีกครั้งทั้งที่เรื่องทุกอย่างมันไม่เป็นความจริง
“คุณมาเยี่ยมเสร็จแล้วก็กลับเถอะค่ะตะวันจะได้พักผ่อน”
“นี่เธอไล่ฉันเป็นครั้งที่สองแล้วนะนัชชา”
“ก็ที่นี่มันโรงพยาบาล การมาเยี่ยมคนป่วยก็ควรมีมารยาทตอนนี้มันก็ค่ำแล้วเดี๋ยวตะวันจะต้องรีบพักผ่อนแล้ว”
“เธอล่ะกลางคืนเฝ้าคนเดียวเหรอแล้วน้าสาวของเธอล่ะไปไหน”
“น้านีกลับไปพักผ่อนที่บ้านค่ะ ช่วงกลางวันน้าเป็นคนเฝ้า ส่วนพี่เมธเขาก็ต้องทำงาน”
“ไหนเธอว่าสามีเธอทำงานต่างจังหวัดไงล่ะ”
“ก็ลูกชายเขาป่วยนี่คะเขาก็ต้องมาเยี่ยมบ้างไม่เห็นจะแปลกตรงไหนแต่คุณจะสนใจครอบครัวของฉันทำไมรีบกลับไปเถอะค่ะ”
“กินข้าวหรือยังอาหารโรงพยาบาลพอกินได้ไหม อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า เดี๋ยวฉันจะให้คนซื้อมาให้” ภูผาเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่องเพราะอยู่ที่นี่ให้นานขึ้น
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะแค่ท่านรองกรุณามาเยี่ยมก็ดีมาก ๆ แล้ว”
“ที่ฉันมาเยี่ยมไม่ได้ใจดีอะไรกับเธอหรอกนะแค่บังเอิญมาทำธุระที่นี่น่ะ”
“ถ้างั้นก็ควรจะรีบกลับได้แล้วนะคะ”
“รู้สึกว่าเธอไม่ค่อยอยากจะให้ฉันมาเยี่ยมลูกชายเท่าไหร่เลยนะ”
“ก็ตะวันไม่สบายถ้าเกิดคุณติดไข้ลูกชายฉันขึ้นมาจะโทษว่าเป็นความผิดของเราสองแม่ลูกอีกก็ได้”
“ไม่มีใครจิตใจคับแคบแบบนั้นหรอกนะ ฉันจะกลับก็ได้แต่ก่อนกลับฉันขอถามอะไรเธออย่างหนึ่งเธอได้ไหม”
“ถามอะไรคะ”
“เธอฟ้องแม่ฉันเรื่องที่ถูกย้ายแผนกใช่ไหม”
หญิงสาวคิดไว้ไม่มีผิดว่านอกจากเขาจะแวะมาเยี่ยมแล้วเขาจะต้องมีอะไรพูดกับเธออย่างแน่นอน
“ฉันไม่ได้ฟ้องอะไรท่านประธานเลยนะคะ แต่วันนี้ฉันเอาเอกสารไปส่งแล้วบังเอิญเจอท่านประธานท่านก็เลยแปลกใจว่าฉันทำงานอยู่แผนกบัญชีแล้วทำไมเดินเข้าเอาเอกสารมาให้แผนกบัญชีเซ็นอีก ฉันก็เลยตอบไปตามตรงว่าฉันย้ายไปทำงานที่คลังสินค้าแค่นั้นเองค่ะ”
“แน่ใจนะว่าไม่ตั้งใจจะเจอแม่ฉัน” ภูผาคิดว่านี่เป็นแผนของพลอยนัชชา
“ท่านรองคะฉันทำงานที่โกดังสินค้าตลอดทั้งวันฉันไม่มีทางรู้หรอกค่ะว่าท่านประธานจะเข้ามาทำงานตอนไหน เวลาไหนถึงแม้ว่าฉันอยากจะเอาเรื่องนี้ไปบอกท่าน ตั้งแต่วันแรกที่โดนย้ายแต่ฉันก็ไม่มีโอกาสเจอท่านเลยแล้ววันนี้มันก็เป็นโชคของฉันที่บังเอิญเจอท่านจริง ๆ”
“เธอคงดีใจมากใช่ไหมที่แม่จะให้ย้ายกลับมาทำงานที่แผนกบัญชีอย่างเดิม”
“เป็นใครจะไม่ดีใจบ้างคะที่ได้กลับมาทำงานแผนกเดิมของตัวเองหวังว่าครั้งนี้คุณคงจะไม่หาทางแกล้งอะไรฉันอีกนะคะ”
“ฉันโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไม่แกล้งอะไรเด็ก ๆ แบบนั้นหรอก”
“เหรอคะแล้วที่ผ่านมามันคืออะไร” เธอมองเขาอย่างเอาเรื่อง
“ฉันก็แค่เห็นว่าที่คลังสินค้างานยุ่ง แล้วอีกอย่างฉันเป็นถึงรองประธานจะย้ายใครไปทำงานตำแหน่งไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ”
“ค่ะ คุณเป็นรองประธานอยากจะย้ายใครก็ได้ คุณไม่ต้องสนใจหรอกว่าพนักงานที่ถูกยายแบบกะทันหันนั้นรู้สึกยังไง”
“ดูเธอจะยังโกรธอยู่ งั้นวันนี้ฉันกลับก่อนก็ได้แล้ววันหลังจะแวะมาเยี่ยมใหม่”
“ไม่ต้องหรอกค่ะเดี๋ยวหมอก็ให้ตะวันกลับบ้านได้แล้ว”
“เธอจะรู้ดีกว่าหมอได้ยังไงถ้าหมอไม่ให้กลับเธอคงไม่พาลูกหนีกลับเพราะไม่อยากให้ฉันมาเจอหรอกนะ”
“ฉันไม่ใช่เด็กที่จะทำอะไรแบบนั้น ยังไงฉันก็ต้องรอให้ตะวันหายดีก่อนจะพาออกจากโรงพยาบาลอยู่แล้ว”
ภูผาเลิกสนใจหญิงสาวแล้วหันมาสนใจเด็กชายภูตะวันที่ตอนนี้กำลังหัวเราะคิกคักเพราะกำลังการ์ตูนในทีวี
“ตะวันครับลุงกลับก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่”
“ครับบ๊ายบายครับคุณลุง” ภูตะวันมือไหว้แล้วส่งยิ้มจนตาหยีทำให้ภูผารู้สึกเอ็นดูเขาเอื้อมมือมาลูบศีรษะเด็กชายเบา ๆ ความรู้สึกบางอย่างมันเล่นเข้ามาในหัวใจ ชายหนุ่มมองหน้าเด็กชายอีกครั้งและมันทำให้เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าเด็กคนนี้ต้องคือลูกชายของเขาแน่ ๆ
“ตะวันครับถ่ายรูปคู่กันดีไหมจะได้ยืนยันว่าครั้งหนึ่งลุงมาเยี่ยมตะวันไงโอเคไหม”
“ครับ” เด็กชายชู 2 นิ้วขณะที่ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเขาถ่ายรูปคู่กับภูตะวันไปหลายรูปก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกที่สับสน
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
