6

“ผัวกับแฟนใครสำคัญกว่ากัน” ประโยคของเขาทำให้เธออ้าปากค้าง ก่อนที่ร่างสูงจะกอดร่างบางเอาไว้แน่นจากด้านหลัง

“นี่ปล่อยนะคะคุณอธิป”

“เรียกฉันว่าพี่อธิปเหมือนสมัยก่อน”

“เรียกแล้วจะปล่อยใช่ไหมคะ”

“ต้องดูอารมณ์ก่อน” เขาพูดกวน

“งั้นไม่เรียก อื้อ...” เธอโดนหมุนกายไปหาก่อนจะบดจูบอย่างดูดดื่ม

“ไม่เรียกโดนทำโทษ ถ้าเรียกจะคิดดูก่อน”

“พี่อธิป” เธอรีบเรียกก่อนจะปิดปากตัวเองเอาไว้

“รับสิ มันโทร. มาหลายสายแล้วนะ บอกว่าต้องกินข้าวกับผัว ไม่ว่างกินข้าวกับชู้ ไม่รับงั้นฉันรับเอง”

“เอาโทรศัพท์มานี่นะคะ” เธอกระโดดเพื่อแย่งโทรศัพท์จากมือของเขา ในขณะที่เขาชูขึ้นเหนือศีรษะก่อนจะกดรับและเปิดลำโพง

“จุ๊ ๆ เสียงดังเดี๋ยวชู้ก็ได้ยินหรอก” เธอทำปากจุ๊ ๆ ก่อนที่จะกระซิบที่ริมหู ทำให้เธอต้องปิดปากเงียบ

“พี่รออยู่หน้าบริษัทแล้วนะครับ เดี๋ยวเราไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือร้านประจำกัน”

“ลลินไม่ว่าง มีงานเร่ง”

“คุณเป็นใคร”

“บอกเขาไปสิว่าฉันเป็นใคร” อธิปเลิกคิ้วให้เลขาคนสวย เธอหน้าแดงก่อนที่จะแย่งโทรศัพท์ไปอีกครั้ง ครั้งนี้เขายอมปล่อยแต่โดยดี

“พี่ณุคะ พอดีมีงานด่วน ไม่สะดวกออกไปกินข้าวกลางวันกับพี่ ต้องขอโทษด้วยนะคะ”

“งานอะไร นี่มันเวลาพัก”

“เอ่อ... พอดีลินทำงานพลาดน่ะค่ะ ต้องแก้งาน เดี๋ยวลินว่าจะหาอะไรกินที่ศูนย์อาหารของบริษัทน่ะค่ะ ต้องขอโทษพี่ณุด้วยนะคะ อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อเขาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือก่อนจะกดวางสาย

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด…

“นี่คุณ อื้อ...” เธอโดนจูบเต็มเหนี่ยวก่อนที่เขาจะปล่อยและยกคิ้วอย่างยียวน

“พี่... พี่อธิป ทำไมเสียมารยาทแบบนี้คะ” เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามเพราะรู้ดีว่าเขาลงโทษด้วยการจูบเพราะอะไร

“ใครกันแน่เสียมารยาท คุยกับชู้ต่อหน้าผัว”

“พี่ไม่ใช่”

“อะไรที่บอกว่าไม่ใช่ เราเอากันตั้งหลายยก หรือว่าต้องให้ทวนความจำ”

“ลินหิวแล้วค่ะ”

“ฉันสั่งอาหารเอาไว้แล้ว กินด้วยกันที่นี่แหละ” ไม่นานประตูห้องก็ถูกเคาะ คนสนิทของเขานำอาหารมาส่ง

ลลินมองราดหน้าทะเลยอดผักร้านประจำที่สมัยก่อนเขาเคยพาเธอไปกินก็มองหน้าเขานิ่ง

เขายังจำได้เหรอว่าเธอชอบกินราดหน้ายอดผักร้านนี้

“วันนี้ฉันอยากกิน ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ อย่าคิดเข้าข้างตัวเองล่ะ ไปจัดใส่จานสิ”

“ค่ะ” ลลินรับคำ หัวใจเต้นแรง

เธอนั่งกินราดหน้าร้านโปรดเงียบๆ แต่ก็เหลือบมองคนหน้านิ่งเย็นชากินไปด้วย ไม่คิดว่าคนรวยแบบเขาจะใช้ชีวิตเรียบง่ายเหมือนสมัยก่อนไม่มีผิด ตอนเรียนมหาวิทยาลัย แม้เขาจะร่ำรวยเพียงใด แต่ก็ใช้ชีวิตติดดิน วันนั้นเธอเข้าใจเขาผิดไหมนะ พอมาคิดถึงเรื่องนั้นในตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเธอยังเด็กมาก ความจริงน่าจะถามเขาให้แน่ใจ มากกว่าเชื่อพิมพ์ชนก เธอไม่ได้คิดว่าพิมพ์ชนกโกหก เพื่อนอาจได้ยินข่าวลือมาจริง แต่ข่าวลือนั้นจะจริงหรือไม่ เธอควรถามอธิปให้รู้เรื่องมากกว่าจะปฏิเสธเขาและลาจากกันแบบค้างคาเช่นนั้น

แต่จะให้พูดถึงเรื่องวันนั้นเธอก็ไม่กล้าเอ่ยปาก กลัวไปสะกิดแผลใจของเขา

วันนั้นเธอทำงานอย่างเหนื่อยล้า รับรู้ไปโดยปริยายว่าโดนเขาแกล้งเข้าให้แล้ว แต่เพื่องานเพื่อเงิน เพื่อครอบครัวเธอต้องอดทน

รุ่งเช้าของวันใหม่ ลลินเดินเข้ามาในห้อง CEO ด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อวานผ่านไปได้ด้วยดี วันนี้ก็เช่นกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็จะสู้ให้ถึงที่สุด แต่ก่อนที่เธอจะนั่งลงทำงาน ก็ได้ยินเสียงเย็นชาพูดขึ้นเสียก่อน

“ย้ายโต๊ะของเธอเข้ามาในห้องนี้เลย”

ลลินชะงัก ทำหน้าเหลอหลาเมื่อพนักงานย้ายโต๊ะทำงานเข้าไปในห้องทำงานของอธิป

“นี่มันอะไรกันคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความงุนงง

“ฉันต้องการให้เลขาอยู่ใกล้ ๆ” เขาพูดสั้น ๆ แล้วก้มลงมองเอกสารต่อ ไม่สนใจสีหน้าตกใจของเธอ

พนักงานย้ายโต๊ะของเธอเข้ามาในห้องทำงานขนาดใหญ่โดยตั้งไว้ห่างจากโต๊ะ CEO ไม่ถึงสามเมตรและจากนั้น ฝันร้ายก็เริ่มต้น อธิปใช้งานเธอไม่ยั้ง

รายงานห้าชุด ประชุมสามรอบ โทรศัพท์จากหุ้นส่วนยี่สิบสาย สัญญาที่ต้องตรวจห้าสิบหน้า กาแฟดำเปลี่ยนใหม่สามครั้ง

ลลินทำงานจนหัวหมุน มือสั่น หลังเหงื่อซึม แต่เธอกันฟันทนจนกระทั่งบ่ายสามโมงครึ่ง ห้องทำงานเงียบสงัด

อธิปลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาเธอ มือใหญ่จับไหล่บางดึงให้ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แล้วกดร่างบางลงกับโซฟาหนังตัวยาวทันที

“พี่อธิป” ลลินตกใจ ดิ้นรนขัดขืนเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรอุกอาจในห้องทำงานเช่นนี้

“เงียบ” เขาก้มลงจูบเธออย่างดุเดือด แทรกลิ้นเข้าไปดูดกลืนอย่างหิวโหย มือใหญ่กระชากกระดุมชุดสูทจนหลุดกระเด็น กระโปรงถูกดึงขึ้นสูง กางเกงในถูกดึงลงในชั่วพริบตา

“อ๊ะ! ไม่นะ พี่อธิป พี่จะทำอะไรของพี่นี่” ลลินเอ่ยถามเสียงสั่น

“เอาเธอไง วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันอยากปลดปล่อย”

“พี่จะแกล้งลินไปถึงไหนคะ ลินจะไม่ยอมพี่อีกแล้ว”

คำว่า “จะไม่ยอมอีกแล้ว” ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากน้อย ทำให้ดวงตาของอธิปวาววับขึ้นทันที

เขาถอดเข็มขัดและกางเกงออกอย่างรวดเร็ว ร่างกายกำยำเปลือยเปล่ากดทับเธอเต็มเหนี่ยว

“จะไม่ยอมอีกแล้วงั้นหรือ”

“ใช่ค่ะ”

“ถ้ามีความสามารถก็ลองแสดงให้ดูหน่อยสิว่าจะไม่ยอมอีกแล้วยังไง”

“นี่อย่านะ อย่าถอดนะ” ลลินโวยวายลั่นอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจู่ ๆ เขาจะเข้ามาจู่โจมเธอรวดเร็วขนาดนี้

“เรียกพี่อีกครั้งสิลลิน ฉันอยากให้เธอเรียกฉันว่าพี่เวลาฉันเข้าไปอยู่ในตัวเธอ” เขากัดฟันกรอด แล้วดันความแข็งแกร่งร้อนผ่าวเข้าไปในตัวเธอจนมิดโคน

“อ๊า...” ลลินร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพราก

อธิปจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะกระแทกสะโพกกำยำเข้าออกอย่างดุเดือด ไม่มีจังหวะให้เธอได้หายใจ ทุกครั้งที่ดันลึกสุด เขาจะกระซิบเสียงแหบพร่า

“ของพี่ น้องเป็นของพี่คนเดียว”

ลลินครางสะอึกสะอื้น ร่างกายสั่นเทาเสร็จสมอารมณ์ก่อนเขาเล็กน้อย ก่อนที่อธิปจะปล่อยน้ำรักร้อนฉ่าเข้าไปในร่องสาวจนหมดแม็กซ์

ลลินกอดเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น เนื้อตัวเปลือยเปล่าอยู่บนโซฟา ใบหน้าซ่อนอยู่ในฝ่ามือด้วยความอาย ไม่คิดว่าเขาจะล่วงเกินเธออีก

อธิปนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ มือใหญ่ยกคางนุ่มขึ้นเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา แต่สายตาคมกริบยังวาววับด้วยความปรารถนาและชัยชนะที่เปิดเผย

“เป็นเลขาของฉัน ก็ต้องทำได้ทุกอย่าง” เขาพูดเสียงเย็นชา ลลินน้ำตาไหลพราก

“พี่ยังโกรธเรื่องตอนนั้นอยู่อีกใช่ไหมคะ เรื่องที่ลินปฏิเสธพี่” อธิปยิ้มมุมปาก

“เรื่องไร้สาระแบบนั้นใครจะไปสนใจ มันตั้งนานมาแล้ว” เขาพูดอย่างเย็นชา แต่นั่นทำให้เธอรู้ว่าเขาสนใจ