5

“ฉันไปส่ง”

ลลินไม่กล้าขัด เสื้อสูทของเธอมีกระดุมขาดไปสองเม็ด กระโปรงยับย่น นั่งรถแท็กซี่กลับในสภาพนี้คงโดนทำมิดีมิร้ายเป็นแน่

เธอเดินโซเซตามเขาไปที่ลิฟต์ส่วนตัวด้วยใบหน้าแดงก่ำและขาที่ยังอ่อนแรง

รถสปอร์ตสีดำคันหรูแล่นออกจากอาคารตอนตีสอง ถนนในเมืองใหญ่เงียบสงัด มีแต่แสงไฟถนนและเสียงเครื่องยนต์คลอเบา ๆ

ลลินนั่งเก้ ๆ กัง ๆ มือกุมกระเป๋าแน่น มองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา เพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับเขา

“จอดตรงทางแยกซอยข้างหน้านี้ก็ได้ค่ะ” เธอพูดเสียงเบา

“บ้านฉันอยู่ใกล้ ๆ ตรงนี้เองค่ะ เดินเข้าไปเองได้”

“แทนตัวเองว่าลิน”

“คะ”

“ห้ามแทนตัวเองว่าฉันอีก ฉันไม่ชอบ”

“ค่ะ” เธอรับคำ เพราะเห็นสีหน้าไม่พอใจของเขาก็ไม่อยากโดนเล่นงานอีก

“ขอตัวก่อนนะคะ”

อธิปหันมามองเธอชั่วครู่ สายตาคมกริบมองเธอเล็กน้อย แต่เขาก็จอดรถตามที่เธอขอโดยไม่พูดอะไร

“ขอบคุณค่ะคุณอธิป” ลลินรีบเปิดประตูรถ ก่อนที่เธอจากรถ มือใหญ่ของเขาก็จับข้อมือเธอเอาไว้แน่น

“พรุ่งนี้เจอกันเจ็ดโมงครึ่ง” เสียงเขาต่ำและเรียบ

“อย่ามาสายล่ะ”

ลลินรีบพยักหน้า ไม่กล้ามองหน้าเขา แล้วรีบลงจากรถในทันที ร่างบางเดินหายเข้าไปในซอยมืด ๆ

อธิปนั่งมองแผ่นหลังบางของเธอจนลับสายตา มุมปากยกยิ้มอย่างเย็นชา

“ยังจะหลอกฉันอีกเหรอลลิน” เขาพึมพำกับตัวเอง

“ฉันรู้ว่าบ้านเธออยู่ไหน รู้มานานสามปีแล้ว”

เขาจำได้ทุกอย่าง หลังจากถูกปฏิเสธ ก็ยังตัดใจไม่ได้ แม้ไม่โผล่หน้าไปให้เห็น แต่เขาก็ยังติดตามเรื่องราวของเธอ เขาเคยขับรถมาที่ซอยนี้หลายครั้งในยามค่ำคืน เพียงเพื่อแอบมองแสงไฟในห้องเล็ก ๆ ของเธอจากระยะไกล

อธิปยอมรับว่าไม่เคยลืมเธอได้เลยสักวันเดียว

ลลินเดินฝ่าความมืดเข้าบ้านไม้เก่า ๆ ที่ทรุดโทรมแต่สะอาดเรียบร้อย พ่อนั่งอยู่บนรถเข็นอยู่หน้าทีวีหันมามองด้วยรอยยิ้มอ่อนแรง

“กลับดึกจังลูก”

“งานเยอะค่ะพ่อ ลินขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ พ่อก็อย่านอนดึกนักนะคะ”

“พ่อรอลูกอยู่น่ะ กลับมาก็ดีแล้ว” ท่าทีของท่านดูโล่งใจ ลลินชะงัก รู้สึกผิดที่ทำให้บุพการีเป็นห่วงเช่นนี้

“ถ้ากลับดึกก็โทร. มาบอกพ่อกับแม่ด้วยนะลูก อย่าให้ต้องเป็นห่วง” คนเป็นแม่เอ่ยขึ้น ทำให้ลลินรีบเอ่ยขอโทษ

“ขอโทษค่ะ ถ้ามีงานดึกหรือทำโอทีจะรีบโทร.มาแจ้งนะคะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ ไปพักผ่อนเถอะ”

“ค่ะแม่” เธอฝืนยิ้ม แล้วรีบเดินขึ้นบันไดไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

พอปิดประตูห้องนอนเล็ก ๆ ได้ ลลินก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหลังประตู ใบหน้าซ่อนไว้ในฝ่ามือ ก่อนจะร้องไห้เบา ๆ

ภาพก่อนหน้านี้พรั่งพรูเข้ามาในหัว ร่างกายกำยำของอธิปกดทับเธอ ความร้อนผ่าวที่ทะลวงเข้าไปในตัวเธอ ความเสียวซ่านที่ทำให้เธอร้องไห้ครางไม่หยุดหย่อน และน้ำรักที่ร้อนฉ่าไหลทะลักอยู่ภายใน

“ฉัน... ฉันทำบ้าอะไรลงไปนี่” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น กอดเข่าตัวเองแน่น

“ฉันมีแฟนแล้ว ทำไมถึงได้ใจง่ายแบบนี้นะ”

แต่ยิ่งคิด หัวใจเธอกลับเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่นึกถึงริมฝีปากร้อนของเขา ลมหายใจที่พ่นอยู่ตรงต้นคอ และเสียงแหบพร่าที่กระซิบว่า

“เธอเป็นของฉัน”

ลลินกัดริมฝีปากแน่นจนเจ็บ พรุ่งนี้เธอต้องเจอหน้าเขาอีก เธอจะทำหน้ายังไงนะ

เธอจะต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอบอกกับตัวเอง

“ฉันต้องรักษางานนี้เอาไว้ให้ดี น้องชายกำลังจะสอบเข้ามหา’ลัย น้องสาวยังเรียนมัธยม พ่อต้องรักษาตัว ดวงตาแม่ก็ไม่ดี ต้องรีบรักษาไม่งั้นจะตาบอด ฉันเป็นลูกสาวคนโต ฉันต้องดูแลทุกคน”

เธอลุกขึ้นเช็ดน้ำตา แล้วเดินไปอาบน้ำเย็นเพื่อกลบความร้อนรุ่มในจิตใจที่ยังค้างคาไม่ยอมจางหาย

คืนนั้น ลลินนอนไม่หลับ ตัวร้อนผ่าวทุกครั้งที่นึกถึงมือใหญ่ของอธิปที่เคยบีบเนื้อตัวเธอแน่น ริมฝีปากร้อนที่บดจูบเธออย่างดูดดื่มเหมือนคนหิวโหย

เช้าวันรุ่งขึ้น ลลินแต่งตัวเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ สูทสีครีมตัวใหม่ ผมมัดเรียบกริบ ใบหน้าแต่งอ่อน ๆ เพื่อปกปิดร่องรอยความเหนื่อยล้า

“ลินพี่ไปส่งนะ”

“อุ๊ย!” ลลินอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อจู่ ๆ ภาณุก็โผล่มาตรงหน้า

“เป็นอะไรครับ ตกใจอะไร”

“ไม่มีอะไรค่ะ ลินแค่กำลังคิดเรื่องงานอยู่น่ะค่ะ จู่ ๆ พี่ก็โผล่มา ลินก็เลยตกใจน่ะค่ะ”

“แล้วนั่นคอไปโดนอะไรมา ทำไมแดงๆ” เขาเอื้อมมือไปทำท่าจะสัมผัสดู แต่เธอรีบยกคอเสื้อปกปิดเอาไว้ ก่อนจะถอยหนี

“มดกัดน่ะค่ะ” เธอรีบโกหกคำโต นึกถึงค่ำคืนที่ผ่านมา ไม่คิดว่าอธิปจะทิ้งรอยเอาไว้แบบนี้

“งั้นไปกันเถอะครับ” ภาณุพาเธอเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์กลางเก่ากลางใหม่ ก่อนที่จะสวมหมวกกันน็อกให้เธอ และขับรถพาเธอไปส่งหน้าบริษัท

“ขอบคุณพี่ณุมากๆ นะคะที่อุตส่าห์มาส่ง”

“พี่ทำงานอยู่ใกล้ๆ ไม่ลำบากเลยครับ ลินโชคดีจังได้ทำงานที่นี่ บริษัทนี่เข้าทำงานยากมากนะ ไม่เก่งจริงไม่ได้ทำงานทีนี่หรอก”

“ลินสมัครที่นี่ที่แรก เขารับเข้าทำงานเลย ลินก็ได้มีโอกาสได้ทำงานบริษัทใหญ่ ๆ แบบนี้น่ะค่ะ”

“ลินเก่งด้วย เรียนจบได้เกียรตินิยม บริษัทไหน ๆ ก็อยากได้ลินทั้งนั้น”

“งั้นลินขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ แล้วเจอกันนะครับ ตอนเที่ยงพี่มารับไปกินข้าวนะ”

“แล้วแต่พี่ณุเลยค่ะ” เธอยื่นหมวกกันน็อกคืนให้เขา ภาณุยิ้มให้แฟนสาวก่อนจะขับรถออกไป

เธอเดินเข้ามาในออฟฟิศด้วยสีหน้าเฉยเมยที่สุดพอผลักประตูห้อง CEO เข้าไป อธิปที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสงบนิ่งเงยหน้าขึ้นมอง

“รายงานการประชุมเช้าวันนี้ เตรียมไว้ให้เสร็จภายในสิบโมงเช้า” เขาพูดเสียงเรียบเย็นชาดุจเดิม

“ค่ะ” ลลินตอบสั้น ๆ แล้วหันหลังเดินออกไปแต่ก่อนที่เธอจะปิดประตู อธิปก็พูดขึ้นเบา ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้น

“เมื่อคืนเจ็บไหม”

ลลินชะงัก มือที่จับลูกบิดสั่นเล็กน้อยเธอไม่ตอบ แต่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ แล้วรีบเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

อธิปมองตามแผ่นหลังของเธอไป มุมปากยกเล็กน้อย

“หนีไม่ได้หรอกลลิน เธอเป็นของฉันแล้ว”

เช้าวันนั้นเธอหัวหมุนจนเที่ยง ภาณุก็โทร. มาหาบอกว่าจะมารับเธอไปกินข้าว

“แฟนโทร. มาเหรอ” เขาเอ่ยถามอย่างเย็นชา

“เอ่อ...”

“บอกมันไปว่าเธอไม่ว่าง”

“แต่ลินนัดพี่ณุเอาไว้แล้ว”