ตอนที่5 ไม่รอด

ตอนที่5 ไม่รอด

นาวาTalk

ผมเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำแผลเพื่อมาทำแผลที่หัวเข่าให้เธอผมนั่งลงตรงหน้าเธอผมรู้สึกว่าเธอจ้องหน้าผม ผมเลยมองหน้าเธอด้วยความแปลกใจแต่เธอก็ดันร้องออกมาซะก่อน

"โอ๊ย..."

"เป็นอะไรฉันทำแรงไปหรอ"

"อยู่ดีก็รู้สึกปวดหัวค่ะ"

"ไม่สบายตรงไหนไปหาหมอมั้ย"

"พี่นาวาเป็นห่วงนับดาวหรอคะ"

"แค่ไม่อยากให้ใครมาตายในห้องมันเฮี้ยนน่ะ"

"ใจร้ายอ่ะ นึกว่าจะเป็นห่วงกันซะอีก"

"พร้อมมั้ย"

"พร้อมอะไรคะ"

"ที่เธอมาอยู่ในห้องกับฉันสองต่อสองเนี่ยคิดว่าฉันจะพาเธอมาทำแผลแค่นั้นหรอ"

"พี่หมายความว่าไง"

"อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลยเข้ามาในห้องของผู้ชายแบบนี้ถ้าไม่อยากให้เอาแล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ"

"พี่เป็นคนอุ้มหนูมาเองนะคะหนูไม่ได้บอกว่าหนูอยากจะมาสักหน่อย"

"อย่างนั้นหรองั้นเธอก็กลับไปสิ กลับไปตอนนี้เลย"

"พี่ไปส่งได้มั้ย มันดึกแล้วนะ"

"เธออยู่คอนโดQไม่ใช่หรอ เยื้องๆกับคอนโดฉันแค่นิดเดียวเอง"

"แต่มันก็อยู่คนละฝั่งกันนี่คะพี่จะให้หนูเดินข้ามถนนไปหรอมันมืดแล้วนะคะ"

"นั่นมันก็ปัญหาของเธอ เธอก็หาทางกลับคอนโดเอาเองแล้วกันฉันไปนอนก่อนละ"

ผมไม่สนใจนับดาวที่นั่งหน้างออยู่ที่โซฟาผมรีบเดินเข้ามาในห้องนอนเพื่ออาบน้ำแล้วก็นอนเตรียมตัวไปเรียนพรุ่งนี้ส่วนเธอจะกลับยังไงก็แล้วแต่เธอมันไม่ใช่เรื่องของผมสักหน่อย

แต่ถ้าเธอยอมนอนกับผม ผมก็อาจจะไปส่งเธอก็ได้

ว่าแต่นับดาวนี่ชื่อคุ้นๆจัง ผมว่าผมไม่เคยรู้จักคนชื่อนี้มาก่อนนะแต่ทำไมมันคุ้นเคยจังเลยนะ เหมือนเคยได้ยินพ่อพูดถึงเลย จะเป็นใครก็ช่างเถอะเรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว คนเราจะจมอยู่กับคนในอดีตไม่ได้ ต้องลืมแล้วปล่อยมันผ่านไปสิ ผมควรจะเริ่มต้นใหม่กับปัจจุบันที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ดีกว่า

ตกดึก ตี3

ผมรู้สึกหิวน้ำเลยเดินออกมาจากห้องนอนเพื่อไปหาน้ำดื่ม แต่….

"เฮ้ย...ยังไม่กลับไปอีกหรอวะ"นับดาวมานอนขดตัวที่โซฟาหน้าทีวี ผ้าห่มก็ไม่มี หมอนก็ไม่มี แถมชุดที่ใส่ก็น้อยชิ้นเหลือเกิน แอร์ก็เปิดเย็นเฉียบเลย

"นี่เธอ ทำไมยังไม่กลับไปอีก"ไม่มีสัญญาณตอบรับ ผมเลยสะกิดเธออีกครั้ง

"เฮ้ยทำไมตัวร้อนจังวะ"คงเป็นเพราะเธอนอนตากแอร์โดยที่ไม่ได้ห้มผ้าแน่ๆเลย ผมเดินไปหยิบยาลดไข้มา2เม็ดเพื่อเอามาให้เธอกิน

"นับดาว ตื่นมากินยาก่อนเธอมีไข้นะ"

"อื้อ....หนาวจัง"ผมง้างปากเธอแล้วยัดยาลงไปในปากแล้วเอาน้ำให้ดื่มตามจากนั้นก็จัดการอุ้มไปนอนในห้องนอนพร้อมห่มผ้าให้ จากนั้นผมก็นอนลงข้างเธอโดยที่ไม่ได้มีการล่วงละเมิดใดๆทั้งสิ้น แค่นอนบนเตียงเดียวกันเฉยๆ

"หนาวจัง พ่อแม่...นับดาวหนาวช่วยนับดาวด้วย"

เธอนอนละเมอสงสัยจะหนาวแต่ผมก็ปรับแอร์แล้วนะ ผมตัดสินใจดึงเธอมากอดไว้แน่นเพื่อให้ความอบอุ่นกับคนตัวเล็กจนเธอหลับสนิทไปในที่สุด นี่ก็ดึกมากแล้ว มีเรียนตอนเช้าอีกผมต้องรีบนอน ถ้าผลการเรียนไม่ดีผมโดนแม่บิดหูแน่เลยแถมพ่อก็จะยึดรถอีกด้วย

เช้าวันต่อมา

นับดาวTalk

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รู้สึกคลั่นเนื้อคลั่นตัวแล้วก็ปวดหัวอีก ฉันมองไปรอบๆนี้มันไม่ใช่โซฟาหน้าทีวีห้องพี่นาวานี่ ฉันหันไปมองคนที่นอนกอดฉันอยู่พี่นาวาอย่างงั้นหรอ ด้วยความสงสัยฉันเลยเอื้อมมือไปปลุกเขา

"พี่นาวาคะ พี่นาวาตื่นก่อนค่ะ"

"อื้อ..."เขางัวเงียตื่นขึ้นมาขยี้ตา

"กี่โมงแล้วอ่ะ"

"หกโมงค่ะ"

"ฉันมีเรียนเช้าด้วยสิ ยังง่วงอยู่เลยนอนต่อได้มั้ยวะ"

"พี่อุ้มหนูเขามานอนในห้องหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ เธอคิดว่าตัวเองเดินละเมอเข้ามาเองหรือไง"

"ทำไมไม่ปล่อยให้หนูนอนที่โซฟาเหมือนเดิมล่ะคะ"

"ไม่อยากเห็นคนแถวนี้หนาวตายซะก่อน"

"ก็เอาแค่ผ้าห่มมาให้ก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องอุ้มเข้ามานอนด้วยเลย"

"ฉันไม่ได้ใจดีกับเธอขนาดนั้น เผื่อเธอจะยังไม่รู้"

"ยังไงก็ขอบคุณนะคะที่ยังกะใจเมตตาหนู"

"แล้วเธอดีขึ้นหรือยังจะไปเรียนหรือเปล่าเมื่อคืนฉันเห็นเหมือนเธอจะมีไข้ด้วยนี่"

"มีปวดหัวบ้างค่ะนิดหน่อย ไหนๆก็ไหนๆแล้วรบกวนพี่นาวาไปส่งหนูที่คอนโดหน่อยได้มั้ยคะ"

"เฮ้อ..ไปส่งก็ได้เห็นว่าเธอป่วยหรอกนะไม่อยากใจดำให้กลับเองหรอก"

"รบกวนอีกอย่างหนึ่งได้มั้ยคะ"

"อะไรอีก เธอนี่น่ารำคาญจริงๆ"

"ขอยืมเสื้อแขนยาวกันหนาวหน่อยค่ะ เดี๋ยวจะซักมาคืน"ผมเดินไปหยิบเสื้อคลุมให้เธอแต่ปากก็ยังบ่นเธอไปด้วย

"มานอนห้องฉันทั้งคืน มายืมเสื้ออีกฉันได้อะไรตอบแทนบ้าง ไม่ได้เอาเธอด้วยซ้ำเธอต้องมาชดใช้ให้ฉันทีหลังนะ"

"นี่พี่คิดจะเคลมหนูให้ได้เลยงั้นสิ"

"อย่าทำเป็นเล่นตัวหน่อยเลย เธอเองก็น่าจะผ่านมาเยอะแล้ว"

"รู้ดีจังเลยนะคะ"

"เอาเป็นว่าพร้อมเมื่อไหร่ก็โทรมาแล้วกัน จะทำที่คอนโดเธอหรือม่านรูดได้หมดฉันไม่เกี่ยง ฉันไม่อยากมีอะไรกับใครบนเตียงฉัน หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ"

"ขอบคุณนะคะแต่หนูไม่อยากจะเถียงกับพี่แล้วค่ะ แล้วแต่พี่เลย"

เถียงไม่ออกล่ะสิเธอไม่รอดจากเงื้อมมือฉันหรอกนับดาว ยังไงฉันก็จะเอาเธอให้ได้