ตอนที่4 ทำความคุ้นเคย

ตอนที่4 ทำความคุ้นเคย

นับดาวTalk

หลังจากที่เขาบอกชื่อ ฉันก็อึ้งไปเลยล่ะนี่เขาชื่อนาวาอย่างนั้นหรอทำไมอะไรมันถึงเป็นเรื่องบังเอิญไปหมดบังเอิญที่เขาชื่อนาวาบังเอิญที่แววตาเขาคล้ายกับคนที่ฉันฝันถึง บังเอิญคือคนที่ฉันขับรถชนท้ายแล้วบังเอิญสุดท้ายคือคนที่ฉันตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ แต่ฉันจะไม่บอกเขาหรอกว่าฉันชอบเขาฉันจะลองคุยกับเขาไปเรื่อยๆดูก่อนแล้วกัน ถ้าเขาไม่ได้รังเกียจอะไรฉันน่ะนะ

"อ้าวสองคนนี้รู้จักกันแล้วหรอ"เป็นพี่กันต์พี่รหัสของฉันถามฉันขึ้นมาด้วยความสงสัย

"หนูขับรถชนท้ายรถพี่เขาเมื่อเช้าค่ะ"

"อ๋อถึงว่าล่ะแบบนี้นี่เอง แล้วเราเจ็บตรงไหนมั้ย"

"ไม่เจ็บค่ะ"ขอบคุณค่ะที่เป็นห่วง

"งั้นเดี๋ยวพี่สั่งเครื่องดื่มให้แล้วกันนะเอาเป็นเครื่องดื่มเบาๆก่อนละกันแต่ว่าก็มีแอลกอฮอล์นิดหน่อย"

"ขอบคุณค่ะพี่กันต์ดูแลน้องรหัสดีขนาดนี้รักตายเลย" ฉันพูดแหย่พี่กันต์ออกไป แล้วหันมาสนใจพี่นาวาต่อ พูดง่ายๆเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ฉันให้ความสนใจ

"พี่นาวาเรียนอยู่คณะอะไรคะ" ฉันลองชวนเขาคุยดู

"ฉันเรียนบริหารน่ะ เรียนสาขาการโรงแรมเพราะครอบครัวของฉันทำธุรกิจโรงแรม"

"ถามทำไมจะจับฉันหรือไง"

"จับอะไรคะ"ฉันถามเขาออกไปแบบงงๆนี่เขาพูดถึงเรื่องอะไรกันฉันแค่ถามเฉยๆว่าเรียนคณะอะไรแค่นั้นเอง

"แสดงเก่งจังเลยนะความใสซื่อของเธอเนี่ยลุคเรียบร้อยไร้เดียงสาแบบนี้ฉันดูออกหมดแหละ"

"นี่มันอะไรกันคะพี่กำลังพูดถึงเรื่องอะไร"เอาความจริงนะ ฉันไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลย

"ช่างมันเถอะเธอคงไม่เข้าใจหรอก"นั่นไงพอจะถามก็มาทรงนี้

"งั้นก็อธิบายมาสิคะ หนูจะได้เข้าใจ”

"เฮ้อ..."เขาถอนหายใจออกมา นี่เขารำคาญฉันหรอฉันเลยนั่งเงียบดีกว่า

ฉันนั่งดื่มไปเรื่อยๆจนรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะเมาแล้วฉันเลยว่าจะเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าให้สร่างเมาสักหน่อยแต่ด้วยที่หัวเข่าฉันก็ยังเจ็บอยู่ฉันก็เลยเดินไม่ค่อยถนัด

"เดี๋ยวหนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ" ฉันบอกพี่กันต์

"ให้พี่พาไปไหม"พี่กันต์ถามฉันด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะห้องน้ำอยู่ใกล้ๆแค่นี้เองเดี๋ยวหนูจะรีบไปรีบมานะคะ"

"เดินดีๆนะครับ" ฉันพยักหน้ารับให้พี่กันต์

ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาเสร็จก็เดินกลับมานั่งเหมือนเดิมด้วยความที่ฉันเจ็บหัวเข่าเนื่องจากฉันเพิ่งล้มไปเมื่อตอนเย็นบวกกับอาการมึนๆด้วย เลยทำให้ฉันเดินเซและล้มลงไปนั่งบนตักแกร่งของพี่นาวา ฉันรู้สึกตกใจเลยรีบจะลุกขึ้น

"ขอโทษค่ะพอดีมึนๆแล้วก็เจ็บหัวเข่าด้วย"ฉันกำลังจะลุกขึ้นแต่พี่นาวาก็ดันคว้าเอวของฉันเอาไว้ก่อน

"ไม่ต้องลุกไปไหนหรอกนั่งตรงนี้แหละ" เขากระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่น ทำให้ฉันลุกไม่ได้

"มันดูไม่ดีมั้งคะ จะมานั่งตักกันแบบนี้ได้ไง"

"ไม่เป็นไรหรอกน่าคนอื่นเขาทำมากกว่านี้อีกนะ"

ฉันมองไปรอบๆห้อง VIP ที่ฉันนั่งอยู่รุ่นพี่ต่างพากันเมาหัวราน้ำบางคนก็แทบไม่ได้สติแล้วบางคนก็ฟลุบหลับไปกับโต๊ะ ไม่มีใครสนใจว่าฉันกับพี่นาวาจะอยู่ในท่าทางล่อแหลมมากแค่ไหน ฉันเองก็มีใจอยู่แล้วด้วยฉันก็เลยปล่อยเลยตามเลยแล้วทิ้งตัวพิงไปที่อกแกร่งของเขา มือของเขาก็โอบเอวฉันไว้ส่วนมืออีกข้างนึงเขาก็ดื่มเหล้าในแก้วของเขา ฉันหันไปสบตากับเขามันเหมือนมีปฏิกิริยาอะไรบางอย่างที่ดึงดูดเราสองคนเราจ้องตากันอยู่สักพัก ด้วยความใจกล้าบ้าบิ่นของฉัน ฉันเลยประกบจูบปากนุ่มของเขาทันทีแต่เป็นแค่ปากแตะปากนะไม่ได้ล่วงล้ำอะไรทั้งนั้นดูเหมือนเขาเองก็จะตกใจเหมือนกันที่อยู่ๆฉันทำแบบนี้

"ที่จูบฉันก่อนเนี่ยเพราะชอบฉันหรอ" เขาถามพร้อมเอามือมาลูบไล้ต้นแขนของฉัน

"เอ่อ...คือว่า อื้อๆ จุ๊บ จ๊วบๆๆ พี่นาวา" ฉันยังไม่ทันได้ตอบเขาก็ประกบจูบลงมาอีกครั้ง

มือของเขาค่อยๆลูบสีข้างของฉันขยับมาที่สะโพกแล้วบั้นท้ายงามงอนของฉัน ปากนุ่มยังคงเอาแต่ตักตวงความหวานอยู่อย่างนั้น เป็นจูบที่ไม่ได้เร่าร้อนรุนแรง แต่เป็นแบบอ่อนโยนสบายๆมากกว่า

"พอก่อนค่ะ เราไม่ได้อยู่กันสองคนนะคะ" ฉันผลักอกเขาออก

"งั้นไปต่อที่อื่นมั้ย ที่ๆมีแต่เรา"เขารีบจับมือเพื่อให้ฉันลุกเดินตามเขาไปแต่ฉันก็รั้งแขนเขาไว้ก่อน

"ไปไหนคะ"

"ไปเอา เธออยากให้ฉันเอาไม่ใช่หรอ ไม่งั้นจะจูบทำไม"

"ไม่ใช่นะคะ เราเพิ่งรู้จักกันเองนะ"

"แล้วไง ฉันไม่สนใจหรอก"เขาเริ่มหงุดหงิด

"ในห้องน้ำก่อนได้มั้ย"

"อะไรนะคะ"

"ในรถก็ได้"

"เอ่อคือ..."

"โธ่โว้ยอ้ำอึ้งอยู่ได้!!"ดูเหมือนพี่นาวาจะอารมณ์เสีย ฉันเลยว่าเขาไปพรางมุ่ยหน้ามองไปทางอื่น

"คนหื่น ไม่ได้เป็นอะไรกันซักหน่อยมาขอเอาได้ไง หนูไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่านะ"

"เธอชอบฉันไม่ใช่หรือไง" ฉันไม่ได้ปฏิเสธอะไรเขา เพราะฉันชอบเขาจริงๆ

"งั้นไปที่คอนโดฉันแล้วกัน"พี่นาวารีบอุ้มฉันขึ้นแนบอกแล้วพาไปที่รถหรูของเขาทันที ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงคอนโดMซึ่งเป็นคอนโดของพี่เขาเองนั้นแหละ เขาอุ้มฉันขึ้นลิฟท์มาถึงหน้าห้องที่อยู่ชั้น27

"สแกนคีการ์ดให้หน่อย"

"พี่ก็สแกนเองสิคะ"

"ถ้ามีตาก็คงจะเห็นนะว่าฉันอุ้มเธออยู่"

"พี่ก็ปล่อยนับดาวลงก่อนสิจะมาอุ้มทำไมล่ะ"

"ชื่อนับดาวหรอเพิ่งรู้นะเนี่ย"

"ก็พี่ไม่เคยใส่ใจอยากจะรู้นี่คะ"

"ทำไมงอนฉันหรอ ที่ฉันไม่ถาม"

"ป๊าว"

"มีเสียงสูง ให้ง้อยังไงดีล่ะครับ"

ติ๊ดแกร็ก...เมื่อเปิดประตูเข้ามา ห้องพี่นาวาจะตกแต่งเป็นสีฟ้าพาสเทลซะส่วนใหญ่ ในห้องยังส่งกลิ่นหอมไปทั่วเขาอุ้มฉันมาวางบนโซฟาอย่างแผ่วเบา

"ทำไมหัวเข่าเป็นแผลล่ะ"

"หกล้มค่ะ ตอนวิ่งรับน้อง"

"ซุ่มซ่ามจังนะเราอ่ะทีหลังก็ระวังหน่อยสิ"

"มีคนวิ่งชนหนูต่างหากล่ะ"

เขาเดินไปหยิบอุปกรณ์มาทำแผลให้ฉันใหม่ยิ่งอยู่ใกล้หัวใจยิ่งเต้นแรงภาพคนในความฝันก็ลอยเข้าในโสทประสาทของฉัน ฉันพยายามคิดแต่คิดไม่ออกจนฉันรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

"โอ๊ย..."