ตอนที่2 รักแรกพบ

ตอนที่2 รักแรกพบ

นับดาวTalk

@มหาวิทยาลัย

ฉันนับดาวลูกสาวของพ่อนับกาลกับแม่นับมุก ฉันเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัยปี1 คุณพ่อซื้อรถให้เป็นของขวัญที่ฉันสอบเข้ามาหาลัยได้อย่าถามนะว่าฉันเรียนคณะอะไรฉันก็เดินตามรอยพ่อกับแม่ของฉันน่ะสิ พ่อกับแม่รวมบริษัทกันเป็นบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่มีชื่อเสียงและใหญ่ที่สุดเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศฉันเป็นทายาทเพียงแค่คนเดียวยังไงก็ต้องมารับช่วงต่ออยู่ดี

Calling dad.

"คุณพ่อขาาา นับดาวมีเรื่องจะสารภาพค่าา"

"ไปทำอะไรผิดมาล่ะครับลูกสาว"

"ขับรถชนท้ายรถคนอื่นค่ะ แต่นับดาวจัดการเอารถเข้าอู่แล้วนะคะคุณพ่อ อย่าโกรธนับดาวเลยนะคะ"ฉันพูดทำเสียงออดอ้อน

"พ่อจะไม่โกรธลูกนะแต่ลูกต้องงดขับรถจนกว่าจะฝึกขับรถให้คล่องกว่านี้ส่วนตอนนี้พ่อจะยึดรถเอาไว้ก่อน"

"คุณพ่ออ่าา"

"ไม่ต้องเลยนะเรานี่ดื้อเหมือนนับมุกไม่มีผิดเลย ตอนนี้ลูกอยู่คอนโดพ่อมันใกล้มหาวิทยาลัยฉะนั้นลูกต้องไปเรียนเองต้องช่วยเหลือตัวเองนะครับ"

"ก็ได้ค่ะ คุณแม่ล่ะคะ"

"แม่กำลังเตรียมอาหารให้พ่ออยู่ครับ"

"ฝากความคิดถึงให้คุณแม่ด้วยนะคะ แค่นี้นะคะพ่อ รักพ่อนับกาลที่สุด อย่าให้แม่หอมแก้มบ่อยนะคะหนูหวงเก็บไว้ให้หนูหอมบ้าง"

"ได้ครับลูก ตั้งใจเรียนนะ"

ฉันสนิทกับพ่อมากพ่อเป็นคนที่ใส่ใจดูแลฉันทุกอย่างคุณแม่ก็เหมือนกันฉันรักทั้งสองคนมากที่สุด

@โต๊ะม้าหิน

"นับดาว" ยัยเฟิร์นกวักมือเรียกฉันให้เดินไปหา

"เฟิร์นมาเช้าจัง"

"ฉันไม่ได้มาเช้าแต่แกมาสายต่างหากล่ะแล้วนี่เป็นไรทำไมหน้าบึ้งเป็นตูดอย่างนั้นล่ะ"ฉันว่าแล้วยัยเฟิร์นต้องถามมันช่างสังเกตุจะตายไป

"ขับรถชนท้ายรถคนอื่นน่ะ เซ็งเลย"

"ใครหรอ"

"ไม่รู้จักอ่ะ แต่น่าจะเรียนที่นี่แหละดูจากชุดนักศึกษา"

"ซวยแต่เช้าเลยนะแก"

"ที่ซวยกว่านั้นคือคุณพ่อยึดรถน่ะสิ"

"เอาน่าแก พ่อแกคงห่วงแกอ่ะมีลูกสาวคนเดียวหนิ"

"ฉันเข้าใจ ฉันไม่โกรธพ่อหรอก"

"เปิดเทอมมาได้ไม่นานก็มีเรื่องซะแล้ว เอ่อนี่ แกต้องไปประกวดดาวมหาลัยนะแกได้เป็นดาวคณะตามรอยแม่แกแล้วไง เอาตำแหน่งดาวมหาลัยมาให้ได้สู้ที่หลายสิบปีแม่แกไม่ได้มันมา"

"ฉันไม่ได้อยากได้มันมาซะหน่อยตำแหน่งดาวมหาลัยน่ะแกก็รู้ว่าฉันชอบอยู่เงียบๆ สงบๆ"

"เอาน่าแก อย่าคิดมากเกิดมาสวยก็แบบนี้แหละ"

"ฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษาแกหน่อยนะฉันมีตุ๊กตาไดโนเสาร์อยู่ตัวนึงแล้วในคอของไดโนเสาร์น่ะมันมีสร้อยข้อมือพร้อมชื่ออยู่ชื่อหนึ่งฉันจำไม่ได้ว่าฉันได้มันมายังไงแต่แม่ฉันบอกว่าฉันไปแย่งตุ๊กตาตัวนี้มาจากเด็กผู้ชายคนนึงแล้วตอนนั้นฉันอายุแค่ 3 ขวบแกเข้าใจไหมว่าเด็ก 3 ขวบอ่ะมันจำอะไรไม่ได้หรอกแม่ฉันยังบอกอีกด้วยนะว่าฉันบอกกับแม่ว่าฉันน่ะอยากเป็นเพื่อนกับเด็กผู้ชายคนนั้น และเท่าที่ฉันจำความได้นะฉันมักจะฝันถึงผู้ชายคนนั้นตลอดมาจนวันนี้ฉันขับรถชนท้ายรถคันนึงแล้วผู้ชายคนนั้นน่ะมีแววตาที่เหมือนผู้ชายในฝันมากเลยอ่ะแก"

"แกคงไม่คิดว่าเขาเป็นเด็กผู้ชายเจ้าของไดโนเสาร์ตัวนั้นหรอกใช่ไหม"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะแก แต่ลึกๆ ในใจฉันอยากเจอผู้ชายคนนั้นอีกรอบนึงจัง"

"ในสร้อยชื่อนั้นชื่อว่าอะไรหรอฉันถามได้ไหม"

"N A V A"

"แสดงว่าเด็กผู้ชายคนนั้นชื่อนาวาอย่างนั้นหรอ"

"แต่ฉันมีเบอร์ของผู้ชายที่ฉันขับรถชนท้ายด้วยนะหรือว่าฉันจะนัดเขามาดี"

"แกจะนัดเขามาทำไม อย่าบอกนะว่าแกตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นเพียงเพราะว่าแววตาเขาเหมือนผู้ชายในฝันของแกนับดาวแกอย่าลืมนะเรื่องนี้มันผ่านมาเป็น 10 กว่าปีแล้วนะตอนนั้นแกแค่ 3 ขวบตอนนี้แกอายุเท่าไหร่แกอย่าลืมสิ"

"นั่นสินะ มันเป็นแค่ความทรงจำในวัยเด็กแต่ทำไมฉันถึงไม่เคยลืมมันเลยนะ"

"ถ้าผู้ชายคนนั้นคือคนที่แกฝันถึงมาตลอดล่ะแกจะทำไง"

"เป็นไปไม่ได้หรอกเฟิร์นเรื่องมันผ่านมานานหลายสิบปีแล้วนะ"

"งั้นแกก็ปล่อยให้ผู้ชายในความฝันของแกอยู่ในความทรงจำของแกแล้วแกก็มีรักครั้งใหม่ได้แล้ว เปิดใจรับคนใหม่บ้างเถอะ"

"ฉันก็ไม่ได้ปิดกั้นนะแต่ยังไม่เจอใครที่ใช่แค่นั้นเอง"

"ขนาดไม่ได้ปิดกั้นนะคนมาจีบเป็นแสนก็ไม่เห็นใครจีบแกติดซักคน"

"เว่อและ เป็นแสนบ้าบออะไรกัน"

"ถ้าแกถูกใจใครซักคนอ่ะแกต้องลุยเลยนะ"

"อื้ม ฉันจะลองดูนะ ขอให้ถูกใจเถอะ"

ทำไมหน้าพี่คนนั้นคนที่ฉันขับรถชนถึงลอยเข้ามานะ แววตาของเขามันก็เหมือนกับภาพจำที่ฉันเคยมีในวัยเด็กเลยอ่ะ หรือฉันจะชอบเขาไม่จริงอ่ะเราเจอกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำหรือมันจะเป็นรักแรกพบกันนะ ฉันได้แต่นั่งอมยิ้มเมื่อนึกถึงหน้าเขา