เปิดเรื่อง

หญิงสาวในชุดเดรสเกาะอกผ้ามันสีชมพูเหลียวมองรอบกายด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน เป็นครั้งแรกที่คนเด็ดเดี่ยวอย่างเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะอยู่ในอารมณ์ไหนดี อึดอัดคล้ายยืนอยู่ในกรงขังที่ถูกสั่งห้ามขยับตัว

ปัญหาคือปัณนารีหลงรักเจ้าบ่าวของงานมาตั้งแต่เด็ก ล่วงผ่านเวลาเนิ่นนานจนกระทั่งเป็นสาววัยยี่สิบสี่ปีในตอนนี้ความรักในใจก็ไม่เคยน้อยลง ตรงกันข้าม มันกลับเพิ่มพูนทบทวีกว่าเดิมหลายเท่านัก แต่นั่นก็เพียงแค่เธอฝ่ายเดียว ส่วนเจ้าบ่าวนั้นกำลังจะเข้าพิธีวิวิวาห์ ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้ากับเจ้าสาวสวยซึ้งที่คบหากันได้เพียงสองปี

กลิ่นดอกกุหลาบหอมอวลไปทั่วบริเวณ เกิดจากเทียนหอมที่ตัวเธอบรรจงสร้างสรรค์สำหรับใช้ตกแต่งงานนี้โดยเฉพาะ ให้เขา… อันเป็นที่รัก

ปัณนารีรู้สึกถึงความห่อเหี่ยวในจิตใจเบื้องลึกอันปราศจากความยินดีของตนเอง อยากจะให้งานแต่งงานนี้หายวับไปต่อหน้าต่อตาในตอนนี้ เวลานี้ และบัดเดี๋ยวนี้ เพียงแต่ทว่า นั่นเป็นเพียงความฝันความหวังลม ๆ แล้ง ๆ ที่เป็นไปไม่ได้ โลกถล่มเท่านั้นความหวังนี้จึงจะเป็นจริง เพียงแค่ฝืนตัวเองให้ยืนอยู่ตรงนี้ได้ก็ยากเย็นเต็มที

เป็นครั้งแรกที่ต้องสะอื้นในอก กับความจริงที่ต้องยอมรับว่าไม่มีหนทางใดเลยที่พอจะจุดประกายความหวังให้ตนเองสมหวัง

“จริง ๆ แม่ว่าเอกเขาน่าจะลงมาได้แล้วนะ ปล่อยให้เจ้าสาวรับแขกคนเดียวดูไม่ดีเท่าไหร่” เสียงบ่นพึมพำของคุณอรุณี มารดาของเจ้าบ่าวเรียกเธอออกความคิดสับสนวุ่นวายชั่วขณะ ปัณนารีออกจากภวังค์แล้วหันไปหาเจ้าของเสียงพูดด้วยน้ำเสียงปกติว่า

“เดี๋ยวปูนอยู่ช่วยตรงนี้ คุณป้าไปตามพี่เอกมั้ยคะ” เธออาสาด้วยน้ำใจ เป็นน้ำใจที่บริสุทธิ์เพียงหนึ่งเดียวในความรู้สึกเศร้าร้าวลึกในจิตใจยามนี้

คุณอรุณีรักเธอเหมือนลูก ด้วยสนิทสนมกลมเกลียวเป็นเพื่อนกับแม่ของเธอตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน นั่นคือที่มาของความผูกพันระหว่างเธอกับคนเป็นเจ้าบ่าว ความผูกพันที่ยาวนานเท่าอายุแต่ไม่อาจจะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่มากกว่าน้องสาวได้เลยสักครั้งเดียว

ปัณนารีเคยนึกสงสัยในบางคราว่าตัวเธอเองขาดเสน่ห์ของเพศหญิงหรืออย่างไรเขาจึงไม่เคยรู้สึกเสน่หายามอยู่ใกล้ รูปร่างสัดส่วนเธอก็ไม่ได้น้อยหน้ากว่าใคร หลายคนเคยออกปากชมว่าหน้าตาเธอจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู น่ารักเหมือนตุ๊กตา แต่เธอก็ไม่เคยได้คำตอบ จะให้ถามไปตรง ๆ ก็ไม่กล้า จึงทำได้แค่แปะสถานภาพตัวเองเอาไว้ว่า ‘เป็นน้องสาว’ อยู่อย่างนั้นมานานปีดีดัก แปะแล้วแปะเลย ไม่เคยได้เลื่อนขั้น ความรักไม่เหมือนการทำงาน ที่ถ้าผ่านไปสิบปีตำแหน่งไม่ขึ้นยังยื่นใบลาออกได้ แต่สำหรับเธอ วิธีไม่รักเขานั้นทำอย่างไร ยังไม่รู้

“แม่ว่าก็ดีเหมือนกัน ไม่งั้นเจ้าสาวจะหน้าแห้งเอาน่ะสิ”

เจ้าสาวซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล กำลังกระพุ่มมือไหว้แขกเหรื่อที่เริ่มทยอยเข้ามาในงานบริเวณซุ้มดอกกุหลาบตรงทางเข้า ปัณนารีไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายหน้าแห้งดังว่าหรือเปล่า เห็นยังยิ้มแย้มแจ่มใสเป็นปกติ

ความสวยของเจ้าสาวนามดาริกาโดดเด่นสะดุดตา สง่าตามธรรมชาติของบุคลิกและการฝึกฝน ผมยาวเกล้าสูงเสริมใบหน้ารูปไข่ให้ดูหวานซึ้ง คิ้วเรียวสวยราวกับวาดเหนือเปลือกตาที่ทาบทับด้วยสีสันพราวระยับ จมูกเล็กรับริมฝีปากรูปกระจับ ปัณนารีไล่สายตามองลงยังไหล่นวลเนียนหมดจดที่โผล่พ้นชุดเจ้าสาวเกาะอก ลำคอระหงสวยสง่าด้วยสร้อยเพชรเม็ดใหญ่อันเป็นของขวัญจากครอบครัวของเจ้าบ่าว

อดยอมรับไม่ได้ว่าตัวเองกำลังรู้สึก … อิจฉา ไม่ใช่เพราะอยากได้สร้อยเพชร แต่อยากได้ความรักที่บรรจุอยู่ในสร้อยเพชรเส้นนั้น ขอแค่ความรักได้มั้ยสร้อยเพชรไม่เอาก็ได้

“เดี๋ยวแม่ไปบอกหนูริกาเขาก่อน”

ยังไม่ทันที่คนสูงวัยจะได้เดินไป กลับเป็นฝ่ายเจ้าสาวที่หอบชายกระโปรงฟูฟ่องเดินเข้ามาหาพอดี ปัณนารีจำต้องยืนอยู่ตรงกลางระหว่างมารดาของชายอันเป็นที่รักและว่าที่ภรรยาของชายอันเป็นที่รัก ความรู้สึกพิพักพิม่วน ไม่แน่ใจว่าตนเองควรจะยืนตรงนี้หรือเบียดตัวออกไปให้ทั้งคนที่กำลังจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกันได้คุยกันอย่างสะดวกจึงบังเกิดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

กลิ่นน้ำหอมของดาริกาทำให้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกหวานซึ้งจับจิต ปัณนารียิ่งรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ คุณอรุณีรีบบอกว่าที่สะใภ้

“แม่ว่าจะไปตามเอกเขาหน่อย ปล่อยหนูอยู่คนเดียวคงไม่เหมาะ อีกเดี๋ยวแขกคงทยอยมากันเยอะแล้ว”

เจ้าสาวหันไปมองยังทางเดินไปขึ้นลิฟท์อันจะนำไปสู่ห้องพักบ่าวสาวแวบนึงแล้วเบือนสายตากลับมา พูดว่า“แขกทางฝ่ายริกามีไม่เยอะเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นแขกของพี่เอก” ดาริกาเกริ่น “ถ้าเกิดมาพร้อมกันเยอะ ๆ ริกาก็ไม่แน่ใจว่าจะทักทายยังไง คุณแม่ให้คนอื่นไปตามได้มั้ยคะ” ดาริกาเลื่อนสายตามายังปัณนารีที่ คลี่รอยยิ้มหวาน

คนถูกมองรู้ได้ในบัดดลว่าคนอื่นนั้นหมายถึงเธอ

“คุณปูนสะดวกมั้ยคะ ริกาอยากให้คุณแม่ยืนเป็นเพื่อนริกาก่อนน่ะค่ะ เผื่อญาติผู้ใหญ่ของคุณเอกมาจะได้ทักทายกัน น่าจะดีกว่าให้ริกาอยู่คนเดียว ไม่รบกวนเกินไปใช่มั้ยคะ”

ปัณนารีไม่คิดว่าตัวเธอเองจะตอบเป็นอย่างอื่นที่นอกเหนือจากคำว่าตกลงได้ จะให้บอกว่า อ๋อ ไม่สะดวกค่ะก็คงจะหักหน้าทั้งเจ้าสาวและมารดาของเจ้าบ่าวที่เธอเคารพราวกับแม่แท้ ๆ สิ่งที่ทำได้จึงเพียงแค่พยักหน้าแบบจำยอม ไม่อยากทำก็ต้องทำ

“ห้องพักเจ้าบ่าวอยู่ชั้นเก้าห้องเก้าศูนย์ห้าค่ะ

ปัณนารีเดินเชื่องช้าออกมาจนกระทั่งระยะห่างพอสมควรแล้วจึงค่อยถอนหายใจเบา ๆ ระบายความอึดอัด ก้าวมาหยุดยืนรอลิฟท์ด้วยความรู้สึกหน่วง ๆ อยู่ภายในใจ

เสียงสัญญาณการมาถึงของลิฟท์ดังขึ้น ประตูหนาเลื่อนเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อกั๊กสีทองแบบพนักงานเสิร์ฟก้าวสวนออกมาจนเกือบจะชน ดีที่ปัณนารีเบี่ยงหลบได้ทัน แล้วก้าวเท้าไปยืนแทนที่ ยื่นปลายนิ้วแตะปุ่มเลขเก้าเบา ๆ ก่อนที่ลิฟท์จะพาทั้งร่างของเธอเคลื่อนขึ้นข้างบนไปอย่างช้า ๆ

เวลาเดินถอยหลังอยู่ทุกขณะ อีกไม่กี่ชั่วโมงหลังจากนี้เธอคงสูญเสียความหวังจะได้ยืนเคียงข้างเขาไปตลอดกาล ความรู้สึกหมดหวังมันเป็นเช่นนี้เอง

#รัก #โรมานซ์ #นิยายรัก #แต่งงาน #แอบรัก #คนที่คุณไม่รัก