ตอนที่4ทางเลือก

ตอนที่4 ทางเลือก

“คุณ เป็นคนเลือกให้ฉันมาเหรอคะ”

เมษาเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่มาเฟียหนุ่มจะสื่อ

แทนไทมองร่างเล็กที่นั่งตัวขดติดกับหัวเตียงด้วยความหวาดระแวงเขา

“เธอร้อนเงินใช่มั้ย”

หญิงสาวขมวดคิ้วสงสัย เมื่อชายหนุ่มเอ่ยถามเธอแบบนั้นอย่างไม่เข้าใจ และไม่รู้ว่าแทนไทรู้ได้ยังไงว่าตอนนี้เธอกำลังต้องการเงิน

“คุณ รู้ได้ยังไงคะ”

“ต้องการเท่าไหร่ล่ะ ฉันมีให้เธอนะ”

“..ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่อยากเป็นหนี้นอกระบบ”

“ฮึ” แทนไทถึงขั้นหลุดขำออกมาเล็กน้อย เมื่อเธอรู้ว่าเขานั้นเป็นคนปล่อยเงินกู้นอกระบบ เพราะเมษาได้ยินสิ่งที่เขาพูดกับเสี่ยโอชาเมื่อคืน แม้จะได้ยินไม่ค่อยชัด แต่ก็พอจับใจความได้บ้าง

“ฉันไม่ได้จะให้กู้เงินสักหน่อย...”

มาเฟียหนุ่มเอ่ยบอกเสียงราบเรียบ พลางส่งสายตาจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“หมายความว่ายังไงคะ”

เมษาถามอย่างงุนงง แต่เธอก็ยังไม่ให้ความไว้ใจเขา

“ฉันมีทางเลือกให้เธอ ฉันจะให้เงินเธอสองล้าน โดยที่ไม่ต้องคืนสักบาทเดียว แต่มีข้อแม้ว่า เธอต้องมานอนกับฉันทุกคืน”

แทนไทเอ่ยบอกด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาความคิดและอารมณ์ของเขาในตอนนี้ได้

“ข้อแม้บ้าบออะไรของคุณน่ะ นี่มันบ้าชัดๆ”

เมษาตวาดเสียงใส่เขาอย่างไม่พอใจกับข้อเสนอของมาเฟียหนุ่ม ทั้งที่เงินจำนวนมากมายขนาดนั้นเธอก็ไม่รู้จะไปหามาจากไหน

“ทำไมล่ะ หรือเธอไม่อยากได้ไปรักษาน้องสาวเธอ”

“คุณรู้ได้ยังไง ว่าฉันต้องการเงินไปรักษาน้องสาวฉัน”

เมษาชักสีหน้าไม่พอใจและเกิดความสงสัย เพราะเรื่องของน้องสาวเธอไม่เคยบอกกับใครมาก่อน นอกจากเพื่อนที่สนิทเท่านั้น และทำไมแทนไทถึงรู้เรื่องของเธอกับน้องได้

ถึงเขาจะเคยไปส่งเธอที่โรงพยาบาลเมื่อคืนก็เถอะ

“เอาเป็นว่าฉันรู้ก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยบอกเสียงนิ่ง แววตาคมกริบยังคงมองเธออย่างไม่ละสายตา

เมษาจ้องมองนัยน์ตาคมเข้มนั้นราวกับกำลังครุ่นคิดและเกิดความสับสนในใจ เมื่อนึกถึงจำนวนเงินที่แทนไทเสนอมา มันมากพอที่จะเป็นค่ารักษาให้กับน้องสาวเธอ

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะเดียวกันแทนไทก็ใช้สายตาสำรวจมองใบหน้าหวานไปด้วย

“ถ้าเธอตกลง ฉันยินดีดูแลค่ารักษาให้น้องสาวเธอทุกอย่าง โดยที่เธอไม่ต้องคืนฉันสักบาทเดียว เพียงแค่เธอยอมทำตามที่ฉันบอก”

มาเฟียหนุ่มยังคงบอกข้อเสนอให้หญิงสาวคิดทบทวนอีกครั้ง

เมษากำมือแน่น เมื่อรู้สึกว่าตัวเองอับจนหมดหนทางที่จะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาได้ แต่ถ้าหากเธอยอมเสียศักดิ์ศรีของตัวเองเพื่อรักษาชีวิตน้องเอาไว้ มันก็คงจะเป็นหนทางเดียวที่เธอจะสามารถทำได้ในตอนนี้

หญิงสาวนั่งครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนที่เธอนั้นจะเงยหน้าตอบชายหนุ่ม

“ก็ได้ค่ะ ฉันยินยอมทำตามที่คุณบอก แต่ว่า คุณจะช่วยค่ารักษาน้องสาวฉันจริงๆ ใช่มั้ยคะ”

“ใช่ เพียงแค่เธอยอมทำตามที่ฉันบอกอย่างว่าง่าย”

“...แล้ว ฉันต้องนอนกับคุณทุกคืนจริงๆ เหรอคะ”

“ทำไม..”

“เอ่อ คือฉัน...ยังไม่เคย”

เมษามีท่าทีที่ประหม่าเมื่อพูดถึงเรื่องอย่างว่า แต่แทนไทมองท่าทางของเธอเขาก็ดูออกว่าเธอนั้นยังไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน

“เดี๋ยวเธอก็จะค่อยๆ ชินไปเอง เอาเป็นว่าฉันจะให้คนไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายน้องเธอให้ ส่วนพรุ่งนี้เธอต้องมาหาฉันที่นี่แทน”

แทนไทบอกพร้อมกับหยิบนามบัตรในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตออกมายื่นให้หญิงสาว

เมษารับเอาไว้ เธอมองชื่อและรายละเอียดที่อยู่และเบอร์โทรในนามบัตรอย่างไม่คุ้นเคย

“ที่นี่เหรอคะ”

เมษาเอ่ยถาม ขณะที่เธอนั้นมองชื่อบริษัทบนนามบัตรไปด้วย

“ใช่ ก่อนจะมาหาฉัน ก็โทรมาก่อน”

มาเฟียหนุ่มบอก ก่อนจะลุกขึ้นยืน เมษาเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างมีความสงสัยในใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่เอ่ยถามอะไร

แทนไทกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่เขานั้นจะเดินออกไปจากห้อง

หญิงสาวมองตามร่างสูงที่เดินหายออกไปจากห้อง แล้วเลื่อนสายตากลับมามองชื่อบริษัทในนามบัตรอีกครั้ง บริษัท TRI

วันต่อมา

บ้านของเมษา

หญิงสาวยืนมองตัวเองผ่านกระจกโต๊ะเครื่องแป้งอยู่ภายในห้องนอนส่วนตัวของเธอ เมษาอยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อย

ภายในบ้านของหญิงสาวนั้นถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ เธอกลับมาอยู่ที่บ้านคนเดียว โดยที่ปล่อยให้ปลายนอนพักที่โรงพยาบาล

หญิงสาวยืนครุ่นคิดเรื่องเมื่อคืนนี้ไปด้วย ข้อเสนอของแทนไททำให้เธอมีความหวังเรื่องค่ารักษาของน้องสาวมากขึ้น แม้ว่าเธอจะต้องเสียศักดิ์ศรีของตัวเองก็ตาม

เมษาหยิบนามบัตรในกระเป๋าสะพายข้างออกมาดูอีกครั้ง แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกว้าวุ่นมากแค่ไหน แต่เพื่อคนที่เธอรัก เธอก็ยอมทำได้

“ก็แค่เสียตัว”

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง เพื่อไปเรียนช่วงเช้า

@มหาลัย (คณะแพทยศาสตร์)

“เมษา น้องสาวแกเป็นยังไงบ้าง” ข้าวปั้นเพื่อนสนิทของเมษาเอ่ยถาม ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะหินอ่อนข้างต้นไม้ใหญ่

“ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ ปลายจะได้ผ่าตัดเร็วๆ นี้แล้ว”

เมษาเอ่ยบอกอย่างอารมณ์ดีน้อยๆ ปกติเวลาที่ข้าวปั้นพูดหรือถามไถ่เรื่องน้องสาวเธอ เมษาจะรู้สึกเครียดและเป็นกังวล

แต่วันนี้ดูเหมือนเธอไม่ค่อยคิดมากเท่าไหร่ ทำให้ข้าวปั้นเกิดความสงสัย

“ผ่าตัด? แล้วแกมีเงินผ่าตัดแล้วเหรอ ผ่าตัดหัวใจมันไม่ได้ใช้เงินน้อยๆ นะ”

“...อือ ฉันหาได้แล้วล่ะ”

เมษาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าตอบเพื่อน

“แล้วแกไปเอาเงินมาจากไหนอ่ะเมย์ เงินมันไม่ได้น้อยๆ เลยนะ หรือว่าแกไปกู้เงินนอกระบบมา เฮ้ยเมย์ ถ้าไปกู้มามันดอกเบี้ยแพงนะเว้ย”

ข้าวปั้นพูดเองเออเองไปหมด ด้วยเพราะเข้าใจและเป็นห่วงเมษาไปด้วย แต่ก็ไม่อยากให้เพื่อนเป็นหนี้นอกระบบอะไรพวกนั้นเท่าไหร่

“เปล่า ฉันไม่ได้ไปกู้เงินนอกระบบอะไรที่แกบอกหรอก”

เมษารีบทักท้วงเอาไว้ ก่อนที่เธอนั้นจะปั้นคำโกหกให้ข้าวปั้นฟัง และจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเธอ

“คือ มีพี่คนนึงเขาให้ฉันยืมเงินก่อนอ่ะ เป็นพี่ที่ทำงานในผับด้วยกัน เขาบอกว่ามีเมื่อไหร่ก็ค่อยไปคืน”

“อ๋อ พี่คนนั้นคงรวยมากเลยนะเนี่ย ถึงกล้ายอมให้แกยืมเงินเยอะขนาดนั้นไปผ่าตัดน้องสาวแก”

ข้าวปั้นพูดไปพยักหน้าไปด้วย อย่างไม่คิดว่าจะมีคนใจดีช่วยเหลือกันง่ายๆ แบบนี้ โดยที่ไม่ได้หวังอะไร

“อือ พี่เขารวยมาก แกไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

“โถ่ เพื่อนฉัน แกคงเหนื่อยมากเลยสินะ ที่ยอมทำงานหลายอย่างขนาดนี้เพื่อหาเงินไปรักษาน้องแก ถ้าฉันมีเงินมากขนาดนั้นนะ ฉันจะช่วยแกโดยที่ไม่ขอคืนสักบาทเลยเพื่อน”

“ไม่เป็นไรหรอกข้าวปั้น แกก็เป็นเพื่อนที่ดีของฉันแบบนี้แหละพอแล้ว ขอบคุณนะ”

เมษาพูดจบ ข้าวปั้นก็เบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ก่อนจะสวมกอดเธอเอาไว้ เพื่อเป็นการให้กำลังใจเมษา

“ถ้าแกมีอะไรให้ฉันช่วย แกบอกฉันได้เลยนะ ฉันยินดีช่วย”

“อือ ขอบคุณนะ...ว่าแต่ ฉันมีเรื่องอยากจะถามแก”

“เรื่อง?” ข้าวปั้นผละตัวออกห่างจากเพื่อนทันที พลางจ้องหน้าเมษาไปด้วย

“เรื่องที่น้องสาวฉันป่วย มีแค่แกคนเดียวที่ฉันบอก แล้วทำไมพี่บาสแฟนเก่าฉันเขาถึงรู้เรื่องของน้องฉันได้ล่ะ”

เมษาเอ่ยถามพร้อมกับมองข้าวปั้นอย่างคาดโทษ เพราะเธอกำชับเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับบาสอีก เพราะเธอกับเขาจบกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่

เมษาจึงบอกข้าวปั้นว่าห้ามให้เขามายุ่งเรื่องของเธอเด็ดขาด

“เอ่อ ฉันเป็นคนบอกเองแหละ” ข้าวปั้นเอ่ยบอกด้วยสายตาที่รู้สึกผิด

“ข้าวปั้น! แกไปบอกเขาทำไม”

“ก็ พี่บาสเขาทักมาถามเรื่องแกอยู่บ่อยๆ อ่ะ ฉันเลยบอกไปว่าน้องสาวแกไม่สบายแค่นั้นเอง แต่พี่บาสเขาก็ขอที่อยู่โรงบาล ฉันก็ปฏิเสธไปแล้ว แต่พี่เขาไม่ยอม ฉันก็เลย..”

“...”

เมษาจ้องหน้าเพื่อนที่ตอนนี้เธออยากจะฆ่าให้ตายเสียจริง ทั้งที่เธอพยายามที่จะหลบหน้าเขาและไม่ได้สนใจอะไรบาสอีกแล้ว แต่ข้าวปั้นกลับทำให้เธอกับแฟนเก่ามาเจอกัน

“ฉันขอโทษ ทำไมเหรอ พี่บาสเขาไปหาแกที่โรงพยาบาลเลยเหรอ”

“ก็ใช่น่ะสิ แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากเจอหน้าเขาแล้ว ไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรด้วย”

เมษาชักหน้าบูดบึ้งใส่เพื่อนรัก

“ฮือ ฉันขอโทษนะ ไว้ฉันจะบอกให้พี่เขาออกห่างจากแกเอง หรือให้ฉันไล่พี่เขาไปไกลๆ เลยดีมั้ย เดี๋ยวฉันจัดการให้”

“ไม่ต้องหรอก ปล่อยเขาแบบนั้นแหละ ฉันคงทำอะไรไม่ได้หรอก ยังไงก็คงทำเป็นไม่สนใจเขาเหมือนเดิม”

เมษาบอกพร้อมกับเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งเรียบ เนื่องจากเธอนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตที่เธอกับบาสคบหากัน แต่ด้วยเพราะฐานะทางบ้านเธอและครอบครัวของบาสนั้นแตกต่างกันมาก ทำให้พ่อแม่ของบาสไม่ชอบเธอและบอกให้เมษาเลิกยุ่งกับลูกชายของเขา

และได้มาล่วงรู้ทีหลังว่าบาสมีคู่หมั้นแล้ว และเป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมสมกับฐานะของบาสและครอบครัวของเขาก็ดูจะชอบเธอมากเช่นกัน

และนั่นคือเหตุผลที่เมษาเลิกรากับบาสไป แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมจบความสัมพันธ์ เขายังคงคอยทักถามทั้งโทรหาเธออยู่เป็นประจำ ไม่ก็ติดต่อเพื่อนเธอแทน

“ฉันรู้ว่าแกกับพี่เขาจบกันไม่ดีเท่าไหร่ งั้นฉันจะช่วยแกให้หนีห่างจากเขาเอง ขอโทษนะ”

“อือ ไม่เป็นไร มา! ทำงานต่อเถอะ”

เมษาเปลี่ยนเรื่องคุย ก่อนที่เธอนั้นจะจดงานบนโต๊ะต่อ

@บริษัท TRI

ภายในห้องทำงานส่วนตัวของมาเฟียหนุ่ม เต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง ชายหนุ่มดูดควันบุหรี่เข้าเสียเต็มปอดก่อนจะพ่นควันขาวออกมา

ท่าทางนิ่งขรึมดูสุขขุมของเขาดูน่าเกรงขามอย่างมาก ใบหน้านิ่งเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ ทำให้ผู้คนอ่านความคิดของเขาได้ยาก

แทนไทนั่งมองหน้าของลูกหนี้ ที่ติดหนี้การพนันในเครือกาสิโนของเขาแล้วคิดหนี และลูกหนี้ที่กู้ยืมเงินเขาไปไม่ต่ำกว่าหลักล้าน

สายตาเย็นชาจับจ้องมองด้วยท่าทีนิ่งเงียบ มาเฟียหนุ่มเลือกที่จะไม่พูดอะไรออกมา แต่มันกลับทำให้ลูกหนี้ของเขาทั้งสามคนที่นั่งคลุกเข่าอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานชายหนุ่มต่างรู้สึกหวาดกลัวไปตามๆ กัน

“ผะ ผมขอเวลาหน่อยนะครับ ผมจะรีบหามาคืนให้เร็วที่สุดครับ”

“ใช่ครับ คุณแทนไทอย่าทำอะไรพวกผมเลยนะครับ”

“ปล่อยพวกผมไปเถอะนะครับ ผมขอร้อง”

น้ำเสียงอ้อนวอนร้องขอของพวกเขา มันทำให้มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากและแค่นหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ ทั้งที่แทนไทเคยให้โอกาสมาหลายครั้งแล้ว แต่พวกเขากลับไม่ยอมจ่ายคืนสักบาท และยังคิดที่จะหนีหนี้ด้วยซ้ำ

มาเฟียหนุ่มส่งสายตามองลูกน้องสองคนที่ยืนคุมพวกมันเอาไว้อยู่ด้านหลัง ก่อนที่พวกเขาทั้งสามคนจะถูกพาตัวออกไปด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายร้องขอความเห็นใจ

แทนไทไม่แม้แต่จะมองตามคนเหล่านั้น เขากลับนั่งสูบบุหรี่ต่ออย่างสบายใจ ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทของเขาจะเดินเข้ามา

“นายครับ ผมจัดการเรื่องที่นายสั่งเรียบร้อยแล้วนะครับ”

เซน ลูกน้องมือขวาคนสนิทของชายหนุ่มเอ่ยรายงาน

“อือ”

แทนไทพยักหน้าเข้าใจ โดยที่ไม่ถามด้วยซ้ำว่าเงินทั้งหมดในการเป็นค่ารักษาน้องสาวของเมษาเท่าไหร่

“ว่าแต่...นายทำแบบนี้ไปทำไมครับ ยอมช่วยเหลือเธอเป็นล้านเลยเหรอครับ”

เซนเอ่ยถามคนเป็นนายอย่างไม่เข้าใจสิ่งที่แทนไททำ เพราะเงินจำนวนมากมายขนาดนั้น ไม่มีใครยอมให้ฟรีๆ แน่

แทนไทยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่เขานั้นจะทิ้งก้นบุหรี่ลงกับพื้น แล้วใช้เท้าเหยียบ เขาหันกลับมามองหน้าลูกน้องด้วยแววตานิ่งเฉย

“ก็แค่...ของเล่นกูเท่านั้นแหละ”