ตอนที่ 4 ตระกูลซู แห่งหมู่บ้านเหลียนซาน

หมู่บ้านเหลียนซาน ตระกูลซู

ตอนนี้คนในตระกูลซูและเหล่าชาวบ้านกำลังออกตามหาลี่หยางที่หายไปในป่า หลังจากที่ซูลี่หมิงกลับมาจากแปลงนาพร้อมลูกเมียก็พบว่าบุตรเกอของตัวเองนั้นหายไป จากการสอบถามเพื่อนบ้านบอกว่าครั้งสุดท้ายเห็นลี่หยางสะพายตะกร้าไม้ไผ่ไปเก็บผักป่าที่ป่าท้ายหมู่บ้าน

ชาวบ้านออกตามหาลี่หยางอยู่เป็นครึ่งค่อนวันก็ตามหาไม่เจอ นางจ่างกับลูกสาวยืนมองบ้านรองด้วยความสะใจ “ใครใช้ให้มันเป็นที่ถูกตาต้องใจพี่ฟู่เหลียงของนางกันล่ะ” ซูเยว่เหม่ยยิ้มเหยียดออกมาจากนั้นจึงหลังเดินกลับเข้าบ้าน

“ท่านพี่จะทำยังไงดีเจ้าคะ ไม่รู้ว่าป่านนี้ลูกจะเป็นเช่นไรบ้าง” นางหลิวกุ้ยเหลียน

“พี่เชื่อว่าลูกจะต้องปลอดภัย หากตายจะต้องเห็นศพ ลูกอาจจะเดินหลงป่าก็ได้เจ้าอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะ” ซูลี่หมิง

“ข้าเชื่อว่าพี่ใหญ่จะต้องปลอดภัย ขอรับท่านแม่” ซูลี่จิน

“ข้าเองก็เชื่อเช่นนั้นขอรับท่านแม่ พี่ใหญ่เป็นคนดี ข้าเชื่อว่าท่านเทพจะต้องคุ้มครองพี่ใหญ่ให้ปลอดภัย” ซูตงเล่ย

“นั่นสิน้องรองอย่าเพิ่งคิดมากไปเลยนะ ข้าเชื่อว่าต้องตามหาลี่หยางเจอ เช่นนั้นพวกเราออกไปตามหากันอีกรอบดีหรือไม่” ซูห้าวเทียน

“โอ๊ย จะไปตามหาทำไมไม่ใช่ว่าหนีตามผู้ชายไปแล้วหรือ ไม่เช่นนั้นคงจะตามหาเจอไปแล้วสิ ป่าก็มีอยู่เท่านี้จะไปไหนได้ หากไม่หนีตามผู้ชายไป” นางจางหลานป้าสะใภ้

“หุบปากของเจ้า หลานข้าหาใช่คนแบบนั้น ถ้าเป็นลูกสาวตัวดีของเจ้าข้าคงจะเชื่อว่าเป็นอย่างที่เจ้ากล่าวหามา การที่ข้าให้ลูกสาวของเจ้าเปลี่ยนมาใช้แซ่เดียวกับข้าก็นับว่าดีแล้ว ข้ามันคิดผิดที่แต่งเอาสตรีร้ายกาจไร้ยางอายเข้ามาในบ้าน” ซูห้าวเทียน

“ท่านพี่ ทำไมท่านพูดจาให้ร้ายเยว่เหม่ยเช่นนี้เล่าเจ้าคะ ถึงนางจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่าน แต่นางก็เคารพท่านไม่ต่างจากบิดาแท้ๆ เลยนะเจ้าคะ ท่านไม่รักนางไม่เป็นไรแต่เหตุใดท่านต้องว่าร้ายนางด้วย” นางจางหลานเริ่มบีบน้ำตา

“ไสหัวไป ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนอย่าคิดว่า ลูกสาวของเจ้าไปทำตัวไร้ยางอายอะไรเอาไว้บ้างแล้วข้าจะไม่รู้นะ อย่าให้ข้าต้องหมดความอดทนมอบหนังสือหย่าให้เจ้า วันๆ งานการในแปลงนาไม่เคยไปช่วยทำ เอาแต่แต่งตัวเที่ยววิ่งไล่ตามผู้ชายอยู่ในหมู่บ้าน พวกเจ้าสองแม่ลูกไม่อายแต่ข้าอาย” ซูห้าวเทียนหมดความอดทนแล้วจริงๆ

“ท่านพ่อ ใจเย็นๆ ขอรับ” ซูห้าวกวน

“อย่าโมโหไปเลยท่านพ่อ คนแบบนี้ไม่มีค่าให้ท่านเก็บมาใส่ใจหรอกขอรับ” ซูห้าวหลิน

“เฮ้อ ข้าหวังว่าการหายตัวไปของลี่หยางในครั้งนี้ จะไม่เกี่ยวกับสองแม่ลูกนั่นนะ หากทั้งสองคนมีส่วนเกี่ยวของด้วยแล้วล่ะก็ ข้าไม่เอาไว้แน่” ซูห้าวเทียน

“ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้นขอรับ” ซูลี่หมิง

“ข้าผิดเองที่ไม่ระวังตัว พลาดท่าเสียทีให้กับนางจาง ในตอนนั้นหากข้าระวังตัวเองให้ดีคงไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้น” 

ซูห้าวเทียนได้แต่นึกเสียใจ หลังจากที่เสียภรรยารักไปเขาก็เมามายแทบไม่เป็นผู้เป็นคนเป็นโอกาสให้นางจางที่ถูกสามีหย่าได้ปีนเตียงของเขาได้สำเร็จ หากเขาไม่ไปโรงเหล้าในเมืองวันนั้นคงไม่มีวันนี้ วันที่นางจางได้กลายมาเป็นภรรยาของเขาถึงแม้เรื่องราวจะผ่านมาแล้วนับสิบปี แต่เขาก็ไม่เคยลืมและโทษตัวเองอยู่เสมอ

ทางด้านกัวฟู่เหลียงเองเขาไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีคนพูดว่าเขาจะส่งแม่สื่อไปสู่ขอซูลี่หยาง เพราะคนที่เขาต้องการแต่งงานด้วยจริงๆ เป็นเกออยู่ต่างหมู่บ้านที่ชื่อฉินมี่หยางไม่ใช่ซูลี่หยางเสียหน่อย เขาเองก็ร้อนใจกลัวว่าข่าวลือพวกนี้จะลอยไปเข้าหูคนรักของเขา เขาจึงรีบร้อนไปอธิบายให้กับคนรักฟังทันที

ในระหว่างที่คนบ้านซูกำลังหน้าดำคร่ำเครียด คิดว่าจะไปตามหาลี่หยางที่ไหน ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะพบเจออันตรายอะไรบ้าง ก็มีเด็กน้อยเสี่ยวมู่บ้านข้างๆ ทำตัวลับๆ ล่อๆ อยู่กับสหายของเขาอยู่หน้าบ้านตระกูลหยาง

“เสี่ยวมู่เจ้าไปบอกลุงหยางสิ” เสี่ยวโกวจื่อ

“เจ้าอย่าผลักข้าสิโกวจื่อ แล้วถ้าเราบอกไปเจ้าคิดว่า ท่านลุงใหญ่ซู กับท่านลุงซูจะเชื่อเด็กอย่างพวกเราหรือ อีกอย่างท่านป้าจางก็เป็นภรรยาของท่านลุงใหญ่ซูนะ เจ้าดูอย่างบ้านข้าสิ ท่านพ่อยังเชื่อฟังท่านแม่ทุกอย่างเลย” เสี่ยวมู่

“ไม่รู้ล่ะคงต้องบอกไปก่อน เชื่อไม่เชื่อค่อยว่ากันหากช้าไปกว่านี้พี่ลี่หยางคนงามแสนใจดีคงไม่ได้กลับมาอีก ต้องบอกให้คนไปช่วยสิ ไม่รู้ว่าคนใจร้ายพวกนั้นจับพี่ลี่หยางไปทำไม” โกวจื่อ

หมู่บ้านไห่เจิน

ตอนนี้คนล้านหยางทุกคนมารวมกันอยู่ลานบ้านแล้วรวมถึงหยางไห่คุนและลูกๆ หลานๆ ที่กลับมาจากหาของป่าด้วย ทุกคนได้ยินว่าไห่เฉิงอุ้ม เกอรูปงามเข้าบ้านก็ได้แต่ตกใจ ในใจแต่ละคนคิดว่าเป็นเพราะพวกเขาเป็นกังวลเรื่องแต่งภรรยาของไห่เฉิง จนทำให้เจ้าตัวพลอยทุกใจไปด้วย ไม่ใช่ว่าคิดมากจนไปฉุดลูกชาวบ้านมาทำเมียหรอกนะ

“อ้าว ท่านลุง ท่านป้า ท่านย่า ท่านปู่ พวกท่านมาทำอันกันตรงนี้หรือขอรับ” เหวินไค

“อาไค เจ้าก็อยู่ด้วยหรือ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่พวกข้าได้ยินชาวบ้านพูดกันว่าอาเฉิงอุ้มเกอรูปงามเข้าบ้าน” ไห่คุณ

“ใช่ขอรับท่านลุง วันนี้ข้าพาภรรยาไปหาของทะเลกับอาเฉิง แล้วพวกเราก็ไปเจอเกอรูปงามคนนั้นนอนสลบอยู่บนชายหาดขอรับ อาเฉิงเลยพามารักษาตัวที่นี่หากปล่อยทิ้งเอาไว้กลัวว่าจะจมน้ำไปอีกรอบขอรับ” เหวินไค

“ตายแล้ว แบบนี้ไม่เท่ากับว่าอาเฉิงได้แตะต้องตัวเกอผู้นั้นอีกทั้งยังเห็นร่างกายในสภาพที่เสื้อผ้าเปียกไปแล้วหรือ” นางลู่เอิน

“ใช่แล้วท่านป้า อาเฉิงยังเปลี่ยนชุดให้เองกับมือด้วยนะขอรับ”

“เจ้าว่ายังไงนะ” คนบ้านหยางทั้งหมด

“เอ่อข้าพูดอะไรผิดไปหรือขอรับ” เหวินไค

“เจ้าว่าอาเฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เกอผู้นั้นหรือ อาไค” นางลู่เอิน

“ขอรับท่านป้า มีอะไรหรือไม่ขอรับ”

“จะไม่มีได้อย่างไรเล่า เห็นร่างกายแล้วก็มีแต่จะต้องรับผิดชอบแต่งงานด้วยน่ะสิ ไม่รู้ว่าเกอคนนั้นจะมีคู่หมั้นคู่หมาย หรือสามีแล้วหรือยัง ถ้าหากไม่มีก็คงจะดีจะได้ไม่มีปัญหาตามมา แต่ถ้ามีแล้วล่ะ แบบนี้จะทำยังไงล่ะ ลูกหนอลูกทำไมทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นนี้” นางลู่เอินๆ ได้แต่คร่ำครวญด้วยกลัวว่าจะมีปัญหาตามมา

“ลูกสะใภ้เจ้าอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้ ไม่แน่ว่าอาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงอย่างที่เจ้าคิดก็เป็นได้” ย่าหนี่ชุน

“เจ้าค่ะท่านแม่ ข้าเองก็ไม่อยากจะคิดเช่นนั้น แต่ด้วยฐานะของครอบครัวเราตอนนี้ข้าเกรงว่าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้น พวกเราจะรับมือไม่ไหวเจ้าค่ะ” นางลู่เอิน

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ทุกคน ทำไมมาอยู่กันตรงนี้เล่าขอรับ” ไห่เฉิงที่ตอนนี้ยกอ่างน้ำที่เช็ดตัวให้ลี่หยางออกมาเทด้านนอก เขาค่อนข้างแปลกใจและไม่เข้าใจว่าทำไมทุกคนถึงได้มาอยู่รวมกันตรงนี้

“จะอะไรเสียอีก เจ้าลูกบ้าวันนี้เจ้าไปก่อเรื่องอะไรเอาไว้ แล้วเจ้าไปเอาลูกบ้านไหนมา” หยางคุน

“อะไรกันท่านพ่อ ข้าจะไปรู้ได้ยังไงว่าลูกบ้านไหน ข้าเจอเขานอนสลบอยู่ริมทะเล จะให้ข้าปล่อยคนให้จมน้ำตายหรือขอรับ” ไห่เฉิง

“แล้วทำไมเจ้าต้องพาเข้ามาในบ้าน เจ้าสามารถช่วยเหลือด้วยวิธีอื่นได้อีกเยอะ อย่างเช่นพาไปที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วนี่เจ้าพาเข้ามาในบ้านแบบนี้เจ้าจะรับผิดชอบต่อชื่อเสียงของเกอผู้นั้นยังไง เจ้าได้คิดเอาไว้หรือไม่” หยางคุนอยากจะทุบลูกชายที่ปกติฉลาดรอบคอบ แต่ครั้งนี้เหตุใดลูกชายถึงไม่คิดให้ดีเสียก่อน

“ข้าจะรับผิดชอบด้วยการแต่งงานขอรับ” ไห่เฉิง

“ถ้าเกิดเขามีคู่หมั้นคู่หมายหรือ สามีอยู่ก่อนแล้วเจ้าจะทำเช่นไร ไม่เท่ากับว่าเจ้าไปตัดเส้นวาสนาหรือแย่งภรรยาของผู้อื่นหรอกหรือ” ย่าหนี่ชุน

“ข้าว่ารอถามตอนที่เขาฟื้นจะดีกว่าขอรับ ว่าเขามีหรือไม่มีสามี เขาเป็นใครมาจากไหน” ไห่เฉิง

“เอาล่ะๆ ฟังที่หลานพูดเถอะพวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปได้แล้วใครมีอะไรก็ไปทำ” ปู่หยาง

ลี่หยางที่ตื่นแล้วและตอนนี้ความทรงจำของร่างเดิมได้หลอมรวมเข้ากับลี่หยางที่ตายแบบไม่รู้ตัวทำให้ทะลุมิติมาอยู่ในร่าง

ของลี่หยางที่หมดอายุไขแล้ว “ลี่หยางไม่ต้องห่วงนะ ข้าสัญญาว่าจะดูแลพ่อแม่พี่น้องของเจ้าเอง ข้าจะใช้ร่างกายนี้อย่างดีขอให้เจ้าไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ”

“ขอบใจนะลี่หยาง ข้าฝากทุกคนด้วยร่างนี้เป็นของเจ้าตั้งแต่แรกหมดเวลาของข้าแล้วลาก่อนขอให้มีความสุข” เสียงกระซิบจากสายลมทำเอาลี่ หยางถึงกับขนลุก

ไหนๆ ก็มาอยู่ที่นี่แบบไม่ได้ตั้งใจแต่ลี่หยางก็สามารถทำใจได้แล้วถึงแม้ว่าจะเสียใจที่ตัวเองไม่ทันได้บอกลาพื่อนรักอย่างถิงถิงและยังไม่ได้เอาคืนอดีตคนรักเลย ลี่หยางได้แต่ถอนหายใจ ไม่มีพรวิเศษเช่นนิยายที่อ่าน มิติไม่มี มีแค่ความทรงจำเดิมที่ไม่ได้ลืมไป หรืออาจจะเพราะว่าตัวเองไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งก็เป็นได้ หวังว่าในที่แห่งนี้เขาจะไม่โดดเดี่ยวอย่างเช่นโลกที่จากมา