EP 9 : สวยสะกดตา

ตอนที่ 9 : สวยสะกดตา

สองชั่วโมงผ่านไป

ระรินแต่งตัวและแต่งหน้าอยู่ภายในห้องของต้นหลิว ร่างอรชรสวมชุดเดรสสั้นเกาะอกสีดำแบบพอดีตัวแต่เห็นสัดส่วนชัดเจนโดยเฉพาะบริเวณหน้าอก ผมยาวสลวยปล่อยตรงรับกับกรอบใบหน้ารูปไข่ มือเรียวเล็กปัดแก้มสีชมพูพีชแบบบางเบาเป็นอันเสร็จ และหันมามองเพื่อนสาวคนสนิทที่นั่งแต่งหน้าอยู่บริเวณโต๊ะเครื่องแป้งของตัวเอง

"ฉันเสร็จแล้ว" ระรินเอ่ยบอกก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงและหมุนตัวให้เพื่อนยลโฉม

ต้นหลิวมองเพื่อนสาวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าแต่รู้สึกยังขาดอะไรบางอย่าง เธอจ้องมองอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจพูดกับระริน

"ลองม้วนผมดูหน่อยไหม ลอนธรรมชาติหวาน ๆ แกจะกลายเป็นสาวหวานซ้อนเปรี้ยวทันที"

"เอาแบบนั้นเหรอ" ระรินลังเลในคำพูดของต้นหลิว

"ลอนแกนใหญ่และทำเป็นแบบธรรมชาติ ฉันว่าจะทำให้แกดูสวยขึ้นนะ"

"แล้วตอนนี้ฉันไม่สวยเหรอ" ระรินก้มมองดูตัวเองและเงยหน้ามองเพื่อนพร้อมกับเอ่ยถามทีเล่นทีจริง

"สวย แต่ฉันว่ามันยังไม่สุด แกเชื่อสายตาฉันสิ"

ระรินพยักหน้าเล็กน้อยตามคำบอกกล่าวของเพื่อนสาว และเดินตรงไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่

"ทำให้หน่อย" แววตาอ้อนวอนดั่งลูกแมวส่งตรงไปหาต้นหลิว เพราะต้นหลิวเป็นเจ้าแม่แฟชั่นและแต่งตัวเก่งกว่าเธอเยอะ

"นั่ง" ต้นหลิวลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้ากระจกเครื่องแป้งและส่งสายตาให้เพื่อนสาวนั่งแทนที่ หลังจากนั้นเธอก็ไปเตรียมเครื่องลอนผมเพื่อทำผมให้เพื่อนแบบไม่อิดออด

ระรินมองตัวเองผ่านกระจกเงาตรงหน้า ไม่นานต้นหลิวก็จับผมของเธอแบ่งเป็นช่อ และเริ่มม้วนผมด้วยความชำนาญ เธอมองเพื่อนสลับกับมองใบหน้าของตัวเอง เธอเชื่อมั่นในคำพูดของต้นหลิว มั่นใจว่าต้นหลิวไม่มีทางทำให้เธอดูตลกแน่นอน

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงต้นหลิวลอนผมให้ระรินเสร็จและค่อย ๆ หวีเพื่อให้ลอนผมคลายตัว จัดการเซตผมให้เพื่อนด้วยสเปรย์กลิ่นหอมอ่อน ๆ เมื่อเสร็จแล้วเธอจึงมองเพื่อนผ่านกระจกเงาพลางจับไหล่ของระรินด้วยความภูมิใจ

"เสร็จแล้ว เชื่อมือฉันหรือยัง"

"ว้าว...ฉันคิดแล้วที่เชื่อแก เพราะแกเป็นเจ้าแม่แฟชั่น" ระรินเอ่ยปากชมต้นหลิวไม่หยุดหย่อน และทอดสายตามองเงาสะท้อนของตัวเองพลางกระจกเงาตรงหน้าพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ชอบใจที่เพื่อนทำให้เธอดูสวยหวานแต่ไม่เลี่ยน

สี่ทุ่มตรง

ระรินลงจากรถยนต์ของต้นหลิวและพากันเดินไปจุดนัดหมายที่นัดกับแก๊งเพื่อนสาวที่เหลือไว้ ทันทีที่เธอเดินมาถึงทางเข้าของผับก็เห็นเพื่อนทั้งสองคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว และมีแก๊งหนุ่มหล่อยืนอยู่ด้วย ขาดแต่ฟีนิกซ์คนเดียว เธอไม่ได้สนใจว่าเขาจะมาหรือไม่มา

"สวยจนตะลึง" ชิลินเอ่ยชมระรินเมื่อเพื่อนเดินเข้ามาใกล้

"ชิลินก็สวยจนตะลึงเหมือนกัน" ระรินแอบเขินที่เพื่อนชม และเอ่ยชมเพื่อนสาวกลับ ชำเลืองมองหน้าพี่ดีเซลที่สีหน้าบ่งบอกว่าไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมสักเท่าไหร่ทำให้เธอกระซิบกับชิลินเบา ๆ "อาการหึงกำเริบใช่ไหม"

ชิลินพยักหน้าและชำเลืองมาแฟนหนุ่มเพียงนิด

"เข้ากันเลยไหม ไอ้ฟีนิกซ์มันไลน์มาบอกว่าจะมาดึกหน่อยมันไปงานเลี้ยงกับที่บ้าน" โอโซนเห็นว่าทุกคนมากันครบทุกคนแล้วเลยออกปากชวนให้เข้าด้านในผับ

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยและพากันเดินเข้าไปด้านในโดยที่แก๊งสี่สาวเดินนำหน้า และมีสามหนุ่มเดินตามหลังราวกับบอดีการ์ด

ทันทีที่เข้ามาในผับระรินมองผู้คนที่มาท่องราตรีในยามค่ำคืนเริ่มแน่นผับ ด้วยที่วันนี้เป็นวันศุกร์ของสัปดาห์ส่วนใหญ่พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดนักท่องราตรีเลยออกมาดื่มด่ำบรรยากาศแสงสีเสียงในยามค่ำคืน พวกเราทุกคนเดินเข้าไปในโซนที่นั่งด้านในสุดตามคำบอกกล่าวของรุ่นพี่หนุ่มที่เป็นที่นั่งประจำของแก๊ง และได้มีการโทรจองที่ไว้ล่วงหน้าแล้ว

ทุกคนแยกกันนั่งตามที่สะดวกและมีที่ว่างเหลืออยู่ข้างเธอ ซึ่งถือว่าดีที่จะได้มีที่วางของ หลังจากนั้นหน้าที่สั่งเครื่องดื่มก็เป็นหน้าที่ของต้นหลิวและแก๊งรุ่นพี่ เท่าที่เธอรู้มาดื่มเก่งกันทั้งแก๊ง

"ยัยพราวแกค๊อกเทลพอ ครั้งนั้นเห็นกินเหล้าแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้" ต้นหลิวบอกกับพราว

"น่ารักที่สุดเพื่อนฉัน" พราวระบายยิ้มชอบใจที่เพื่อนรู้ใจ

"ชิลินน้ำส้ม" ดีเซลพูดขึ้น

"อ้าว ทำไมชิลินได้กินแค่น้ำส้มละ" ชิลินหันไปหาแฟนหนุ่มที่นั่งติดกันจนแทบจะสิงร่าง

"พี่สัญญากับพ่อของเราไว้แล้วว่าจะดูแลชิลินเป็นอย่างดี"

"แต่วันนี้วันเกิดเพื่อนชิลินนะคะ ขอสักวันไม่ได้เหรอ"

"มั่นใจว่าจะควบคุมตัวเองได้"

"ถ้าควบคุมไม่ได้พี่ก็ควบคุมชิลินสิ" ชิลินพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนยวบยาบ มือเรียวเล็กลูบแผงอกแกร่งของแฟนหนุ่ม

"แยกโต๊ะไปก็ได้นะถ้าจะอยู่กันแค่สองคน" พอร์ชทนดูภาพชิลินกับดีเซลพอดรักกันไม่ได้จนต้องขัดจังหวะ

"สรุปพ่อแกให้กินได้ไหม" ต้นหลิวโน้มหน้าเข้าหาชิลินและกระซิบเบา ๆ

"จัดไปโล้ด"

"แล้วระรินดื่มอะไร เหมือนฉันไหม"

"เอาเหมือนแกก็ได้ วันนั้นที่ดื่มก็ไม่ได้แย่"

"มั่นใจว่าไม่แย่" ต้นหลิวหรี่ตามองเพื่อน เพราะครั้งนั้นที่พาเพื่อนมาเที่ยวผับก็หิ้วปีกกลับเพราะเมาจนควบคุมตัวเองไม่ได้

"ครั้งนั้นฉันไม่มีพื้นฐานต่างหากละ ตอนนี้มีแล้วจัดไป"

"ดูทรงแล้วฉันจะเหนื่อยยังไงไม่รู้" ต้นหลิวส่ายหัวเล็กน้อยและมองเห็นอนาคตแต่ก็ไม่ขัดความต้องการของเพื่อน

เสียงเพลงในผับเริ่มปลุกเร้าและมีจังหวะสนุกมากขึ้น ไม่นานเครื่องดื่มที่สั่งก็มาเสิร์ฟ กลุ่มรุ่นพี่ผู้ชายดื่มเหล้าเพรียว ๆ ส่วนแก๊งผู้หญิงนอกจากพราวก็เป็นเหล้าเหมือนกันแต่มีส่วนผสมเพื่อให้เหล้าเจือจางไม่ได้ดื่มเพรียวเหมือนแก๊งหนุ่ม ๆ

ระรินหยิบแก้วที่มีเหล้าสีอำพันขึ้นมาและจิ๊บเล็กน้อยเพื่อให้ลิ้นคุ้นชินกับรสชาติ หลังจากนั้นเธอจึงกระดกเข้าคออึกใหญ่จนเกือบครึ่งแก้วก่อนจะวางลง ความร้อนในร่างกายเริ่มปะทุขึ้นทีละนิด

"มา ๆ ชนแก้วกันหน่อย" โอโซนยื่นแก้วไปกลางวงและเอ่ยเรียกทุกคนให้เอาแก้วมาชน

ทุกคนยื่นแก้วไปตรงกลางและชนแก้วกันจนเกิดเสียง

เปล้ง...

Cheers

"หมดแก้ว"

ทุกคนกระดกดื่มเหล้าในแก้วของตัวเองจนหมดตามคำบอกกล่าวของพอร์ช แก้วที่สองเริ่มต่อกันมา และต่อไปเรื่อย ๆ ทำให้บรรยากาศร่วมโต๊ะมีความสนุกสนานเฮฮามากยิ่งขึ้น เสียงเพลงในผับขับกล่อมให้ทุกคนโยกย้ายตามจังหวะเพลง

แอลกอฮอล์เข้าสู่เส้นเลือดทำให้สาว ๆ ลุกขึ้นเต้นอย่างไม่อายใคร ชิลินอยู่ในการดูแลของแฟนหนุ่ม แต่สาวที่โสดก็โยกย้ายร่างกายได้เต็มที่

ฟีนิกซ์เดินเข้ามาในผับในช่วงเวลาห้าทุ่มตรง ร่างกายกำยำสวมเสื้อยืดสีดำพอดีตัวแต่ความใหญ่ของกล้ามเนื้อทำให้เห็นสัดส่วนชัดเจน สายตาคมกวาดมองไปรอบผับที่คุ้นเคย เมื่อเห็นแก๊งเพื่อนอยู่ในระดับสายตาทำให้เขาเดินตรงไปหาทันที

"มาได้สักทีนะมึง" โอโซนกวาดสายตามองไปรอบบริเวณและเห็นว่าเพื่อนเดินมาพอดีทำให้เขาเอ่ยทัก

"ที่มึงนั่งตรงนั้นได้เลย ตรงอื่นเต็มหมดแล้ว" พอร์ชชี้ไปทางที่นั่งว่างที่เหลืออยู่

ฟีนิกซ์มองเพื่อนและแก๊งรุ่นน้องด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่แปลกใจที่มีหนึ่งคนหายไปนั่นคือเจ้าของวันเกิด ทันทีที่เขานั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่แก้วเหล้าก็ยื่นมาตรงหน้า

"มึงมาช้าต้องรีบตามให้ทัน เอาไปเลยแบบเต็มแก้ว"

ฟีนิกซ์ไหวไหล่เล็กน้อยไม่ได้สะทกสะท้าน และหยิบแก้วเหล้ามาถือไว้กำลังจะเอาเข้าปากแต่ถูกขัดจังหวะเสียก่อน

"เดี๋ยวก่อน รอน้องระรินก่อนค่อยชนแก้วทีเดียว" เสียงของพอร์ชฉุดรั้งฟีนิกซ์ให้ชะงักเมื่อเห็นว่าระรินกำลังเดินกลับมาร่วมกลุ่ม

"หนูมาแล้วค่ะ" ระรินส่งเสียงหวานเมื่อได้ยินพอร์ชเรียกชื่อตัวเองและระบายยิ้มส่งให้ทุกคน แต่ต้องแปลกใจที่นั่งของตัวเองมีเขานั่งอยู่ ทว่าริมฝีปากบางกลับระบายยิ้มอย่างเป็นกันเอง

"มาแล้วเหรอคะ"

ฟีนิกซ์ปรายตามองหญิงสาวตัวเล็กที่เข้ามานั่งเคียงข้าง สายตาคมมองใบหน้าหวานอยู่ชั่วครู่ มองความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้านอกจากความสวยที่สะดุดตาและการแต่งกายที่เรียกแขกแล้ว ก็มีสีหน้าและแววตาที่บ่งบอกว่าเธอไม่ปกติเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดูเหมือนเธอจะใจกล้ามากกว่าปกติ ไม่มีท่าทีเขินอายเมื่อแอลกอฮอล์เข้าสู่กระแสเลือด อีกทั้งยังยิ้มอย่างเป็นมิตรปกติหน้าบึ้งตึงใส่เขาตลอดเวลา

"มา ๆ ชนแก้วกันอีกรอบ หมดแก้วเหมือนเดิมนะ" ต้นหลิวเป็นฝ่ายเรียกทุกคนมาชนแก้ว

ระรินหยิบแก้วเหล้าของตัวเองยื่นไปตรงกลางวงทำให้ทุกคนยกขึ้นมาชน ความใกล้ทำให้มือของเขาและเธอชนกัน

cheers...

เสียงแก้วกระทบกันจนเกิดเสียงและทุกคนก็จัดการดื่มเหล้าในแก้วตัวเองจนหมด ฟีนิกซ์อัดเหล้าสีอำพันเข้าปากจนหมดแก้วและวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง เป็นจังหวะเดียวกันที่ระรินวางแก้วพอดี

เสียงเพลงปลุกเร้าให้สาวสวยโยกย้ายร่างกาย แต่ทุกการเคลื่อนไหวร่างกายของเธอตกอยู่ในสายตาเขาทั้งหมด ทั้งกลุ่มยืนโยกไปตามจังหวะเพลงยกเว้นแต่ฟีนิกซ์ที่นั่งนิ่งและจ้องมองหญิงสาวร่างอรชรอวดลีลาท่าทางที่ยั่วยวนผิดกับตอนที่อยู่มหา'ลัย