EP 5

ตอนที่ 5 : ไม่ได้เต็มใจ

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน

แก๊งสี่สาว ระริน ชิลิน พราว และต้นหลิว เดินออกจากห้องเรียนพร้อมกัน พวกเธอจะเดินมาด้วยกันแบบนี้จนพอถึงข้างล่าง ชิลินก็มีบอดีการ์ดหัวใจอย่างพี่ดีเซลรอรับ ส่วนคนอื่นก็แยกไปตามทางของตัวเอง

แน่นอนว่าเธอก็ต้องไปหน้ามหา'ลัยเพื่อขึ้นรถมอเตอร์ไซต์รับจ้างให้ไปส่งท่ารถสองแถวเป็นแบบนี้อยู่ทุกวันอยู่แล้ว ทันทีที่เดินลงมาถึงชั้นล่างทุกคนจึงเอ่ยร่ำลากัน

"เจอกันพรุ่งนี้เช้า"

"อืม" ระรินพยักหน้าให้กับต้นหลิวและยกมือบอกลาเพื่อนทุกคน และเธอก็เดินแยกมาแต่ก็มีคู่ของชิลินกับพี่ดีเซลมาด้วยเพราะจุดที่เธอต้องขึ้นรถจะผ่านบริเวณลานจอดรถของมหา'ลัย

"ไปกับฉันไหม เดี๋ยวให้พี่ดีเซลขับไปส่งที่ท่ารถสองแถวให้" ชิลินชวนระรินเมื่อเดินมาถึงรถยนต์คันหรูของพี่ดีเซล ซึ่งทางคอนโดของชิลินกับท่ารถสองแถวจะคนละทางแต่สามารถไปส่งได้แบบเต็มใจ

"ไม่ต้องหรอกเสียเวลา ฉันนั่งมอเตอร์ไซต์แปบเดียวก็ถึงแล้ว ค่ารถแค่สิบบาทเอง"

"วันนี้เหมือนจะเลิกตรงกับเด็กม.ปลายนะ รอคิวยาวอีกแน่"

"ชินแล้วละ" ระรินตอบเพื่อนแบบไม่ได้สะทกสะท้าน เพราะจุดที่เธอขึ้นรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างจะเป็นศูนย์รวมทำให้ผู้คนมารอกันจุดนี้ ถ้าวันไหนที่เลิกตรงกับเด็กมัธยมก็จะรอนานหน่อย แต่เธอชินแล้วไม่ได้ซีเรียสที่ต้องยืนรอคิวนาน ๆ

"งั้นให้พี่ฟีนิกซ์ไปส่งไหม รายนั้นยืนเก๊กสูบบุหรี่อยู่โน่น" ชิลินพยักหน้าไปทางรุ่นพี่ปีสี่ที่ยืนสูบบุหรี่อยู่บริเวณหน้ารถของตัวเอง

"ไม่เอา" เธอรีบตอบแบบไม่คิดไม่ต้องการให้เขาไปส่งเลยสักนิดแต่ดูเหมือนคำปฏิเสธของเธอจะไม่เข้าหูชิลิน

"พี่ฟีนิกซ์ไปส่งระรินที่ท่ารถหน่อยได้ไหมคะ ร้านทองของพี่ก็อยู่แถวนั้น ทำประโยชน์ต่อเพื่อนมนุษย์เขาว่าได้บุญหลาย"

เสียงหวานของเมียเพื่อนดังเข้ามาในหู เขาที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เงียบ ๆ จึงหันมองเธอและปรายตามองเพื่อนสาวคนสนิทของเธอ ควันขาวคลุ้งถูกพ่นออกจากปาก สายตาเรียบนิ่งไร้ซึ่งความรู้สึก

"พี่ชอบทำบาปไอ้ดีเซลมันไม่เคยบอกเธอเหรอ"

"ชิ น้ำใจไม่มี"

"หนึ่งร้อยค่าจ้าง" ฟีนิกซ์ยื่นข้อเสนอก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงที่เขี่ยบุหรี่และเดินตรงมายังดีเซลที่ยืนเคียงคู่กับชิลินโดยมีระรินที่ยืนอยู่เคียงข้างอีกที

"ไม่เอาหรอกชิลิน ค่ารถมอเตอร์ไซค์รับจ้างแค่สิบบาทเอง" ระรินรีบบอกเพื่อนอีกอย่างเธอก็ไม่สะดวกใจไปกับพี่ฟีนิกซ์ด้วย ทำให้ระรินพูดเสริมต่อเพื่อจะปลีกตัวออก "งั้นฉันไปก่อนนะ"

"ก็ได้หนึ่งร้อย"

คำพูดของเพื่อนสาวทำให้เธอหยุดชะงักและเป็นจังหวะเดียวกันที่ชิลินยื่นแบงก์สีแดงเป็นเงินหนึ่งร้อยบาทให้กับพี่ฟีนิกซ์และยังเอื้อมไปยัดใส่มือหนาของเขาด้วย

ฟีนิกซ์ก้มมองเงินจำนวนหนึ่งร้อยในมือพลางส่ายหัวเล็กน้อย

"ชิลินจ่ายได้แต่พี่ต้องไปส่งระรินถึงท่ารถสองแถวปลายทางไม่ใช่ต้นทางที่นี่"

คิ้วหนาเลิกขึ้นหนึ่งข้างเป็นเชิงคำถาม สายตาจ้องมองเมียเพื่อนที่ทำหน้าเหนือชั้นเหมือนกำลังภูมิใจในความเจ้าเล่ห์ของตัวเอง

"อยู่กับผัวเธอมากก็เลยติดนิสัยผัวมาสินะ มึงก็อย่าสอนสันดานเสีย ๆ ให้ชิลินเยอะ" ฟีนิกซ์ว่าชิลินและหันไปชี้หน้าเพื่อนสนิทที่ยืนยิ้มภูมิใจในเมียตัวเอง และเขาจะยื่นเงินคืนเด็กแสบก็รีบขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว

"อีกไม่นานเมียมึงอาจจะตายคามือกู"

"ถ้ามึงทำเมียกู มึงก็ตายเหมือนกัน"

"รักเมียมากกว่าเพื่อน เทิดทูนเข้าไปไอ้เวร" ฟีนิกซ์ก่นด่าด้วยคำหยาบคายทว่าสำหรับพวกเขาคือคำพูดปกติ ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนมองเขาตาแป๋ว

"จะไปหรือไม่ไป"

"เพื่อนหนูจ้างพี่แล้วก็ต้องไปสิคะ ไม่งั้นพี่ก็ได้เงินฟรี ๆ" ตอนแรกก็ไม่อยากไปกับเขาแต่เห็นว่าชิลินยัดเงินใส่มือเขาแล้ว เธอจะไม่ยอมให้เพื่อนตัวเองเสียเปรียบ

"เศษเงินแค่นี้กินเหล้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ทีหลังเดินทางอื่นจะได้ไม่ต้องเจอกัน" ฟีนิกซ์ชูเงินแบงก์หนึ่งร้อยขึ้นมาตรงหน้าอย่างดูถูกแต่สุดท้ายก็เก็บใส่กระเป๋ากางเกงด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างหงุดหงิด

"ใครจะอยากเจอพี่ละคะ" ระรินพึมพำออกมาเบา ๆ แต่ก็พอที่จะให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้ยิน พอเธอพูดจบเขาก็ชักสีหน้าไม่ชอบใจผสมความเกรี้ยวกราดออกมาอย่างเปิดเผย

"หวังว่าจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่พี่ต้องไปส่งเธอ"

ใครจะอยากให้เขาไปส่งละ เธอไม่ได้ขอร้องสักหน่อย แต่ความคิดนั้นได้แต่ค้างอยู่ในใจเพราะคนที่หวังดีดันขึ้นรถไปกับแฟนหนุ่มแล้ว ทำให้ตอนนี้มีเพียงเธอกับเขาที่ยืนอยู่บริเวณนี้

ความหวังดีของเพื่อนอาจจะกลายเป็นหายนะทำให้เธอถูกฆ่าตายระหว่างทางไหมนะ ดูเขาจะไม่สบอารมณ์เอาสักเท่าไหร่ สีหน้าเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนว่าไม่ต้องการไปส่งเธอไกลกว่าจุดจอดรถสองแถวใกล้บ้านตัวเอง

.....

ระรินขึ้นมานั่งบนรถของฟีนิกซ์ซึ่งเป็นรถเก๋งยี่ห้อแบรนด์หนึ่งที่แต่งแนวสปอร์ตตามสไตล์เจ้าของ รถสีดำเงาวับ อีกทั้งเบาะยังดำสนิทแต่มีสีแดงตัดสลับบางส่วนทำให้ดูดุดันและหรูหรา อีกทั้งท่อรถยังคำรามเสียงดังในจังหวะที่เขาสตาร์ทรถและเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานไปข้างหน้า

การขับรถของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้าย เธออาจตายตั้งแต่วันนี้ก็เป็นได้ มือเรียวเล็กจิกหน้าขาตัวเองแน่นเมื่อฟีนิกซ์ทำความเร็วกว่ามาตรฐานและยังขับแบบไม่มีมารยาท เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออยู่หลายครั้งและพยายามทำสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนไม่กลัว แต่ความจริงแล้วหัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำเพราะความหวาดเสียว

บรื้นนน...

เสียงคำรามของรถดังกึกก้องและดังเล็ดลอดเข้ามาถึงด้านในทำให้เจ้าของรถรู้สึกชอบใจในความไพเราะของท่อไอเสียที่เพิ่งเปลี่ยนมาใหม่ มือหนาจับพวงมาลัยเพียงข้างเดียว ส่วนอีกข้างเท้าแขนไว้กับขอบกระจก เท้าแกร่งเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์แทบไม่ได้แตะเบรก สายตาคมพลางเหลือบมองคนที่นั่งอยู่เคียงข้างที่อยู่ ๆ ก็เงียบเหมือนโดนอุดปาก

"กลัวหรือไง?"

"ไม่นิคะ" ระรินหันหน้าไปมองเขาและตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พลางไหวไหล่เหมือนไม่มีความรู้สึกกลัว

"ก็ดี ถ้าอย่างนั้นก็บอกทาง พี่ไม่ได้มีญาณทิพย์จะได้หยั่งรู้ว่าจุดปลายทางท่ารถอยู่ตรงไหน"

"ตรงไปค่ะ เจอแยกหน้าแล้วเลี้ยวขวา แล้วก็ตรงอย่างเดียว" ระรินตอบแบบรวบรัดคิดว่าเขาคงชอบฟังแบบไม่ต้องสาธยายยาวเหยียด

สายตาคมมองถนนเบื้องหน้าและขับด้วยความเร็วคงที่ ไม่ว่าจะเจอโค้งก็ไม่มีเหยียบเบรก หรือแม้แต่ต้องเลี้ยวตามที่บอกก็หมุนพวงมาลัยด้วยมือเดียวแบบไม่แตะเบรกเลย เขาเหลือบมองที่หน้าขาของเธอเห็นได้ชัดว่ามือเรียวเล็กกำลังจิกหน้าขาตัวเองอยู่ เขากระตุกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ เขาไม่ได้แกล้งเธอแต่สไตล์การขับรถของเขาเป็นแบบนี้อยู่แล้ว เสียเงินไปหลักแสนในการแต่งรถจะขับเป็นเต่าเกาะถนนได้อย่างไรกัน

"ชิดซ้ายแล้วจอดตรงรั้วนั้นก็ได้ค่ะ รถมอเตอร์ไซต์ของหนูจอดอยู่ตรงนั้น" ระรินยกมือชี้ไปข้างหน้าเพื่อบอกตำแหน่งให้เขาจอดรถ และเขาก็ทำตามคำบอกกล่าวของเธอ

เมื่อรถจอดสนิททำให้เธอหันมามองเขาก่อนจะยกมือไหว้อย่างสุภาพตามประสาน้องที่ขอบคุณรุ่นพี่ ถึงแม้ในใจลึก ๆ แล้วเธอจะไม่ได้ต้องการให้เขามาส่งตั้งแต่แรกก็ตาม

"ขอบคุณค่ะ"

ฟีนิกซ์ปรายตามองเธอเพียงนิดโดยไม่ได้พูดอะไร สายตาเรียบนิ่งขณะที่หญิงสาวร่างเล็กเปิดประตูลงจากรถ

ไม่นานภายในรถก็เหลือเพียงฟีนิกซ์เพียงคนเดียว แต่สายตาคมยังมองเธอที่กำลังเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่จอดอยู่ใกล้กำแพง ตัวรถถูกล็อกด้วยโซ่ไว้กับเสาอย่างแน่นหนา

เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมยังจอดรถอยู่ที่เดิมทั้งที่เธอลงจากรถไปแล้ว เขาควรจะออกรถและกลับบ้านตัวเองได้แล้ว แต่สายตาไม่ยอมละจากหญิงสาวตัวเล็กสักที

เธอคร่อมรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าก่อนจะยกเท้าถีบเพื่อสตาร์ท ทว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่เคยเป็นเพราะเขาเห็นเธอพยายามสตาร์ทรถอยู่หลายครั้งแต่รถมอเตอร์ไซค์ของเธอก็ไร้ซึ่งการตอบสนอง

ระรินพยายามถีบสตาร์ทอยู่หลายครั้งแต่ก็ไร้วี่แววว่าเครื่องจะติด สุดท้ายเธอต้องหยุดความพยายามนั้นลงและตวัดขาออกจากตัวรถก่อนจะกางขาตั้งเพื่อตั้งรถตามเดิม จากนั้นก็ย่อตัวลงนั่งเคียงข้างรถคู่ใจเพื่อหาสาเหตุเผื่อจะพอแก้ไขอะไรได้บ้าง

ปกติแล้วรถคันเก่าของเธอไม่ได้งอแงแบบนี้ ไม่รู้ว่าวันนี้มันวันซวยอะไรกันแน่หรืออาจจะเป็นการทิ้งท้ายความซวยในช่วงอายุสิบเก้าปีก็เป็นได้