บทนำ ฝันประหลาด

“ไม่นะอย่าไป!”

หญิงสาวที่กำลังหลับใหลเด้งตัวขึ้นกรีดร้องด้วยอาการตื่นตระหนก บนใบหน้าชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ลมหายใจหอบถี่ ทั้งที่นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์และในห้องเปิดเครื่องปรับอากาศที่อุณหภูมิถึงยี่สิบองศา แต่กลับไม่อาจทำให้เธอนอนได้หลับสนิท

ฝัน... เธอฝันถึงเขาอีกแล้ว

หลินขุยอัน ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจที่ถี่กระชั้น ก่อนจะสงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไปกับความฝันเมื่อครู่ให้กลับมาสู่ความเป็นจริง เมื่อจัดการความรู้สึกของตนเองได้แล้วเธอก็ลงจากเตียงไปหยุดที่โต๊ะตัวเล็ก ก่อนจะหยิบตำราเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอีก ทุกครั้งที่ใจไม่สงบก็ได้ตำราเล่มนี้ที่ดึงอารมณ์ให้คงที่

ปริศนาแห่งอู๋ตี้

ริมฝีปากบางยกยิ้มกว้างทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาตัวหนา แล้วค่อย ๆ เปิดหนังสือในมืออ่านด้วยความตั้งใจ หนังสือเล่มนี้เป็นความสุขของเธอ เธอสามารถใช้เวลาทั้งวันในการอ่านเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ได้อย่างไม่เบื่อหน่าย เรื่องราวของเขาคนนั้น!...

หลินขุยอันเป็นคนจีนแท้ ๆ เธอเป็นสาวสมัยใหม่ก็จริง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงได้หลงใหลในประวัติศาสตร์เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะยุคเก้าแคว้น ยุคที่เธอจดจำได้ราวกับตนเองเกิดและเติบโตในยุคนั้น และบุคคลที่เธอรู้สึกผูกพันเป็นพิเศษก็คือ แม่ทัพหลิง ‘หลิงอี้’ ยอดขุนศึกแห่งแคว้นอู๋ตี้ ผู้ถูกกล่าวขานถึงความกล้าหาญและความเหี้ยมโหด ตรงข้ามกับใบหน้าที่งดงามดั่งหยกสลักของเขา

เพียงแต่สิ่งที่หลินขุยอันไม่สามารถหาคำตอบได้ก็คือ ทั้งที่แม่ทัพหลิงอี้ผู้นี้มีความสามารถอันโดดเด่น จนสามารถรวบรวมแคว้นอู๋ตี้เป็นปึกแผ่น ได้รับคำสรรเสริญว่าเป็นขุนศึกคู่บัลลังก์ของฮ่องเต้ฮั่นจง เหตุใดสุดท้ายจึงถูกลอบสังหารโดยง่ายดาย อีกทั้งยังไม่มีบันทึกถึงตัวการผู้ลงมือ

ใครเป็นผู้ลงมือ แล้วมีเหตุจูงใจเป็นสิ่งใด สุดท้ายทำไมจึงไม่มีการบันทึกถึงเรื่องราวเหล่านี้

ทั้งหมดนี้คือคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจหลินขุยอัน จนไม่อาจปล่อยวาง เธอเองก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้อ่านประวัติของแม่ทัพผู้อาภัพคนนี้ ดวงตาของเธอก็ร้อนผ่าว น้ำตาไหลอาบแก้ม เจ็บปวดอยู่ในอก จนหายใจติดขัด ทั้งยังกินไม่ได้นอนไม่หลับ ดำดิ่งจมอยู่ในห้วงความทุกข์ ราวกับว่าเขาไม่ใช่แค่คนในหน้ากระดาษ

ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับคุณ

ความรู้สึกผูกพันแปลก ๆ ที่มีต่อแม่ทัพหลิงก่อเกิดในใจ ราวกับว่าเธอเข้าใจและสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ สัญชาตญาณบางอย่างบอกกับเธอว่ามันต้องมีอะไรบางสิ่งที่เกี่ยวข้องกับความรู้สึกเจ็บปวดนี้

จนกระทั่งคืนหนึ่งในขณะที่เธอกำลังนอนอ่านตำราเพื่อค้นคว้าเกี่ยวกับชีวิตของหลิงอี้ ในบันทึกเล่มหนึ่งได้กล่าวถึงหยกประจำตัวเขา

หยกมรกตหลิงหยุน [1] หยกประจำตัวของตระกูลหลิงตกทอดส่งต่อสู่ผู้นำของตระกูลหลิง

ดวงตากลมมองดูภาพวาดจำลองแผ่นหยกหลิงหยุนด้วยความสนใจ แม้ว่าจะเป็นเพียงภาพขาวดำ แต่กลับเสมือนจริงราวกับแผ่นหยกห้อยนี้วางอยู่บนหนังสือ และด้วยความง่วง หญิงสาวจึงนำที่คั่นมาวางคั่นหน้ากระดาษ แต่แล้วปลายที่คั่นกลับทิ่มเข้าที่ปลายเล็บ เลือดที่ไหลออกมา เลอะที่คั่นกระดาษ เธอรีบเสียบมันลงในตำรา ยกนิ้วมือขึ้นดูดพร้อมกับร้องครางเสียงเบา

“ซี้ด!...” ก่อนจะเดินไปที่เตียงนอนด้วยความอ่อนล้าและเผลอหลับไป ทว่ายามที่ตื่นขึ้นมากลับพบว่าทุกสิ่งรอบตัวแปลกตาไป อีกทั้งข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ก็มีลักษณะตรงกับในยุคเก้าแคว้น แต่ยังไม่ทันคิดสิ่งใด ความเย็นวาบก็พาดลงมาบนลำคอ

เจ้าเป็นใคร เข้ามาในเรือนพักของข้าได้อย่างไร

แม้จะไม่เคยพบพาน แต่หลินขุยอันจดจำภาพวาดเสมือนจริงของแม่ทัพหลิงอี้ได้เป็นอย่างดี อีกทั้งหลายปีมานี้เธอก็ฝันถึงเขาอยู่เสมอ เพียงแต่ในภาพฝันก่อนหน้าเพียงมองเห็นเขาราง ๆ ไม่ชัดเจนเช่นวันนี้

“ฝัน! นี่ต้องเป็นความฝันแน่ ๆ แม่ทัพหลิงฉันกำลังฝันถึงคุณอยู่ใช่ไหม”

หลินขุยอันไม่ได้สนใจกระบี่ที่พาดอยู่บนคอเลยสักนิด กลับตรงเข้าไปหาชายในฝันของตนเองด้วยความยินดีจนน้ำตาอาบแก้ม เธอยกสองมือประคองแก้มสากเอาไว้ หากแม้จะเป็นเพียงความฝัน ทว่านี่เป็นฝันที่ดีเหลือเกิน หลิงอี้ของขุยอัน แก้มเขาสากมือไปบ้าง แต่ดีเหลือเกิน

การกระทำของหญิงสาว สร้างความตื่นตกใจให้กับชายตรงหน้า ครั้นเมื่อเห็นเธอทำปากจู๋โน้มตัวเข้ามา เขาก็พลันแตกตื่นและรู้สึกตัว รีบก้าวถอยหลังหลบมือนิ่มไร้กระดูกคู่นั้น หญิงสาวก้าวขาตามไปสีหน้าคล้ายขัดใจ

“นี่มันฝันของฉัน ไม่อนุญาตให้หนี มาให้พี่สาวจูบสักทีเถอะ”

ด้วยอารมณ์ตกใจกับหญิงวิปลาส กระบี่ในมือหนาก็ตวัดตัดปอยผมของหญิงสาว อีกทั้งส่วนปลายยังบาดลงบนผิวที่ลำคอ ถึงแม้จะเป็นเพียงสัมผัสบางเบาแต่ก็ทำให้หลินขุยอันรู้สึกเจ็บจนเผลอหลับตาแน่น และเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องส่วนตัว

บ้าจริง อีกนิดเดียวก็จะได้จูบแล้ว จะรีบตื่นทำไม!

หลินขุยอันถอนหายใจยาวก่อนจะลุกจากเตียงเดินเข้าห้องน้ำ เพียงแต่ยามที่ส่องกระจกกลับพบว่า

ลำคอของเธอมีบาดแผล หรือว่านั่นจะไม่ใช่ความฝัน แต่เธอสามารถย้อนอดีตได้จริง

เชิงอรรถ