บทที่ 25 ตอน Twenty-five Time

"ช่วยพูดบ่อยๆ ให้ข้าฟังหรือไม่ จิรายุ" จากชื่อเล่นเปลี่ยนมาเป็นชื่อจริง

"ได้ครับ ท่านพี่"

"เก่งมาก เด็กดี" มือหนาลูบกลุ่มผมนิ่มอย่างเอ็นดู ท่าทีขัดเขินและไม่ประสีประสาในเรื่องความรักช่างน่ารักเสียจริง ก่อนที่เขาจะเข้ามาใกล้กระรอกน้อยก็ได้ส่งสายตาอำมหิตไปยังเหล่าคนรับใช้ในห้องอาหารให้ออกไปให้หมด คีย์ไม่ต้องการให้ใครมาพบเห็นท่าทางน่ารักเช่นนี้ จะต้องมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะได้เห็นมัน

"ช่วงนี้ข้ายุ่งมากเลยกระรอกน้อย สนใจจะไปเดินเล่นในสวนกับข้าไหม"

"ครับ ท่านพี่"

ยามที่ทั้งสองเดินเคียงข้างในสวนดอกกุหลาบสีขาวสะอาดตาส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ แต่กลับมีสิ่งหนึ่งที่นับวันเพิ่มความหอมมากขึ้นทุกวันนั่นก็คือกลิ่นเลือดในตัวของริค สำหรับคนอื่นได้กลิ่นมากน้อยแค่ไหนเขาไม่รู้หรอกแต่สำหรับคนที่เป็นเนื้อคู่กันแล้วมันช่างได้ผลอย่างร้ายกาจ ตอนเรียนในชั่วโมงเรียนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าแวมไพร์จะมีมุมที่กระหายเลือดจนไม่สามารถหักห้ามใจได้ ซึ่งคีย์ต้องใช้ความอดทนอย่างมากในการอยู่ใกล้แล้วไม่แตะต้องอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว

พระราชวังส่วนตัวของรัชทายาททางด้านใต้นั้นถือเป็นวังพักร้อนในช่วงหน้าร้อนที่มีการหยุดระยะยาวหลายสัปดาห์ แต่ครั้งนี้ถูกนำมาใช้ทำงานหลากหลายรูปแบบนั้นค่อนข้างเป็นข้อดีเลยทีเดียว ดีกว่าปล่อยให้รกร้างมีเพียงการทำความสะอาดแต่มันยังถูกใช้สอยอีกด้วย ตอนกลับเข้าวังหลวงไปทำเรื่องซ่อมบำรุงเสียหน่อย

ดีกว่า มันถูกสร้างมานานมากจนน่าจะมีการดูแลรักษาเสียที ต่อให้มีพลังที่กล้าแกร่งแค่ไหนก็มีวันที่จะได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน

"อยากมาช่วยงานข้าไหม กระรอกน้อย" เขาหวังว่าจะได้รับคำตอบในทางที่ดี ไม่เช่นนั้นคงผิดหวังแย่

"ข้าช่วยอะไรท่านพี่ด้วยหรือพะยะค่ะ"

"หรือเจ้าอยากเรียนหนังสือล่ะ"

"แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้าสงสัยมาตลอด และต้องการรู้จากปากของเจ้า"

"อะไรหรือพะยะค่ะ"

"เจ้าอ่านภาษาของแวมไพร์ออกได้อย่างไร เจ้าไม่เคยได้เรียนภาษาของพวกข้า"

"ไม่รู้เหมือนครับ จู่ๆ ก็อ่านได้เอง"

"ไม่มีใครสอนแน่นะ"

"ครับ ไม่มี" หมายความว่ามันถูกถ่ายทอดผ่านสายเลือดงั้นรึ ของแบบนี้สามารถทำได้ด้วยเหรอ หรืออาจจะเคยได้ยินผ่านๆ

"งั้นสนใจมาช่วยงานของข้าไหม"

"ข้าทำได้หรือขอรับ" ใบหน้าหวานส่ายหัวไปมาด้วยความสงสัย

"ในตอนนี้ข้าก็มีเพียงเมล์ที่เป็นผู้ช่วย หากได้เจ้ามาคอยช่วยงานอีกน่าจะเบามือได้ไม่น้อย"

"ได้ครับ ผมจะช่วย"

"ถ้างั้นกลับเข้าวังกันเถอะ"

ตามปกติแล้วองค์รัชทายาทสามารถเลือกข้ารับใช้คนสนิทไว้ข้างกายได้มากมาย แต่คีย์เลือกเพียงเมล์เท่านั้นเลยทำให้เป็นภาระทางตนเองอย่างหนัก เขาไม่สามารถไว้ใจใครได้ทั้งนั้น การจะเลือกใครมาข้างกายต้องไว้ใจได้และทำได้จริง ทุกคนให้ความเคารพและความสำคัญมากพอที่จะไม่มาทำอะไรลับหลังระหว่างที่เขาไม่อยู่หรือสามารถดูแลตนเองได้ยามที่เขาป่วย

ผมไม่เคยช่วยงานอะไรใหญ่โตขนาดนี้แล้วตอบตกลงไปแบบนี้จะช่วยอะไรได้มากน้อยแค่ไหน ยังไม่สามารถให้คำตอบได้เลยสักนิดเดียว ลองดูสักตั้ง! มาถึงที่นี่แล้วมีแต่ต้องสู้เท่านั้น เดินหน้าแล้วไม่ถอยหลัง

"เชิญรับประทานอาหารช่วงหัวค่ำ ให้หม่อมฉันนำเลือดมาให้ตอนนี้หรือว่ารอเข้าห้องทำงานพะยะค่ะ" เมล์ถามเหมือนเป็นปกติแต่ลืมไปว่ามีอีกคนอยู่ด้วย

"เมล์ เจ้านี่มัน....." เสียงทุ้มต่ำพูดน้ำเสียงลอดไรฟัน บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันทีหลังจบคำถามไม่พึงประสงค์ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากตัวของคีย์อย่างชัดเจนว่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก ยังมีกฎอีกหลายข้อที่กระรอกน้อยยังไม่รู้แล้วเขาต้องการอธิบายให้ฟังด้วยตนเอง ไม่ใช่มาทำแบบนี้! มันใช้ได้ที่ไหนกัน ช่างน่าลงโทษให้หลาบจำนัก

"ไม่เป็นไรพะยะค่ะ หม่อมฉันเองก็อ่านหนังสือแฟนตาซีมามากมาย"

"ผมไม่มีปัญหาครับ อย่าดุคุณเมลเลยครับ พี่คีย์" ใบหน้าหวานทำท่าทางออดอ้อนน่ารักหวังให้รัชทายาทใจอ่อนและมันก็ได้ผลเกินคาด บรรยากาศรอบตัวกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง น่าแปลกใจมากที่มนุษย์จากโลกอื่นเคยชินกับเรื่องแบบนี้ สถานที่กระรอกน้อยจากมาต้องมีสภาพแวดล้อมแบบไหนกันแน่

"ขอบคุณคุณชายริคมากขอรับ ช่วยข้าไว้ได้เยอะเลย" เมล์หันไปสบตากับผู้เป็นนายอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า คีย์ไม่เคยอยากจะทำร้ายเพื่อนสนิทคนนี้มาก่อนสักครั้งจนกระทั่งวันนี้ เห็นทีจะอยู่ร่วมกันไม่ได้เสียแล้ว

รัชทายาทเริ่มแนะนำสิ่งที่จำเป็นต่างๆ ที่ผู้ช่วยคนใหม่จะต้องเรียนรู้และศึกษาเพิ่มเติม โดยเริ่มจากการเช็คระดับภาษาของคนที่ตนเองชอบก่อนว่าอยู่ในระดับไหน สามารถช่วยเหลืออะไรเขาได้บ้าง แนวข้อสอบนั้นถูกจัดทำจากสถาบันศึกษาของทางจักรวรรดิซึ่งขึ้นชื่อเรื่องว่ายากและมหาโหด ไม่รู้เลยว่ากระรอกน้อยนั้นจะทำได้มากน้อยแค่ไหน

"รัชทายาทคิดว่าคุณชายริคจะทำได้ไหมพะยะค่ะ" เมล์แอบกระซิบถามด้วยความอยากรู้

"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันเอง"

"แต่หม่อมฉันอยากให้ท่านเดามาสักทางก็ได้"

"การมาแอบถามแบบนี้มันไม่ถูก เจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ" ถึงในใจเขาอยากจะลองเดาดูบ้างก็ตาม

"เสร็จแล้วครับ ตรวจกันได้เลย" ในระหว่างที่ริคกำลังตั้งใจทำข้อสอบสองคนนี้มัวแต่กระซิบกระซาบอะไรก็ไม่รู้ สิ่งที่น่าจะเดาได้ก็คือจะต้องเกี่ยวข้องกับตัวเขาอย่างแน่นอน

สายตาคมตรวจทานข้อสอบอย่างตั้งใจมากกว่าครั้งไหนๆ ถึงเขาจะเคยตรวจทานนักเรียนมากมาย คัดคนเข้าพระราชวังมาก็เยอะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ เหมือนว่าถ้ามันผิดเยอะแล้วจะกลัวอีกฝ่ายเสียใจ ทั้งที่ปกติเขาแทบจะไม่แคร์เลยว่าใครจะรู้สึกยังไง ผ่านก็ผ่านตกก็คือตก กระดาษแผ่นแล้วแผ่นเล่าน้ำหมึกได้จรดลงตรวจคำตอบอย่างว่องไวจนมาถึงแผ่นสุดท้าย ในที่สุดมือหนาก็วางปากกาลงเพื่อประกาศผลสอบในครั้งนี้ที่เหมือนคนตรวจจะตื่นเต้นกว่าคนทำ