บทที่ 17 ตอน Seventeenth Time

จำนวนนับพันนี่มันอะไรกัน ใครเป็นคนจ้างพวกมันมาได้มากขนาดนี้ แปลว่าคนจ้างวานมีอำนาจพอมากสมควร จุดประสงค์ในครั้งนี้หวังอะไรกันแน่ ถ้าเป็นเรื่องราชบัลลังค์ไม่มีทางเปลี่ยนอยู่แล้ว ถึงข้าจะตายไปก็ยังมีสองแฝดนรกที่เขี้ยวลากดินขึ้นครองราชย์ จู่ๆ ก็มีบุคคลปริศนายื่นมือเข้ามาช่วยทำให้กองทหารรับจ้างจำนวนมากล้มตายภายในพริบตาเดียว

"รัชทายาทไม่ควรแสดงพลังของเลือดบริสุทธิต่อเส้นทางหลวงเเห่งนี้ ลำพังกำลังทางทหารน่าจะมากพอแล้วพะยะค่ะ" ฟรังเตือนด้วยความหวังดี หากโดยประชาชนไปด้วยแล้วมันจะต้องมีผลเสียตามมาอีกมากมายแน่

"ถึงไม่มีเจ้าหน้าที่มาช่วย ข้าก็สามารถจัดการเจ้าพวกนี้เองได้"

"หม่อมฉันมีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยขององค์รัชทายาทและว่าที่คู่หมั้น"

"ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นขอรับ"

"หึ! อย่างเจ้าเนี่ยนะจะมาปกป้องข้า"

"เลือดในตัวเจ้ามันเป็นของชนชั้นปลายแถวด้วยซ้ำ ลืมไปแล้วรึ"

"แย่แล้วพะยะค่ะ รถม้าหาย!"

"ว่าไงนะ!"

"กระรอกน้อยอยู่ที่ไหน"

"แผนล่องั้นรึ! เจ็บใจนัก!" รัชทายาทหมดความอดทนต่อทุกสิ่ง พลังของเลือดบริสุทธิกำลังส่งผลต่อโลกนี้ เสียงกู่ร้องของเขาส่งผลให้แม่น้ำไหลย้อนไปอีกทาง ท้องฟ้าเปลี่ยนสี แผ่นดินสั่นสะเทือน ถึงจะรู้ว่าควรสงบใจให้มากกว่านี้แต่พอเป็นเรื่องของคนที่รักแล้วมันยากเกินห้ามใจนัก

ผัวะ!

"รัชทายาทต้องใจเย็นให้มากกว่านี้พะยะค่ะ ไม่เช่นนั้นใครจะตามหาคุณชายจีนได้"

"กลับพระราชวังแล้วค่อยคิดเรื่องนี้กันใหม่ หม่อมฉันจะเตรียมทุกอย่างให้พร้อม"

"ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันขออาสาไปด้วยพะยะค่ะ เรื่องของราชสำนักเป็นหน้าที่ของทหารอย่างพวกเรา" ฟรังอาสาขอไปด้วย

"เรเวล เจ้าอย่าเพิ่งมายุ่งในตอนที่รัชทายาทจิตใจไม่มั่นคง"

"ข้าคือข้ารับใช้คนสนิทของรัชทายาท"

"คนที่เคียงบ่าเคียงไหล่มาตั้งแต่เด็ก"

"คนที่จะหยุดเขาได้มีเพียงข้าเท่านั้น"

"หากไม่อยากตาย อย่าได้เข้ามาวุ่นวาย"

"การตามหาคุณชายริค เป็นหน้าที่ของพวกเราไม่ใช่เจ้า"

ทำไมรัชทายาทไปนานเหลือเกิน มีเสียงต่อสู้กันอย่างหนักแล้วทำไมเงียบลงแบบนี้ ไวท์ไม่รู้ตัวเลยว่ารถม้ากำลังเคลื่อนตัวไปทางอื่นเนื่องจากโดยภาพมายาหลอกว่ายังอยู่ที่เดิม แผนการนี้ตอนแรกจงใจจะทำลายความน่าเชื่อถือของเชื้อพระวงศ์แต่ขุนนางอย่างเขาก็คิดได้ว่ายังมีมนุษย์ที่เป็นตัวแปรสำคัญในครั้งนี้อยู่

กลิ่นหวานชวนกลืนกินนั้นยังคงติดตราติดตรึงใจตั้งแต่ครั้งที่เจอในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่วันก่อน อยากลองเห็นหน้าชัดๆ สักครั้งว่ามีดีแค่ไหนกัน ทำไมใครต่อใครถึงได้ออกโรงปกป้องกันนัก ทั้งจักรพรรดิ จักรพรรดินี รัชทายาท องค์ชายแฝด แบบนี้มันไม่ธรรมดาแล้ว จะสืบออกนอกหน้าก็ไม่ได้ เส้นสายของจักรพรรดินีมีทั่วอาณาจักร

"คนที่คุณชายอยากพบ เดินทางมาถึงแล้วขอรับ" ชาร์ทีบอกพลางผายมือไปทางรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวเข้าคฤหาสน์ตระกูลสวิต ถือเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลที่เป็นเชื้อพระวงศ์ วิธีการที่ใช้เลือกผู้นำแต่ละสมัยจะไม่เหมือนกัน สมัยขององค์จักรพรรดิจะเลือกจากผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นผู้นำ โดยผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหลากหลายรูปแบบเพื่อช่วงชิงความเป็นหนึ่ง

ทุกหนึ่งร้อยปีจะมีการจัดการแข่งขันเพื่อช่วงชิงความเป็นหนึ่งของจักรวรรดิ แวมไพร์คนนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นขุนนาง เชื้อพระวงศ์ สามัญชน เจ้าชาย หรือแม้กระทั่งรัชทายาท ทุกคนจำเป็นจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด

แบกรับความหวังของตระกูลตนเอง เดินหน้าเข้าสู่สนามเพื่อนองเลือดและบอกว่าใครกันแน่ที่แข็งแกร่งที่สุด กติกาคือแข่งกันสามวันสามคืนไม่มีหยุดพัก ใช้กีฬาทุกประเภทของมนุษย์เข้าวัดระดับใครยังคงสามารถกลับมายังจุดเริ่มต้นได้ถือว่าผ่านขั้นแรก

ขั้นต่อมาเป็นการแข่งทางปัญญา ข้อสอบทั้งแบบของมนุษย์และแวมไพร์จะถูกนำมารวมกันทุกวิชา มีเวลาสอบทั้งหมด7วัน จะต้องทำทุกอย่างที่จะหาคำตอบมาให้ได้ ผู้สอบไม่มีสิทธิกลับบ้านหรือทำอะไรทั้งนั้น หากจะเข้าห้องน้ำจะมีกรรมการคุมสอบที่เป็นเพศเดียวกันเฝ้าแบบระยะประชิดไม่ให้คลาดสายตา ป้องกันการโกงทุกชนิด

ขั้นสุดท้ายการแข่งขันทางเวทย์มนตร์ ระยะเวลาสอบ30วัน คู่แข่งจะเป็นแบบการพบกันทุกชนชั้นวรรณะ ไม่เกี่ยงระดับ โดยจะถูกเลือกให้แข่งดังนี้ สามัญชน ขุนนาง(บารอน ไวเคาน์ เอิรล์ มาร์ควิส ดยุค) เชื้อพระวงศ์ (เอิรล์ มาร์ควิส ดยุค) และกษัตริย์ ทำการต่อสู้กันจนกว่าอีกฝ่ายจะมีสภาพที่ไม่สามารถต่อสู้ได้อีก

ซึ่งแวมไพร์ที่มีความเสี่ยงที่จะตายสูงคือกษัตริย์ที่มีเหล่ารัชทายาทในปีนั้นๆ เข้าร่วมต่อสู้ เนื่องจากจะต้องต่อสู้ในวรรณะหนึ่งมากกว่าหนึ่งคน หมายความว่าวรรณะกษัตริย์จะต้องสู้ถึงสองคน ถือว่าเสียเปรียบเป็นอย่างมากแต่ถ้าหากเทียบถึงการศึกษาที่ได้รับมากกว่าคนอื่นนั้นสมควรยิ่งนักที่จะต้องสู้ครั้งละสองคนและรบถึงสองครั้ง

ผู้นำจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่งมากกว่าแวมไพร์คนอื่นหลายเท่า และรัชทายาทบีเลอ คีย์ ก็พิสูจน์ให้เห็นด้วยตาของประชาชนทุกวรรณะแล้วว่าแข็งแกร่ง เพียบพร้อมไปทุกด้าน สามารถเอาชนะได้ทุกรายการโดยไม่มีการแพ้แม้แต่นัดเดียว ทั้งที่ความจริงแล้วทุกวรรณะสามารถแพ้ได้สามครั้งถึงจะถูกปรับออกจากการแข่งขัน นับว่าเป็นแวมไพร์ที่แข็งแกร่งที่สุดของยุคก็ว่าได้

แต่สิ่งที่สวิตไม่เข้าใจคือทำไมคนที่สมบูรณ์แบบนั้นต้องไปปกป้องมนุษย์เพียงคนเดียว ไม่สมเหตุสมผลกันเลยสักนิด ฐานะ ความเหมาะสม ไม่มีอะไรเทียบได้เลย เรื่องนี้เขาไม่มีทางยอมรับได้ ถึงคำทำนายจะออกมาแล้วว่าคู่ครองของรัชทายาทจะเป็นคนต่างเผ่าพันธ์ แต่มดมด หมาป่า หรืออะไรก็ได้ที่มีพลังกำลัง ความสามารถ ไม่ใช่มนุษย์ที่ไม่มีอะไรเลยแบบนี้