บทที่ 11 ตอน Eleven Time

"ดูจากที่เขียนมาแล้วคนน่าจะเดือดร้อนกันเยอะเลยนะครับ" จีนเริ่มพูดถึงเหตุการณ์น้ำท่วมบนเขา

"ใช่ ข้าจะรีบไปดูให้เร็วที่สุด"

"นี่ก็ใช้ค้างคาวเหาะมาแล้ว จะมีอะไรไว้ไปกว่านี้อีกล่ะ"

"พอใกล้ถึงสถานที่แล้วข้าจะบินไปดูบนภูเขาทันที เป็นห่วงประชาชนเพราะเขตนั้นเป็นเขตแดนของมนุษย์ในจักรวรรดิ"

"ท่านพี่ครับ พาผมลงไปด้วยไหมครับ" จีนพูดพลางหันมามองด้วยสีหน้าออดอ้อน มือขาวยกมากุมมือหนาเอาไว้แล้วยกขึ้นมาให้อยู่ในระดับอกของเขา ใจของคีย์เต้นไม่เป็นจังหวะและไม่เคยตื่นเต้นกับอะไรมาก่อน เด็กคนนี้มันน่ารักน่าฟัดจริงๆ

"นะครับ" เมื่อไม่ได้รับคำตอบ ใบหน้าหวานวางลงบนมือหนาพลางมองด้วยสายตาเป็นประกาย คีย์เพิ่งจะเข้าใจวันนี้เองสิ่งมีชีวิตที่ 'น่ารัก' เป็นแบบนี้นี่เอง

"ได้ ข้าจะพากระรอกน้อยลงไปนะ" เขารีบตอบตกลงก่อนที่อีกฝ่ายจะอ้อนอะไรไปมากกว่านี้ แค่นี้เขาก็จะไม่ไหวแล้ว อย่าเพิ่งน่ารักไปมากกว่านี้เลยนะ

มาร์แชลเป็นคนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความท้อแท้ นี่เขากำลังจะอกหักสินะ ดูจากการกระทำของจีนแล้วเหมือนเขาจะเข้าไปในใจของอีกฝ่ายไม่ได้ เพราะสามารถให้เขาพาลงไปก็ได้แต่เลือกที่จะอ้อนรัชทายาทแทนแบบนี้ มันบ่งบอกแล้วว่าเด็กคนนี้เลือกใคร

"รัชทายาท"

"ว่าไง"

"ข้าคิดว่าแพ้รัชทายาทแล้วล่ะครับ เห็นแบบนี้แล้วไม่น่าจะเข้าไปแทรกตรงไหนได้เลย"

"หึ! อันนี้ข้าไม่ได้สอนนะ"

"อืม ข้ารู้"

"ใกล้ถึงสถานที่เกิดเหตุแล้วพะยะค่ะ" เมล์เอ่ยขัดทั้งสองก่อนเพราะว่ามองดูจากข้างล่างคือใกล้ถึงแล้ว

"ถ้างั้นข้าลงไปก่อนนะ ยังไงก็ตามลงมานะคุณชายจีน"

"ครับ คุณบลัฟ"

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูเหนือท้องฟ้านั้นทำให้ลมด้านบนที่พัดแรงเข้ามาภายในรถ ร่างกายกำยำของมาร์แชลกระโดดลงไปอย่างไม่ต้องคิด เพราะว่ายังไงเขาก็ไม่มีทางร่วงลงสู่พื้นดินง่ายๆ อยู่แล้ว ปีกสีดำขนาดใหญ่สยายออกทันที

"เจ้าเอารถไปบ้านครอสแล้วกัน ข้าจะพากระรอกน้อยไปดูสถานการณ์ข้างล่าง"

"พะยะค่ะ รัชทายาท"

"พร้อมนะ ข้าขออุ้มหน่อยนะ" ว่าแล้วมือหนาก็รวบร่างสูงโปร่งมาไว้กับตัวแล้วกระโดดตามมาร์แชลลงไปทันที เขารอให้ได้ความสูงที่พอเหมาะแล้วสยายปีกของตนเองออกมาความยาวของปีกบ่งบอกถึงพละกำลังได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

"สนุกจังเลยครับ ฮู้!" ดูเหมือนว่ากระรอกน้อยของเขาจะสนุกมากกว่ากลัวเสียอีกนะ หมั่นเขี้ยวเสียจริง

จุ๊บ!

ริมฝีปากหนาก้มลงมาหอมแก้มนวลด้วยความหมั่นเขี้ยว ส่งผลให้อีกคนถึงกับผงะเหมือนจะถอยหลังแต่ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนอยู่บนฟ้าไม่ใช่พื้นดินทำให้จีนหนีไปไหนไม่ไกลเกินอ้อมกอดของเขาแถมยังยกมือขึ้นมาปิดแก้มตนเองอีกด้วย สายตาคมมองดูก็รู้ว่าคนที่อยู่ในอกเขาตอนนี้เขินมากแค่ไหน

สีหน้าของจีนตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อไม่รู้ว่ามาจากลมที่แรงหรือว่าเพราะความเขินกันแน่ แต่เขารู้ว่าทั้งหมดนั้นมันมีสาเหตุมาจากคนที่กำลังอุ้มเขาลงไปข้างล่างต่างหาก ทำไมถึงได้มาหอมกันแบบนี้ เขาเป็นผู้ชายนะ ผู้ชายต้องชอบผู้หญิงสิ จะมาชอบเขามันไม่ได้นะ คีย์ทำไม่ถูกต้อง แต่เหมือนว่าเขาจะยังไม่มีเวลาคิดอะไรมากนัก เพราะว่าทั้งคู่ลงมาสู่พื้นดินหรือยอดเขาที่เกิดเหตุเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ไหนข้าขอดูหน้าหน่อยสิ ไม่สบายหรือเปล่า หื้ม" มือหนาประคองใบหน้าหวานขึ้นมาราวกับจะตรวจดูว่าไม่สบาย หรือเจ็บปวดตรงไหนไหม หรือจะเพราะว่าลมบนฟ้ามันแรงจนเกินไปนะ เขาบินมาตลอดเลยไม่ค่อยรู้เสียด้วยสิ

"ผมปกติดีครับ แต่ผมจะไม่ปกติเพราะว่าท่านพี่จับหน้าผมอยู่แบบนี้ครับ" จีนพยายามประคองเสียงไม่ให้สั่นเพราะความเขินหนักกว่าเดิม เขายังไม่หายเขินจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี่เลย

"อ้าว ทำไมล่ะ ข้าเป็นห่วงกระรอกน้อยมากนะ" คีย์เริ่มมีสีหน้าที่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด ทำไมกระรอกน้อยต้องทำเหมือนรังเกียจเขาแบบนี้ด้วย เขาเป็นห่วงคนตรงหน้ามากๆ นะ ยิ่งเผ่าพันธ์ต่างกัน ความแข็งแรงจะแตกต่างออกไปด้วย

"ผมขอโทษครับ คือว่าผม..."

"ผม..." คีย์พยายามพูดตามเพื่ออยากรู้ว่าคนตรงหน้ารังเกียจเขาหรือเปล่า

"ผมรู้สึกแปลกๆ ครับ"

"แปลกยังไงครับ บอกอาการมาหน่อยได้ไหม"

"ใจผมเต้นแรงมาก ผมเหมือนคนที่หอบเพราะออกกำลังกายมาอย่างหนักเลยครับ"

"แล้วจะเป็นตอนไหน"

"เป็นตอนอยู่กับท่านพี่ ตอนที่เข้ามาใกล้ๆ แล้วหน้าผมจะแดงมากกว่าเดิมครับ"

"งั้นข้าคิดว่าข้ารู้สาเหตุของกระรอกน้อยแล้วนะ"

"จริงเหรอครับ! ผมเป็นอะไรเหรอครับท่านพี่ บอกผมมาเถอะนะครับ ตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่ก็สองสามวันแล้ว ผมไม่สบายใจเลยครับ หรือว่าผมจะป่วยหนัก หรือผมจะต้องหาหมอ หรือผมจะต้องนอนโรงพยาบาลด้วยครับ..." เสียงหวานรัวคำถามมากมายออกมาไม่หยุด เขาทั้งกังวลและไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แล้วถ้าต้องเข้าโรงพยาบาลแล้วใช้สิทธิอะไรในการรักษาล่ะ เขาไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียวเลยนะ

"ฟังข้านะ กระรอกน้อย" ดวงตากลมโตมองหน้าร่างสูงด้วยความตั้งใจเหมือนเด็กที่กำลังฟังผู้ใหญ่อธิบายยังไงยังงั้น

"ครับ"

"กระรอกน้อยไม่ได้ป่วย ไม่ได้เป็นอะไรเลย"

"..."

"กระรอกน้อยก็แค่...เขิน"

"..."

"แล้วข้าก็จะขอคิดเข้าข้างตัวเองว่ากระรอกน้อยกำลังสารภาพรักกับข้า โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด"

"..."

"ซึ่งการทำแบบนี้ ข้าชอบ"

"..."

"และข้าก็ชอบกระรอกน้อยเหมือนกัน"

เขารู้ตัวดีว่ากำลังหลบหน้าใครบางคน  จะกล้าสู้หน้าได้ยังไงล่ะ! พูดซะขนาดนั้นแล้วนี่นา สงบใจไม่ได้เลยสักนิดเดียว

"คุณชายจีนขอรับ เรียนเชิญทางนี้ขอรับ" เมล์บอกพลางผายมือไปทางโรงอาหาร

"ขอบคุณครับ"