บทนำ: มัจจุราชไร้เงาและสตรีผู้ร่วงหล่นจากฟ้า

บทนำ: มัจจุราชไร้เงาและสตรีผู้ร่วงหล่นจากฟ้า

ณ ชายแดนเหนือ แคว้นต้าหยาง ยามโหย่ว (17.00 – 18.59 น.)

สายลมหวีดหวิวพัดกรรโชก หอบเอากลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหายให้ฟุ้งกระจายไปทั่วทุ่งหญ้าแห้งแล้ง ท้องนภาที่เคยสว่างไสวบัดนี้ถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดุจโลหิต เป็นสัญญาณแห่งการสิ้นสุดของสงครามที่ยืดเยื้อมานานกว่าสามวันสามคืน

ท่ามกลางซากศพของทหารข้าศึกนับพันที่นอนเกลื่อนกลาด บุรุษผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนเนินดินสูง ชุดเกราะสีดำทมิฬของเขาอาบย้อมด้วยเลือดจนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นเลือดของใคร ผ้าคลุมไหล่สีแดงเข้มสะบัดพริ้วตามแรงลมราวกับปีกของพญามาร

'เยี่ยหลวนเฉิน' แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นต้าหยาง ค่อยๆ ลดดาบในมือลง ดวงตาเรียวรีดุจเหยี่ยวจ้องมองความวินาศสันตะโรตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ไร้ความรู้สึกยินดีในชัยชนะ

"ท่านแม่ทัพ..." นายกองผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าเดินเข้ามาใกล้ "ข้าศึกแตกพ่ายแล้ว ขอท่านโปรด..."

"เงียบ"

เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังอำนาจจนทำให้นายกองผู้นั้นเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันที

เยี่ยหลวนเฉินยกมือขึ้นนวดขมับ ความปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วศีรษะราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง เป็นอีกครั้งที่อาการ 'โรคนอนไม่หลับ' กำเริบขึ้นอย่างรุนแรง เขาไม่ได้ข่มตานอนมาเจ็ดวันเต็มแล้ว สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน เส้นบางๆ ระหว่าง 'มนุษย์' และ 'สัตว์ร้าย' ในตัวเขากำลังจะขาดสะบั้น

เขาต้องการพักผ่อน... แต่ทุกครั้งที่หลับตา ภาพการสังหารโหดในอดีตและเสียงกรีดร้องของผู้คนก็ดึงกระชากเขาให้ตื่นขึ้นมาพบกับความมืดมิด

หรือข้าสมควรตายไปเสียในสนามรบนี้?

ความคิดชั่ววูบแล่นเข้ามาในหัว เยี่ยหลวนเฉินเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเลือด ตั้งจิตอธิษฐานต่อสวรรค์ที่เขาไม่เคยศรัทธา 'หากสวรรค์มีจริง... ส่งสิ่งใดก็ได้มาหยุดความทรมานนี้ที จะเป็นความตาย หรือความวิบัติ ข้าก็พร้อมรับ!'

ครืนนนนน!

ราวกับสวรรค์รับรู้คำท้าทาย จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือสมรภูมิก็วิปริตแปรปรวน เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นเป็นเกลียวคลื่นขนาดมหึมา สายฟ้าสีม่วงแปลกตาฟาดเปรี้ยงลงมาผ่ากลางความเงียบงัน แต่สิ่งที่น่าตกตะลึงที่สุดไม่ใช่พายุ...

แต่มันคือ 'รอยแยก' กลางอากาศ

รอยแยกมิติสีขาวโพลนฉีกกระชากท้องฟ้าออกเป็นวงกว้าง พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงของอิสตรีที่ดังแทรกผ่านเสียงฟ้าร้อง

"กรี๊ดดดดดดดด! ใครก็ได้ช่วยด้วยยยย! ฉันยังไม่อยากตายยยย!"

เยี่ยหลวนเฉินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณนักรบสั่งให้เขากระชับดาบในมือแน่น เตรียมรับมือกับอาวุธลับหรืออสูรกายจากฟากฟ้า

ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากรอยแยกนั้นด้วยความเร็วสูง พุ่งตรงมายังตำแหน่งที่เขายืนอยู่อย่างแม่นยำราวจับวาง

"หลบไป๊! หลบไปสิโว้ยยยย!"

เสียงตะโกนภาษาวิปลาสฟังไม่ได้ศัพท์ดังใกล้เข้ามา เยี่ยหลวนเฉินเกร็งลมปราณ เตรียมฟาดฟันสิ่งที่ร่วงลงมาให้ขาดเป็นสองท่อน

ทว่า... ในวินาทีที่ร่างนั้นเข้ามาในระยะดาบ กลิ่นหอมประหลาดพลันปะทะเข้าจมูกของเขา

มันไม่ใช่กลิ่นคาวเลือด ไม่ใช่กลิ่นดินปืน แต่มันคือกลิ่นหอมหวานเย็นๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นแป้งเด็ก... กลิ่นที่ทำให้ความปวดร้าวในสมองของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ

ดาบในมือชะงักค้าง

ตุบ! โครม!

ด้วยความลังเลเพียงเสี้ยววินาที ร่างปริศนานั้นก็ร่วงกระแทกเข้ากับอกแกร่งของท่านแม่ทัพเต็มแรง แรงกระแทกส่งผลให้บุรุษผู้ไม่เคยล้มให้ใครในใต้หล้า ต้องเสียหลักล้มหงายหลังลงไปนอนคลุกฝุ่น

ความเงียบเข้าปกคลุมสมรภูมิ ทหารนับหมื่นต่างอ้าปากค้าง จ้องมองไปยังเนินดินด้วยความตกตะลึง

บนอกกว้างของเยี่ยหลวนเฉิน มีสตรีในชุดประหลาดสีเหลืองสดใส (ชุดนอนลายเป็ด) นอนทับอยู่ สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง นางค่อยๆ ผงกศีรษะขึ้นมา ใบหน้าเปื้อนฝุ่นมอมแมม แต่ดวงตากลมโตกลับสุกใสราวกับดวงดาว

"โอ๊ย... หลังหักไหมเนี่ย" หญิงสาวบ่นอุบอิบ พลางขยับตัวยุกยิกบนตัวเขา มือเล็กๆ ลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งผ่านชุดเกราะอย่างถือวิสาสะ "เอ๊ะ... ทำไมเตียงโรงแรมนี้มันแข็งจัง... แถมยังมีจังหวะหัวใจเต้นด้วย?"

เยี่ยหลวนเฉินนอนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพราะเจ็บ... แต่เพราะกลิ่นหอมจากตัวนางที่กำลังลอยฟุ้งอยู่ตรงปลายจมูก มันกำลังทำให้เปลือกตาที่หนักอึ้งของเขาเริ่มหย่อนลง ความง่วงงุนที่เขาโหยหามานานนับสิบปีถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

"เจ้า..." เยี่ยหลวนเฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามฝืนความง่วงเพื่อจะผลักนางออกหรือสังหารนางทิ้งเสีย

หญิงสาวสะดุ้งเงยหน้าสบตาเขาทันที ดวงตาใสซื่อประสานเข้ากับดวงตาพญามาร

"ว้าว..." นางอุทานออกมาเบาๆ "ยมบาลยุคนี้... หล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้เลยเหรอ?"

นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เยี่ยหลวนเฉินได้ยิน ก่อนที่สติของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่จะดับวูบลง เข้าสู่ห้วงนิทราที่ลึกที่สุดในชีวิต... คาอกของสตรีแปลกหน้าผู้นี้

ตำนานรักวุ่นวายข้ามภพ... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว