ตอนที่ 1 “สตรีมือที่สาม”

จวนสกุลหยวน

ในจวนคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเฉินซี บัดนี้ประดับจวนด้วยผ้าผูกลวดลายมงคลสีแดงสด ประดับประดาไปด้วยโคมแดงรอบจวน เนื่องจากวันนี้บุตรีของคหบดีชื่อดัง “หยวนซื่อ” จะเข้าพิธีอภิเษกกับ “ลี่อ๋อง” องค์ชายเจ็ดของแคว้นฉิน บัดนี้ดำรงตำแหน่งเป็นผู้ปกครองเมืองเฉินซี และแม่ทัพบูรพาผู้น่าเกรงขามแห่งสี่ดินแดนตะวันออก

“เร็วเข้า ๆ รีบไปเอาผ้ามงคลมา มาลาเจ้าสาวเล่าอยู่ที่ใดกัน”

“ทางนี้เจ้าค่ะ เร็วเข้าอีกไม่ถึงสองเค่อ ขบวนเจ้าบ่าวใกล้จะมาแล้ว”

เจ้าสาวในชุดมงคลพระราชทานสีแดงสด ปักเลื่อมทองด้วยฝีเย็บของช่างภูษาจากวังหลวง ประดับมาลาหงส์พระราชทานจากฮ่องเต้ แน่นอนว่างานสมรสครั้งนี้ เป็นไปตามพระราชโองการ

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านหลับอยู่หรือเจ้าคะ คุณหนู!”

“เฮือก!!”

“หยวนหลิงเซียน” สะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกเรียก เสียงแตร ปี่พาทย์งานมงคลดังจนปลุกนางตื่นจากฝันอันยาวนาน แต่คงไม่ใช่ที่นี่แน่ ภายใต้ผ้าแดงผืนนี้ที่ปิดบังใบหน้าของนางอยู่

“นี่มัน….”

“คุณหนูเจ้าคะ ประทัดดังรอบที่สอง สัญญาณบอกว่าท่านจะต้องเตรียมพร้อม เพื่อรอขบวนเจ้าบ่าวแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าบ่าว…โอ๊ย!”

“คุณหนูเจ้าคะ”

เสียงประทัดดังขึ้นมาอีกครั้ง เรื่องราวทุกอย่างผ่านเข้ามาในหัวไม่หยุด สลับกับเสียงเรียกของสาวใช้

ข้าในนามหยวนหลิงเซียน ชาตินี้จะแต่งให้ลี่อ๋อง “จ้าวตงหมิง” เพียงคนเดียวเท่านั้น บัดนี้กองทัพเฉินซีขาดเสบียงและอาวุธ ท่านพ่อฟังคำขอร้องของข้า มอบเสบียง เงิน และอาวุธเพื่อช่วยท่านอ๋อง จนเขารบชนะศึกกับแคว้นซื่อ ความถึงฝ่าบาทที่ทราบเรื่อง และด้วยแคว้นฉิน ต้องกรำศึกหลายด้าน ดังนั้นท้องพระคลังที่เริ่มว่างเปล่า ทำได้เพียงออกราชโองการ ให้องค์ชายเจ็ด อภิเษกกับบุตรีคหบดีเพื่อตอบแทน

เสียงและข้อมูลของเจ้าของร่างเดิม ไหลวนเข้ามาไม่หยุด จนกระทั่งนางจดจำได้เกือบหมด

‘พูดง่าย ๆ ก็คือ ท่านอ๋องผู้นี้ใช้วิธีแต่งงานล้างหนี้สินะ ราชวงศ์นี้จะจนเกินไปแล้ว เช่นนี้หากข้าแต่งเข้าจวนอ๋องจริง ๆ จะมิต้องเป็นพระชายาจน ๆ หรอกหรือ’

เรื่องมิได้ง่ายเพียงนั้น แม้นว่าลี่อ๋องจะเป็นแม่ทัพที่มากด้วยความสามารถ แต่เขามิได้มีใจรักกับบุตรีของคหบดีหยวนผู้นี้ ยังมีสตรีที่เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาของเขาอย่าง “ฟางซูจิน” ซึ่งเป็นบุตรีของท่านแม่ทัพอยู่แล้ว ดังนั้นแม้นว่าจะเป็นราชโองการสมรส แต่ท่านอ๋องก็รับนางเป็นเพียงพระชายารองเท่านั้น

‘ว่าอย่างไรนะ “ชายารอง” งั้นหรือ ฝันไปเถอะแต่งงานทั้งทีให้เป็นแค่ชายารอง ฉันเป็นถึงประธานบริษัทผลิตและส่งออกอาหารและยาที่ใหญ่ระดับประเทศเชียวนะ จะให้แต่งเป็นชายารองของอ๋องบ้านนอกแบบนี้งั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!’

เนื่องด้วยลี่อ๋อง ทำสัญญาใจกับแม่ทัพสกุลฟางเอาไว้ สกุลฟางจงรักภักดีกับราชวงศ์ และร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับลี่อ๋อง จนเขาเสียลูกชายคนโตไปเมื่อสามปีก่อน ฝ่าบาทจึงรับปากว่า จะให้องค์ชายเจ็ดอภิเษกกับบุตรีของแม่ทัพ “จางเหยียน” ซึ่งนั่นเป็นคำสัญญาที่ให้เอาไว้เมื่อสามปีก่อนหน้านั้น ก่อนที่สงครามชายแดนเมืองเฉินซีจะเริ่มต้นอีกครั้ง

‘ว่าอย่างไรนะ เช่นนี้ข้าก็กลายเป็น “สตรีมือที่สาม” ที่ไปแย่งว่าที่สามีของผู้อื่นอย่างนั้นหรือ’

“ไม่ได้! ข้าไม่แต่ง ไม่ยอมเด็ดขาด!!!”

ประทัดเสียงสุดท้ายดังจบพอดีกับที่นางเอ่ยออกมา จึงหามีใครได้ยินสิ่งที่นางพูดไม่ หยวนหลิงเซียนที่ข้ามภพมาอยู่ในร่างสตรี ที่ได้ชื่อเดียวกันอย่างบุตรีคหบดีเลื่องชื่อ แต่ชีวิตนางกลับช่างรันทดนัก ชอบพอบุรุษที่ไร้ใจกับนาง ยังไม่เท่าใด เขายังมีสตรีที่เป็นคู่หมายอยู่แล้ว ตอนนี้ยังต้องแต่งเข้าไปเป็นชายารองให้เขา

“คุณหนู… คือว่าตอนนี้”

“เกิดอะไรขึ้น”

“เจ้าชื่อว่าอะไร”

“คุณหนูข้าชื่อ “หลี่ชิง” อย่างไรเล่าเจ้าคะ นี่ท่าน…”

“ไม่มีอะไร ข้าปิดใบหน้าเอาไว้ ก็เลยจำผู้ใดไม่ได้น่ะ เอาล่ะหลี่ชิง ข้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงเงียบเช่นนี้”

“คือว่า…”

ปึง!

“มันหยามกันเกินไปแล้ว นี่มันเกินไปแล้ว!”

เสียงของชายสูงวัย เดินตึงตังเข้ามาในห้องแต่งตัวของเจ้าสาว น้ำเสียงที่โกรธจัด กับเสียงย่ำฝีเท้าหนักที่บ่งบอกถึงความโมโห เพียงแค่ได้ยินเสียง หลิงเซียนก็รู้ทันทีว่า เกิดเรื่องไม่ปกติขึ้นแล้ว

“นายท่านเจ้าคะ ใจเย็น ๆ ก่อนเถิด ท่านอ๋องอาจจะกำลังจะมา”

“กำลังจะมางั้นหรือ ที่เขาทำในวันนี้ ไม่ได้ไว้หน้าสกุลหยวนของข้าเลยสักนิด! แม้แต่ราชโองการก็ไม่สนใจ นี่มันใช้ได้ที่ใดกัน ตั้งแต่ยกทัพกลับมา นอกจากวันที่ส่งมอบสินสอด ก็ไม่เคยเหยียบมาที่นี่อีกเลย”

หลิงเซียนจับจังหวะการพูด และรู้ทันทีว่าเขาคือ “หยวนซื่อ” บิดาของเจ้าของร่างเดิม แม้นว่าจะเป็นพ่อค้าที่หวังผลกำไร แต่ทุกครั้งที่ราชสำนักเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ไม่มีสักครั้งที่คหบดีคนนี้จะปฏิเสธ เพราะเขาไร้บุตรชายสืบสกุล หวังเพียงอยากให้บุตรสาวได้แต่งให้กับคนที่ดี แต่ผู้ใดจะคิดเล่าว่า บุตรสาวของเขาจะใฝ่สูง เพราะนางชื่นชมเพียงแค่ลี่อ๋อง โอรสคนที่เจ็ดของฮ่องเต้ “จ้าวตงหมิง” เพียงผู้เดียวเท่านั้น

“เจ็บใจนัก!”

“ท่านพ่อ ท่านใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

นางไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้หยวนหลิงเซียนใช้ชีวิตเช่นไร แต่จากความทรงจำที่นางมี สตรีผู้นี้นอกจากจะมีเงิน หน้าตาที่งดงาม และคลั่งไคล้เพียงจ้าวตงหมิง ลี่อ๋องแห่งเฉินซีแล้ว ในสมองก็ไม่มีสิ่งใดเลย ทั้งความรู้ความสามารถ หรือสติปัญญาการเอาตัวรอด ซึ่งผิดกับหลิงเซียน ซึ่งเป็นผู้หญิงอัจฉริยะแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด

“เซียนเอ๋อร์พ่อไม่มีทางยอมอีกแล้ว หากวันนี้ลี่อ๋องผู้อวดดีคนนั้น ไม่ยอมมารับเจ้าด้วยตัวเอง เจ้าฟังพ่อให้ดีนะ ต่อให้เจ้าหลงใหลคนผู้นั้นอย่างไร พ่อก็ไม่ยอมให้เจ้าแต่งให้เขา”

“เหตุใดเขาจึงไม่มารับเจ้าสาวหรือเจ้าคะ”

“หึ! จะมีอะไรเสียอีกเล่า เพียงแค่ได้ยินว่า บุตรสาวของแม่ทัพฟางผู้นั้นถูกวางยาพิษ เขาก็รีบไปหานางที่จวนทันที ไม่สนแม้แต่ฤกษ์มงคลที่ฝ่าบาทมอบให้เสียด้วยซ้ำไป”

“สารเลวยิ่งนัก”

“ใช่! สารเลว…เอ่อ เดี๋ยวก่อนนะเซียนเอ๋อร์ เมื่อครู่นี้เจ้าว่า… อย่างไรนะ นี่เจ้าพึ่งจะด่า....”

แม้แต่บิดาและคนที่เหลือในห้อง ต่างก็แทบไม่เชื่อหูตัวเอง เมื่อได้ยินหยวนหลิงเซียน ด่าท่านอ๋องออกมาเช่นนี้ เจ้าสาวลุกขึ้นมา พร้อมกับกระชากผ้าแดงคลุมหน้าเจ้าสาวออกทันที

“คุณหนูเจ้าคะ! นี่ท่านจะทำสิ่งใด”

“ซะ เซียนเอ๋อร์ นะ นี่เจ้า… ลูกพ่อเจ้าทำอะไร คงจะมิได้โกรธจนเสียสติไปแล้วหรอกนะ”

ใบหน้างดงามราวดอกโบตั๋นในสวนเซียน เปล่งปลั่งไปด้วยชาดสีเข้ม ใบหน้าหมดจดของหลิงเซียน เพียงแค่บุรุษใดได้มอง เป็นต้องตกตะลึงนั้น ไม่เกินจริง

“ในเมื่อเขาผิดคำสัญญาก่อน เช่นนั้นข้าก็มิได้ทำสิ่งใดที่ผิดต่อราชโองการ ดังนั้นงานแต่งวันนี้ ข้าจะเป็นคนยกเลิกเอง!”