ตอนที่7:ปีศาจชุดแดงในป่าไผ่

ค่ำคืนปกคลุมทั่วหมู่บ้าน

แสงจันทร์สีเงินส่องผ่านหมู่เมฆบาง ๆ ลงมายังผืนป่าไผ่ที่เชิงเขา

ลมกลางคืนพัดผ่านจนใบไผ่เสียดสีกันเกิดเสียงซู่ซ่าเบา ๆ

หลินชิงเยาหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าป่า

สายตาของนางมองลึกเข้าไปในความมืดของป่าไผ่

ที่นั่นเงียบสงบเกินไป

“นี่มันดูเหมือนฉากในหนังสยองขวัญเลย…”

นางพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ยังเดินเข้าไป

เสียงฝีเท้าดังแผ่วบนพื้นดิน

ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไร

ป่าก็ยิ่งเงียบมากขึ้น

จนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

ทันใดนั้น

ลมแรงก็พัดผ่านป่า

ใบไผ่ไหวเอนพร้อมกัน

เงาของมันทอดยาวบนพื้นดินราวกับกำลังเคลื่อนไหว

หลินชิงเยาหยุดเดิน

หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

เพราะนางรู้สึกได้ชัดเจนว่า

มีบางอย่างกำลังมองนางอยู่

นางค่อย ๆ หันกลับไปมองรอบตัว

“ใครอยู่ตรงนั้น”

ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงสายลมที่พัดผ่านป่า

หลินชิงเยากำดาบไม้ในมือแน่นขึ้น

ทันใดนั้น

เงาบางอย่างเคลื่อนไหวผ่านกิ่งไผ่ด้านบน

รวดเร็วราวกับสายลม

นางเงยหน้าขึ้นทันที

แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย

“หรือข้าจะคิดไปเอง…”

ขณะที่นางกำลังจะก้าวเดินต่อ

เสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้น เสียงนั้นแผ่วเบาแต่ชัดเจน

หลินชิงเยาชะงัก

ทันใดนั้น

เงาสีแดงวาบผ่านระหว่างต้นไผ่รวดเร็วเหมือนแสง

ลมแรงพัดผ่านอีกครั้งก่อนที่นางจะทันตั้งตัว

ร่างหนึ่งก็ลงมายืนอยู่ตรงหน้า

ชายหนุ่มในชุดสีแดง เส้นผมสีดำยาวปลิวตามสายลม

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายจนแทบไม่น่าเชื่อว่าเป็นมนุษย์ ดวงตาเรียวยาวสะท้อนแสงจันทร์

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก เขาก้มมองนางเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ

“มนุษย์…”

เขาเอียงศีรษะนิดหนึ่ง ราวกับกำลังพิจารณาบางอย่าง

“เจ้ากล้ามาที่นี่คนเดียวหรือ”

หลินชิงเยามองเขานิ่ง

หัวใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะนางรู้ทันทีว่า ชายตรงหน้าไม่ใช่มนุษย์และเขาก็คือปีศาจจิ้งจอก

ที่ถูกกล่าวถึงในนิยาย

รอยยิ้มของชายหนุ่มกว้างขึ้นเล็กน้อย

“แปลกจริง…”

ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นจับจ้องนางอย่างลึกซึ้ง

ก่อนที่เขาจะพูดต่ออย่างเอื่อยเฉื่อย

“ข้าได้ยินว่าคืนนี้จะมีคนมาจับข้า.. ”

สายตาของเขากวาดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“แต่ไม่คิดเลยว่า…คนๆนั้นจะเป็นแมวน้อยที่มีดาบไม้เป็นอาวุธ”

หลินชิงเยาขมวดคิ้ว

“แมวน้อยงั้นหรือ? ”

ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ

“หรือไม่จริง”

เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย

ดวงตาสีเข้มจับจ้องนางอย่างมีเลศนัย

“ช่วยบอกที.. ว่าคืนนี้เจ้าจะจับข้าอย่างไร”

“เจ้ามารอให้ข้าจับงั้นหรือ? ”

หลินชิงเยาเอ่ยถามเสียงเรียบ ทั้งที่หัวใจของนางเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากอก

ชายหนุ่มในชุดแดงยิ้มบาง ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาอีกก้าวอย่างไม่รีบร้อน

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปาก

“มาสิ…ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว”

เสียงของเขานุ่มต่ำราวกับกำลังหยอกล้อ

“ข้าก็อยากเห็นเหมือนกันว่า แมวน้อยเช่นเจ้า…จะจับข้าได้อย่างไร”

หลินชิงเยาขมวดคิ้ว

แต่จู่ ๆ สายตาของนางก็ชะงัก เพราะด้านหลังของชายหนุ่ม บนกิ่งไผ่ที่อยู่เหนือศีรษะของเขา

มีบางอย่างกำลังเลื้อยช้า ๆ งูสีดำตัวหนึ่ง

ลำตัวของมันหนาเท่าข้อมือ เกล็ดสะท้อนแสงจันทร์วาววับ ลิ้นแยกสองแฉกแลบออกมา

กำลังเล็งเขี้ยวพิษลงมายังต้นคอของชายหนุ่ม

‘งูพิษ…!’

หลินชิงเยาตกใจ

แต่ชายตรงหน้ากลับไม่รู้ตัวเลย

นางตัดสินใจในเสี้ยววินาที

ดาบไม้ในมือถูกขว้างออกไปทันที

ฟึ่บ—

ดาบไม้พุ่งผ่านไหล่ของชายหนุ่มไป

ปักเข้าที่กิ่งไผ่ด้านหลังอย่างแม่นยำ

งูพิษถูกแรงกระแทกจนร่วงลงพื้นดิ้นพล่าน

แต่ในสายตาของชายหนุ่ม

ภาพที่เห็นกลับเป็นอีกอย่าง

เขาหรี่ตา ก่อนที่รอยยิ้มเย็นจะปรากฏที่มุมปาก

“โอ้…ลงมือไวใช่เล่น”

ยังไม่ทันที่หลินชิงเยาจะพูดอะไร

ร่างของเขาก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับสายลม

ในพริบตาเดียว มือใหญ่ก็บีบลำคอของนางแน่น

หลินชิงเยารู้สึกว่าลมหายใจถูกตัดขาด

ดวงตาของชายหนุ่มเย็นเฉียบ มุมปากแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็น

“มีเพียงดาบไม้โง่ ๆ เล่มเดียว…”

เสียงของเขาเย็นราวน้ำแข็ง

“ยังกล้าคิดจะมาจับข้า”

นิ้วมือของเขาบีบแน่นขึ้น

“ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง”

หลินชิงเยาพยายามดิ้น

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน

ก่อนที่นางจะหมดสติ

สายตาของนางเหลือบไปเห็นบางอย่าง

งูพิษตัวนั้นยังดิ้นอยู่บนพื้นใกล้ ๆ เท้าของชายหนุ่ม

แต่นางไม่มีแรงแม้แต่จะพูด

จู่ๆแววตาของชายหนุ่มก็ชะงักไป

'เหตุใดในร่างกายนางถึงมีกลิ่นของพลังลึกลับบางอย่าง'