ข้าขอเป็นนางร้ายที่ไม่เลือกพระเอก

ในค่ำคืนหนึ่งช่วงปลายฤดูหนาว ละอองหิมะสีขาวนวลยังคงโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง ส่งไอเย็นยะเยือกพัดผ่านบานหน้าต่างกระจกใสเข้ามายังด้านในห้องพักสุดหรูของคอนโดที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองอานซีเป็นระลอก ไป๋โยว่หราน นอนเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ด้วยอุณหภูมิที่ลดลงอย่างรวดเร็วได้แทรกซึมเข้ามาสู่ผิวกายที่บอบบาง ฝ่ามือเรียวข้างหนึ่งจึงเอื้อมกระชับผ้าห่มขนสัตว์ผืนหนาขึ้นมาห่มร่างกาย ดวงหน้าที่ถูกแสงสว่างจากโคมไฟแต่งแต้มเผยให้เห็นคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่น อย่างไม่อาจปิดบังความรู้สึกรำคาญที่เริ่มจะก่อตัวอยู่บนใบหน้าของเธอได้เลยสักนิด

เสียงพลิกหน้ากระดาษยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ดวงตากลมโตเลื่อนผ่านตัวอักษรในหนังสือด้วยความรวดเร็ว นัยน์ตาปรากฏความอยากรู้เรื่องราวในตอนต่อไปด้วยใจจดจ่อ สิ่งที่เธอกำลังอ่านอยู่คือต้นฉบับนิยายเล่มหนา ผลงานล่าสุดของนักเขียนชื่อดังที่กำลังจะถูกดัดแปลงเป็นซีรีส์ฟอร์มยักษ์ในอีกไม่นาน และเธอก็คือผู้ที่ได้รับคัดเลือกให้แสดงบทบาทนางร้ายของเรื่องอย่างเป็นทางการ เธอจึงเปิดอ่านต้นฉบับด้วยความตั้งใจ เพื่อที่จะทำความเข้าใจกับตัวละคร แต่แทนที่เธอจะอินกับบทบาท กลับยิ่งอ่านยิ่งมีความรู้สึกอยากจะขยำกระดาษแล้วโยนทิ้งให้พ้น ๆ เพราะนางร้ายในเรื่อง ช่างโง่งมจนเกินทน

นางร้ายในเรื่องใช้ชื่อเดียวกับเธอ 'ไป๋โยว่หราน' เป็นบุตรีขุนนางชั้นสูงผู้เป็นท่านราชครูของฮ่องเต้ หงฉินเฟย หรือตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ นางเป็นสตรีที่งามสะพรั่ง และร้ายกาจในสายตาของคนรอบข้าง ด้วยเพราะนิสัยเอาแต่ใจ อยากได้สิ่งใดผู้เป็นบิดาจะต้องหามาให้ไม่เว้นแม้กระทั่งสามีของนาง ไป๋โยว่หราน หลงรัก ฉินหงเหยียน องค์ชายสาม บุรุษผู้เพียบพร้อมและอ่อนโยน ที่รับบทบาทพระเอกของนิยาย ความรัก ความหลงใหลนำพาให้นางอยากจะครอบครองโดยไม่สนใจสิ่งใด ดวงตาที่อันมืดบอดได้ชักนำให้นางก้าวพลาดในทุกย่างก้าวของชีวิต ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อไล่ตามความรักเพียงข้างเดียวของตัวเอง ในท้ายที่สุดนางก็ได้องค์ชายสามมาครอบครองสมใจที่ปรารถนา

“เฮ้อ…ไร้ศักดิ์ศรียิ่งกว่าที่คิดเสียอีก”

เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ให้กับนางร้ายในนิยาย ปลายนิ้วมือเรียวเคาะหน้ากระดาษอย่างแรง เมื่อบทบาทของนางร้ายผู้นี้ทำให้เธอต้องรู้สึกขัดใจ เธอเองก็เป็นนักแสดงมากฝีมือ รับบทนางร้ายมามากมาย แต่ก็ไม่เคยเห็นตัวละครไหนน่าอึดอัดเท่านี้มาก่อน เป็นถึงบุตรีขุนนางใหญ่โตแต่ไฉนจะต้องวิ่งตามความรักที่เขาไม่แม้แต่จะชายตาแล จนต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตัวเอง

ด้วยความอยากรู้ตอนต่อไป เธอจึงพลิกหน้ากระดาษอ่านต่ออย่างรวดเร็ว เมื่อยิ่งอ่านไปเรื่อย ๆ บทแล้วบทเล่า สีหน้าของเธอกลับยิ่งยับยู่ขึ้นไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งความรักที่ทำให้นางร้ายเชิดชู บุรุษที่แต่งงานเป็นสามีปรากฏความจริงออกมาให้ได้รับรู้ตัวตนที่เกินกว่าจะรับไหว ริมฝีปากบางเม้มแน่น หัวใจเต้นระรัว ดวงตาสั่นระริก ไปตามตัวอักษรที่กำลังอ่านด้วยความตั้งใจ

ฉินหงเหยียน พระเอกของเรื่องที่ถูกสรรเสริญว่าเป็นบุรุษสูงส่ง สุภาพ อ่อนโยน เปี่ยมด้วยเมตตา และสมควรที่จะได้เป็นฮ่องเต้ปกครองแคว้นจิ่นอันด้วยความเหมาะสมทุกประการ แท้จริงแล้วเขาคือตัวร้ายในคราบคนดี ทั้งหมดเป็นเพียงเปลือกนอกอันแสนสวยงามที่สร้างขึ้นเพื่อบิดเบือนสายตาผู้คนทั่วทั้งแผ่นดินก็เท่านั้น

ภายใต้รอยยิ้มอันแสนอบอุ่น และอ่อนโยน ทำให้ไป๋โยว่หรานรักหมดหัวใจ นางไว้ใจเขาอยากถึงที่สุดและหมายใจจะฝากชีวิตเอาไว้ในยามชรา แต่ลับหลังนาง เขาคือผู้ที่วางแผนกำจัดนางอย่างเลือดเย็น

จนกระทั่งวันแต่งงานมาถึง ไป๋โยว่หรานสวมอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงสดด้วยความยินดี ดวงหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่จะได้ร่วมหอกับฉินหงเหยียนที่นางหลงรักมาอย่างยาวนาน แต่ใครจะคิดกันเล่าว่าวันนี้จะเป็นวันที่นางไร้ลมหายใจไปตลอดกาล

ฝ่ามือบางที่ประคองหนังสือนิยายเล่มหนาเอาไว้สั่นระริก ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อไล่สายตาอ่านมาจนถึงจุดสำคัญของเรื่อง เธอไม่เคยรู้สึกสงสารนางร้ายเรื่องไหนเท่านี้มาก่อน ตัวอักษรที่เธอกำลังจะอ่านต่อบรรยายความเจ็บปวดเอาไว้จนหัวใจรู้สึกจุกแน่นไปเสียหมด

"ไป๋โยว่หราน เจ้าคิดหรือว่าข้าจะยอมแต่งงานกับสตรีร้ายกาจเช่นเจ้าจริง ๆ" ฉินหงเหยียนเอ่ยบอกกับสตรีในอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงเพลิง ภายในเรือนหอที่กำลังจะกลายเป็นสุสาน

"อะ...องค์ชาย พระองค์หมายความว่าเช่นไรเพคะ" เสียงใสสั่นเครือ เมื่อเห็นดวงตาที่เปลี่ยนไปของเขา

"ยังจะแกล้งโง่อยู่อีกหรือ ไยไม่เอาแต่ใจ เหมือนยามที่เจ้าอ้อนวอนต่อบิดา อยากได้ข้ามาเป็นสามี" ร่างสูงสง่าเดินเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางที่น่าหวาดกลัว

"หม่อมฉัน..."

หมับ

ฝ่ามือหยาบกำรอบคอของนางเอาไว้แน่น ดวงตาคมเข้มของเขาถลึงมองไป๋โยว่หรานด้วยท่าทางรังเกียจ ความอ่อนโยนที่เคยมีกลับไม่ปรากฏสู่สายตาเลยในยามนี้ นางพยายามออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขา ทว่าปลายดวงตากลบเห็นร่างบอบบางของสตรีผู้หนึ่งที่สวมอาภรณ์สีแดงเฉกเช่นเดียวกัน สตรีผู้นั้นคือ เว่ยหมิ่นซู บุตรีอัครเสนาบดี หรือสตรีที่องค์ชายสามมีใจรักแต่เพียงผู้เดียว

นางรับรู้เป็นอย่างดี แต่ไม่คิดเลยว่าองค์ชายสามจะแค้นใจที่นางให้ผู้เป็นบิดาร้องขอต่อฮ่องเต้ให้ได้แต่งงานกับฉินหงเหยียน เขากลับอดทนรอให้วันนี้มาถึงเพื่อที่จะให้เว่ยหมิ่นซูสวมรอยเป็นเจ้าสาวตัวจริงของเขา แล้วกำจัดนางเสียให้พ้นทาง

"เจ้ามันก็แค่สตรีหน้าโง่ ที่อาศัยอำนาจของบิดาเจ้าก็เท่านั้น คิดหรือว่าข้าจะยอมเป็นสามีของเจ้า ช่างน่ารังเกียจนัก!"

แรงบีบที่ฝ่ามือค่อย ๆ แรงขึ้น จนรู้สึกหายใจไม่ออก ดวงตาคู่งามเหลือกถลนออกมา ปลายสายตามองเห็นเหว่ยหมิ่นซูแสยะยิ้มออกมา ก่อนที่สตรีผู้นั้นเกาะแขนและซบใบหน้าเข้ากับลาดไหล่ขององค์ชายสามด้วยท่าทางราวกับผู้ชนะ

"นี่หรือเพคะ ตัวตนที่แท้จริงของพระองค์..." น้ำตาสีใสไหลอาบพวงแก้ม เสียงที่ขาดช่วงเอ่ยถามด้วยความเจ็บปวด

"ใช่! และเจ้ารนหาที่ตายเอง"

หลังจากนั้นดวงตาของนางก็เริ่มพร่ามัว เพราะแรงบีบที่ลำคอทำให้ขาดอากาศหายใจ ร่างบางที่ออกแรงดิ้นหนักหน่วงค่อย ๆ แน่นิ่งไปอย่างช้า ๆ ทุกการกระทำของเขาล้วนเป็นเครื่องมือที่ทำให้เว่ยหมิ่นซูสมหวังในรัก และวันที่ไป๋โยว่หราน สตรีร้ายกาจได้สวมชุดเจ้าสาวคือวันที่นางถูกกำจัดไปตลอดกาล

นักแสดงสาวได้แต่กะพริบตาช้า ๆ ด้วยความหงุดหงิด ภายในใจปวดร้าวราวกับเป็นไป๋โยว่หรานผู้นั้น หยดน้ำตาร่วงหล่นลงบนหน้ากระดาษอย่างไม่อาจอดกลั้น เธอเคยแสดงบทบาทตัวร้ายที่ถูกหักหลังมามากมาย แต่ไม่เคยพบเจอบทบาทไหนที่ทำให้อยากจะลุกขึ้นตะโกนใส่หน้านักเขียนเท่านี้มาก่อน

“ทำไมถึงชอบให้ผู้หญิงตาย เพราะผู้ชายที่มีดีแต่เปลือกกันนักนะ!”

เสียงสบถที่ดังลั่นห้อง หลุดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างอดไม่ได้ จนเธอต้องแหงนเงยหน้าขึ้นมองเพดานราวกับต้องการหาที่ระบายอารมณ์ก่อนจะกัดฟันกรอด แล้วตะโกนขึ้นมาอีกครั้งด้วยถ้อยคำที่มาจากส่วนลึกในใจ

“ถ้าเป็นฉัน…ฉันจะไม่มีวันเลือกผู้ชายเฮงซวยแบบนี้มาเป็นคู่ครองเด็ดขาด!”

เสียงสะท้อนของคำพูดนั้นยังคงลอยค้างอยู่ในอากาศ แต่ในขณะเดียวกันร่างกายของเธอก็มีบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้นอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว สายลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านไปหน้าของเธอไป อุณหภูมิภายในห้องลดลงอย่างฉับพลัน จนความรู้สึกร้อนผ่าวด้วยความโกรธเมื่อครู่กลับเย็นยะเยือกราวกับถูกแช่แข็งแข็ง ความมึนงงแล่นเข้ากะโหลกจนรู้สึกเจ็บแปลบ ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดเสียจนจังหวะของหัวใจเต้นช้าลง ช้าลงทีละจังหวะ จนทุกอย่างมืดดับไป หนังสือนิยายภายในมือร่วงหล่นลงสู่พื้น ที่ยังคงถูกเปิดค้างเอาไว้ด้วยตัวอักษรของบทต่อไป...