บทที่ 1.1

สายน้ำเย็นเยียบพรั่งพรู ความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าไปถึงไขกระดูก ร่างกายแข็งชาเริ่มรวดร้าว หน้าอกอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะทานทน มือทั้งสองข้างที่พยายามแหวกว่ายเริ่มอ่อนแรง ชีวิตที่ดิ้นรนกำลังจะจบสิ้น

ชั่วอึดใจที่สติกำลังจะดับมอด จื่อเตี๋ยดันร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนกลับขึ้นไปบนฝั่ง ในใจอวยพรให้หนุ่มน้อยที่ตนเสี่ยงชีวิตกระโดดลงมาช่วยให้รอดชีวิต

ตกลงมาสองชีวิตอย่างน้อยก็รอดไปได้หนึ่ง... เพียงเท่านี้ก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว

ท่ามกลางพายุที่โหมกระโชก บนสะพานที่อัดแน่นไปด้วยรถที่เกิดอุบัติเหตุ หญิงสาวไม่ลังเลที่จะกระโดดลงมาช่วยเด็กที่กระเด็นตกลงไปในน้ำ ทว่าตอนที่กำลังพยายามช่วยกลับโดนเด็กที่ตกใจกอดรัด หญิงสาวพยายามเข้าหาอย่างถูกวิธี ทว่าคนกำลังตื่นตระหนกก็เรี่ยวแรงมากเหลือเกิน เมื่อดิ้นรนจนกอดหญิงสาวเอาไว้แน่น ทันทีที่ทั้งสองเริ่มหมดแรงก็จมลงไปพร้อมๆ กัน

ห้วงสุดท้ายของคุณหมอสาว จื่อเตี๋ยอมยิ้มกับตัวเองและพยายามคิดในแง่ที่ดี อย่างน้อยตัวหญิงสาวเองก็มีโอกาสได้ใช้ชีวิตมาแล้วช่วงหนึ่ง ตายไปตอนนี้ก็อาจจะมีคนพูดถึงในแง่ดี เพราะช่วยมาได้อีกหนึ่งชีวิต ให้เด็กคนนั้นมีโอกาสได้ใช้ชีวิตมากกว่านี้ ได้เข้าใจโลก ส่วนตัวหญิงสาวเอง...ก็ขอใช้ชีวิตในโลกหน้าก็แล้วกัน ชีวิตนี้ขอให้สิ้นสุดตรงนี้

ผู้จะใดรู้...ตอนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ลมหายใจที่กำลังขาดห้วงกลับหลงเหลือเรี่ยวแรงให้ตะเกียกตะกาย เสียงตะโกนวุ่นวาย ข้างกายมีความเคลื่อนไหวคล้ายอีกคนกำลังพยายามเอาชีวิตรอด

หญิงสาวไม่ลังเลที่จะยื่นมือออกไปช่วย แม้ถูกกดลงไปใต้ผิวน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่ามือก็ยังพยายามดึงอีกฝ่ายขึ้นไปยังฝั่งที่ตื้นกว่า เรี่ยวแรงจมดิ่ง ลมหายใจกำลังจะกลั้นไม่ไหว น้ำเย็นเยียบถูกกลืนเข้าไปในท้อง เด็กชายตรงหน้ากลับพยายามดึงหญิงสาวลงไปให้ลึกขึ้น!!!

ชั่วขณะที่ทั้งสองกำลังจะหมดแรง จื่อเตี่ยรวบรวมกำลังสุดท้ายลากอีกฝ่ายเข้ามา ออกแรงเฮือกหนึ่งเพื่อกอดคอเขาจากนั้นว่ายกลับขึ้นสู่ฝั่ง

“ช่วยด้วย!! คุณชายกับฮูหยินน้อยตกน้ำ!!”

ใครนะ??

...หญิงสาวไม่มีเวลามาเงยหน้าดูหรือตั้งใจฟัง ตอนลากคนขึ้นฝั่งมาได้ก็ถูกผลักออกจนลมหงาย ลมหายใจถูกสูดเข้าลึก เสียงไอถี่ๆ อย่างหมดแรงทำให้หน้าอกเจ็บร้าว

“คุณชายไม่หายใจแล้ว! คุณชาย...สิ้นใจแล้ว!!”

ได้ยินดังนั้นก็รวบรวมเรี่ยวแรงลุกพรวด ผลักคนรอบๆ ออกไป แตะชีพจรก็ยังรับรู้ได้แม้ไม่ชัดเจน หญิงสาวดันคางอีกฝ่ายขึ้นก้มลงฟังลมหายใจที่แทบไม่มี ตรวจสอบให้มั่นใจว่าในปากของเขาว่างเปล่า กระทั่งลงมือเป่าปากจากนั้นกดหน้าอกทำการผายปอด!!

“นางทำอะไร!”

“ฮูหยินน้อยเสียสติไปแล้ว!”

“ฮูหยินน้อยนางพยายามทำร้ายคุณชาย!?”

“แต่คุณชายไม่หายใจแล้ว?”

“นางบีบคอคุณชายน้อยทั้งที่เขาหมดหายใจไปแล้วหรือ?!”

เสียงสำลักจากเด็กชายคนนั้นดังขึ้น ทว่าตอนที่หญิงสาวยกมือออกจากหน้าอกของอีกฝ่าย ต้นแขนกลับถูกกระชากอย่างแรง ฝ่ามือใหญ่ของใครบางคนฟาดเพี๊ยะลงมาบนใบหน้า

จื่อเตี๋ยถึงกับมึนงงล้มพับลงไปบนพื้น อากาศหนาวเหน็บ เรี่ยวแรงถูกสูบออกไปจากร่าง ใบหน้าแสบร้อน ยังไม่พอยังถูกลากขึ้นไปกระทั่งตบซ้ำอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่หนักหนาเท่าครั้งแรก มองเห็นเจ้าของมือนั้นเป็นสตรีสวมชุดฮั่นฝู...

นี่มัน...เรื่องบ้าอะไรกัน!!

“ลากนางไปขังเอาไว้ที่ห้องเก็บฟืน!” สตรีผู้นั้นส่งเสียงตวาดด้วยความเกลียดชัง

“สตรีชั่วช้า ช่างอำมหิตนัก!”