บทที่ 2.9

เว่ยกวงอวี่ขยับเดินตามหญิงสาวไป มือของเขากางออกเป็นกรงเล็บ จากนั้นยื่นออกไปยังลำคอด้านหลังของกู้หรั่นเยวี่ย

นางขยับหลบในทันที ราวกับมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านหลัง เขาวาดแขนจู่โจม ส่วนนางยกแขนทั้งสองข้างขึ้นสกัด ฝ่ามือนุ่มนิ่มพลิ้วไหวรวดเร็วหากแต่ขาดพละกำลัง มองออกทันทีว่านางไร้ซึ่งลมปราณ

เว่ยกวงอวี่จู่โจมโดยไม่ใช้กำลังภายใน ฝ่ามือของเขาซัดออกไปยังหัวไหล่ ทว่ากลับถูกนางตะปบเข้ายังข้อมือ ราวกับนางล่วงรู้ถึงกระบวนท่าของเขาอย่างชัดเจน รู้ว่าเขาจะจู่โจมทิศทางใดจากนั้นก็สามารถหลบหลีก

ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่เขาจู่โจมระยะประชิดขึ้น เขากลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ถูกนางกางกรงเล็บตะปบเข้าที่คอ!! ตอนนั้นเองที่เสียงตะโกนดังขึ้น

“พวกเจ้ากำลังทำอะไร!!”

ชายหนุ่มชะงักมองไปยังบิดาที่มองมาด้วยใบหน้าซีดขาว เขาใจร้อนเกินไปไม่ควรใช้วรยุทธ์ แม้ว่าที่นี่คือในจวนแต่คนในจวนบางส่วนไม่รู้ว่าเขากับบิดาเคยเป็นคนของสำนักหอนที

“ต้องขออภัยคุณหนูเก้า...” เขาประสานมือบอกนาง ทว่ากลับประหลาดใจที่เห็นนางหน้าซีดมองบิดาของเขานิ่ง อีกทั้งยังพึมพำเสียงเบา

“...ศิษย์น้อง??”

เขาขมวดคิ้วเพราะคิดว่าหูฝาดไป กระทั่งเห็นบิดาเดินเข้ามา “เจ้าคือ...คุณหนูเก้าตระกูลกู้?? กระบวนท่านั้นศิษย์พี่หรั่นอิงเป็นคนสอนเจ้าหรือ”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “ใช่แล้ว ข้าได้เรียนรู้กระบวนท่าหลายๆ กระบวนท่าจากนางเพื่อเอาตัวรอด แต่ว่าข้า...ไม่ได้คุกเข่ากราบนางเป็นอาจารย์ ข้า...ไม่มีลมปราณ ฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ นางสอนก็เพราะกลัวว่าข้าจะตายอยู่กลางป่า”

เว่ยกวงอวี่มองนางคล้ายยังสงสัย นางหันมาสบตาเขา “ตอนได้รู้เรื่องของตระกูลเว่ยจากนาง ข้าก็รู้แล้วว่าบิดาของท่านเป็นศิษย์น้องของนาง ฝ่ามือที่ทำให้ท่านบาดเจ็บเป็นของฝ่ายมาร ข้ารู้ทันทีเพราะนางก็มีอาการเหมือนท่าน นางไม่มีอ้ายเยี่ย ไม่อาจขับพิษจากไอเย็นด้วยตัวเอง ดังนั้นนางจึงอายุสั้น”

นางคล้ายแก้ต่างให้ตัวเองจนกระจ่างแล้ว และเขาเองก็ควรรู้สึกว่าทุกอย่างก็สมเหตุสมผล ทว่าการที่นางเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทำให้เขายังคงรู้สึก...คลางแคลง

หลังออกมาจากจวนตระกูลเว่ย กู้หรั่นเยวี่ยยอมรับว่านางสับสน เว่ยซ่ง...นางไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเขาอีก ชาวยุทธ์หายไปจนสิ้นเพราะการกวาดล้าง ยิ่งคนของสำนักหอนทีนางก็ยิ่งไม่หวังว่าจะได้พบเจอ ทว่าเว่ยซ่งกลับอยู่ที่นี่ ที่เมืองหยวนเฉิง ใกล้กับคุนหลุนซานนี่เอง

นางอยากรู้ว่าแท้ที่จริงเกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกับสำนักหอนที เกิดอะไรขึ้นกับศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ พวกเขายังอยู่ดีหรือล้มหายตายจากจนสิ้น ทว่ากลับไม่อาจถามออกมาตรงๆ

เมื่อรู้ว่านางได้พบหรั่นอิง เว่ยซ่งตื่นเต้นดีใจมาก ซักถามนางอยู่นานจนนางเกือบจำคำโกหกของตัวเองไม่ได้ ยังดีที่นางเยือกเย็นพอ... ทว่าจนถึงตอนที่กลับออกมา หญิงสาวรู้ดีว่าคนที่น่ากลัวกว่าเว่ยซ่งคือบุตรชายของเขา...เว่ยกวงอวี่

นางควรจำเขาได้ไม่ว่าบิดาหรือบุตร ควรสงสัยคนแซ่เว่ย ควรใส่ใจสำนักหอนทีมากกว่านี้ หาไม่นางคงรู้ว่าแท้ที่จริงมีคนของสำนักหอนทีปะปนอยู่กับชาวบ้าน อีกทั้งยังเป็นคนที่นางคุ้นเคยยิ่งนัก