ผ่านความตายมา นิสัยจึงเปลี่ยน

ฟางซินอดจะส่ายหน้าให้กับความคิดของสตรีในยุคนี้ไม่ได้ เพียงมาถึงในวันแรกเนื้อเรื่องที่รู้มาก็ไม่เป็นเช่นเดิมแล้ว ไม่รู้ว่าหลังจากนี้ความจริงที่ต้องเผชิญกับเนื้อเรื่องในนิยายจะต่างกันมากน้อยเพียงใด

“พรุ่งนี้ ข้าต้องไปตระกูลหลี่หรือไม่”

“คุณชายใหญ่คงไม่ใจดำลากคุณหนูไปทั้งที่ยังไม่หายดีหรอกเจ้าค่ะ” ดูเหมือนเสี่ยวชิงเองก็ไม่มั่นใจ ฟางซินยิ่งก็ไม่อยากเชื่อในคำพูดของเสี่ยวชิง นางคิดว่าซูเหยี่ยนจื้อต้องลากนางไปแน่

“มีเจ้าที่ติดตามข้ามาผู้เดียวหรือ” ในห้องนอกจากเสี่ยวชิง ฟางซินก็ไม่เห็นผู้ใด

“มีแม่นมเหยาอีกคนเจ้าค่ะ ตั้งแต่คุณหนูตกน้ำ แม่นมก็เป็นลมไปเช่นกัน ยิ่งรู้ว่าคุณหนูไม่ได้สติถึงสองวัน แม่นมก็ล้มป่วยเจ้าค่ะ คุณหนู...ท่านตัดใจจากคุณชายใหญ่ซูเถิดเจ้าค่ะ”

“อืม...ไม่ต้องให้เจ้าบอก ข้าก็ไม่คิดจะข้องเกี่ยวกับเขาแล้ว”

“คุณหนูพูดจริงหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชิงกับแม่นมเหยา อ้อนวอนให้ฟางซินเปลี่ยนใจอยู่หลายหน แต่นางดื้อรั้นเกิน ทั้งยังปักใจหลงใหลในรูปโฉมที่หล่อเหลาของซูเหยี่ยนจื้อ

“จริงอาจจะเป็นเพราะ...ผ่านความตายแล้วมามั้ง ข้าถึงได้รู้ว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร” อยู่ให้ห่างพระรองเลือดเย็นผู้นี้ไว้เป็นดีที่สุด ไว้ค่อยคิดหาหนทางย้ายไปอยู่ที่อื่น ไม่เกี่ยวข้องกันดีที่สุด “เจ้าไปพักเถิด ไม่ต้องอยู่เฝ้าข้าแล้ว ข้าจะนอนต่อ”

“เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงได้รับความกระทบกระเทือนจิตใจไม่ได้น้อย นางต้องการพักผ่อนแล้วเช่นกัน พรุ่งนี้คงจะเกิดเรื่องอีกไม่น้อย

ฟางซินนอนครุ่นคิดเรื่องที่นางเดินทางมาอยู่ในยุคโบราณได้อย่างไร แม้จะอ้างอิงจากนิยายหรือบทละครที่เคยแสดง ตัวเอกของเรื่องที่จะทะลุมิติมาส่วนมากจะต้องเกิดอุบัติเหตุ แต่นางเพียงแค่นอนหลับไปเท่านั้น เมื่อตื่นขึ้นก็มาโผล่ที่แห่งนี้แล้ว

ไม่รู้ว่าฟางซินหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ถูกเสี่ยวชิงปลุกเสียแล้ว

“ข้าต้องไปที่ไหน” พิษไข้ที่หลงเหลือทำให้ฟางซินยังเรียกสติกลับมาไม่เต็มที่นัก

เสี่ยวชิงมองใบหน้าที่ซีดขาวของคุณหนูอย่างปวดใจ แต่นางก็ถูกเรือนหลักสั่งมา ให้เตรียมตัวฟางซินให้พร้อม จะพานางไปขอโทษคนตระกูลหลี่

“ฮูหยินใหญ่กับคุณชายใหญ่จะพาคุณหนูไปขอโทษคนตระกูลหลี่เจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงก้มหน้าลงเตรียมรับโทสะจากฟางซิน

“อืม เช่นนั้นก็เตรียมตัวเถิด” สาวใช้เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่เชื่อ

แม้ฟางซินจะไม่เคยทุบตีบ่าวไพร่ แต่อย่างน้อยนางก็ต้องโวยวายอาละวาดอย่างไม่ยินยอม ไม่ใช่รับปากอย่างว่าง่ายเช่นนี้

“มีอันใด” ฟางซินเห็นเสี่ยวชิงนิ่งเงียบไป

“ปะ เปล่าเจ้าค่ะ”

เสี่ยวชิงรีบลุกขึ้นไปเตรียมน้ำล้างหน้าให้ฟางซินทันที ฟางซินเพียงนั่งรออยู่บนเตียง ก็มีสาวใช้สองสามคนเข้ามาปรนนิบัตินางล้างหน้าบ้วนปากช่างแสนสุขสบาย ข้าวต้มปลาเนื้อเนียนชามไม่ใหญ่มากนักถูกยกมาวางตรงหน้า นางเพียงแค่ตักเข้าปากกินให้อิ่มเป็นพอ

“เพิ่มอีกได้หรือไม่” นางยิ้มออกมาอย่างเขินอาย

“ดะ ได้เจ้าค่ะ มิใช่ว่าคุณหนูกลัวจะสวมใส่เสื้อผ้าไม่งามหรือเจ้าคะ”

“ไม่ ไม่ ข้ากำลังโตควรจะกินให้เยอะหน่อย ข้าวต้มถ้วยเล็กเพียงนี้จะไปอิ่มได้อย่างไร” นางโบกมืออย่างไม่เห็นด้วย

ร่างนี้เพียงแค่สิบสี่หนาวเท่านั้น ยังเป็นเด็กที่ยังไม่โตเต็มวัย ที่ผ่านมาไม่รู้ไปเอาความคิดมาจากไหน กลัวตัวเองอ้วนเสียได้

เสี่ยวชิงงุนงงกับความเปลี่ยนแปลงที่มากเกินไปของคุณหนู แต่เมื่อคิดย้อนดูความทรงจำของคุณหนูไม่เหลือเลย เช่นนี้จะไม่ใช่เรื่องดีหรือ นางรีบให้สาวใช้ไปยกข้าวต้มมาเพิ่มทันที

หลังจากฟางซินเติมท้องจนอิ่มแล้ว นางก็ถูกพาตัวไปที่เรือนหลัก แม้แต่เส้นทางภายในจวนตระกูลซูนางก็หลงลืมไปจนสิ้น

ฟางซินอดที่จะชื่นชมการตกแต่งสวนและการจัดวางเรือนพักของตระกูลซูไม่ได้ หากคนในกองถ่ายได้มาเห็นสถานที่เช่นนี้ไม่รู้ว่าจะตื่นตาเช่นที่นางเป็นอยู่หรือไม่

ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมอ่อนแอไม่น้อยเลย เดินเพียงหนึ่งเค่อ (ประมาณ15นาที) ก็เหนื่อยหอบแล้ว สาวใช้ต้องเข้ามาช่วยประคองฟางซินที่ใบหน้าเริ่มจะมีเหงื่อซึมออกมา

"ซินซิน เหตุใดเจ้าไม่นั่งเกี้ยวมา” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นใบหน้าของหลานสาวห่างๆ มีเหงื่อซึมออกมาไม่น้อยจึงได้ถามออกมาอย่างแปลกใจ

“เรือนหลักมิได้ไกลจากเรือนพักของข้ามากนัก เดินออกกำลังเสียหน่อยไข้จะได้ลดเร็วเจ้าค่ะ”

นางหันไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินใหญ่จินซื่อ ฮูหยินรองหลางซื่อ และซูเหยี่ยนจื้อ ก่อนจะถูกบอกให้นั่งลงในตำแหน่งของตนเอง

สายตาของฮูหยินผู้เฒ่าอดจะมองตำหนิจินซื่อและซูเหยี่ยนจื้อไม่ได้ ที่ต้องการไปขอโทษคนตระกูลหลี่ ทั้งที่ฟางซินยังมิทันหายดี หลางซื่อก็เหมือนต้องการรอดูเรื่องสนุกนางได้แต่อมยิ้มมองหน้าพี่สะใภ้

ฮูหยินผู้เฒ่ามีบุตรชายสองคน คือซูยวนกับซูเหวิน บุตรีซูจิ้งเหยา ออกเรือนไปกับรองเจ้ากรมศาลต้าเยี่ย บุตรอนุที่เหลือต่างก็แบ่งแยกเรือนออกไปเป็นสายรองหมดแล้ว

ซูยวนกับจินซื่อมีบุตรชายหญิงสองคน ซูเหยี่ยนจื้อบุตรชายคนโต ยามนี้อายุสิบเจ็ดหนาว อีกสองปีก็จะเข้าร่วมสอบจิ้นซื่อแล้ว บุตรีซูหมิงเยว่อายุสิบสี่หนาวเท่ากับฟางซิน มีสัญญาหมั้นหมายอยู่กับจวนกั๋วกง อีกสองปีนางก็จะออกเรือนแล้ว

ซูเหวินกับหลางซื่อ มีบุตรชายหญิงสามคน ซูเหยี่ยนหวงบุตรชายคนโตอายุสิบห้าหนาวกำลังเรียนอยู่ที่สำนักศึกษา ซูเหยี่ยนรุ่ยบุตรชายคนรองอายุสิบสามหนาวกำลังเรียนอยู่ในสำนักศึกษาเช่นกัน บุตรีคนเล็กซูหมิงม่านวัยเพียงเจ็ดหนาว ส่วนบุตรของอนุอีกหลายคนนักเสี่ยวชิงยังไม่ได้เอ่ยเล่าให้ฟางซินฟัง เมื่อเห็นหน้านางก็คงจะบอกเองว่าผู้ใดเป็นใคร

จินซื่อกับหลางซื่อก็ชิงดีชิงเด่นในที่ลับที่แจ้งกันมาตลอด เหตุมาจากอำนาจควบคุมดูแลจวน ถึงแม้ยามนี้อำนาจจะอยู่ในมือของจินซื่อ แต่นางก็ต้องถามความเห็นจากฮูหยินผู้เฒ่าในหลายเรื่องอยู่ดี

การที่ฟางซินไม่ได้นั่งเกี้ยวมาที่เรือนหลักในวันนี้ก็เป็นเพราะจินซื่อออกคำสั่งลงไปด้วยการจะลงโทษที่นางก่อเรื่องใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้เรื่องนี้ด้วย หลางซื่อจึงนั่งรอชมจินซื่อถูกตำหนิอย่างมีความสุข

“ญาติผู้น้องพูดไม่ผิด หากมัวแต่นอนอยู่บนเตียงแล้วเมื่อไหร่จะหายดี” ซูเหยี่ยนจื้อปรายตามองไปทางฟางซินที่ก้มหน้าลงน้อยๆ อย่างเย็นชา

ฟางซินได้แต่หัวเราะอยู่ในใจ ตัวนางเป็นผู้อาศัยจะร้องขอสิ่งใดได้ การยืมจมูกคนอื่นหายใจไม่ใช่เรื่องดีนัก เจ้าของร่างเดิมก็คงทำตัวให้คนนึกรังเกียจเอาไว้ไม่น้อย ถึงได้มีแต่คนมองนางด้วยสายตาไม่พอใจอยู่หลายส่วน

“เจ้าดีขึ้นแล้วหรือไม่” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้ฟางซินรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาไม่น้อย นางหันไปยิ้มเอาใจฮูหยินผู้เฒ่า

“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ”

แม้ปากจะบอกว่าดีขึ้นแล้ว แต่คนมีตาคนใดจะดูไม่ออก ใบหน้าของนางยังไร้สีเลือดอยู่ ยิ่งท่าทางที่รู้ความของนางยิ่งทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าปวดใจมากกว่าเดิม แต่ตระกูลหลี่ก็มีอำนาจในราชสำนักไม่น้อย หากผิดใจกันคงไม่เป็นผลดีกับบุตรชายสองคนที่ทำงานอยู่ในราชสำนัก ซูเหยี่ยนจื้อ เสนอให้รีบพาตัวฟางซินไปยอมรับผิด เพื่อหวังให้ตระกูลหลี่คลายโทสะ ฮูหยินผู้เฒ่าจึงเห็นด้วยในทันที

“เอาเถิด ป้าสะใภ้ใหญ่กับญาติผู้พี่ของเจ้าจะพาเจ้าไปขอขมาคนตระกูลหลี่ ในเมื่อเจ้าทำผิดก็สมควรจะไปแต่เนิ่นๆ เสีย”

ฟางซินพยักหน้ารับ นางไม่มีความทรงจำเดิมของเจ้าของร่าง จึงไม่รู้เรื่องราวตั้งแต่ต้น ในเมื่อเสี่ยวชิงเล่าให้นางฟังแล้ว ว่าเป็นเจ้าของร่างเดิมที่มีความคิดอยากจะทำให้หลี่หลิวอวี้เสียหน้าก่อน ตัวนางในตอนนี้จึงต้องมารับผลแทน

“เช่นนั้นก็ไปได้แล้ว” ซูเหยี่ยนจื้อลุกออกไปเป็นคนแรก จินซื่อถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินตามบุตรชายไป ฟางซินจึงต้องเดินตามไปอย่างเสียไม่ได้