การกลับมา - 1

ท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ

ท่ามกลางผู้โดยสารนับร้อยที่เดินขวักไขว่กันในสนามบิน เสียงล้อกระเป๋าเดินทางแบรนด์เนมหรูที่บดไปกับพื้นหินอ่อนขัดมันของอาคารผู้โดยสารขาเข้า จังหวะการก้าวเดินที่สม่ำเสมอและมั่นคงนั้นดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้ไม่ยาก โดยเฉพาะเจ้าของร่างระหงในชุดสูทกางเกงสีครีมสั่งตัดเข้ารูปพอดิบพอดี ซึ่งขับเน้นบุคลิกให้ดูเป็นสาวสมัยใหม่ที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

พิมพ์ชนก ขยับแว่นกันแดดสีดำแบรนด์เนมขึ้นเล็กน้อยบดบังดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหม่นแสงลงยามที่มองออกไปนอกกระจกใสของสนามบิน ลมหายใจอุ่นถูกระบายออกมาแผ่วเบา เมื่อตระหนักว่าเท้าของเธอได้กลับมาเหยียบผืนแผ่นดินเกิดอีกครั้งในรอบ 7 ปี

เจ็ดปีที่เธอพยายามหนี... เจ็ดปีที่เธอพยายามลบภาพความทรงจำอันเจ็บปวดในวันที่สารภาพรักกับพี่ชายที่โตมาด้วยกัน แล้วได้รับเพียงความว่างเปล่ากลับคืนมา

‘พี่เห็นพิมพ์เป็นแค่น้องสาว...’

ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในมโนนึกเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน พิมพ์ชนกเม้มริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสวยจนเป็นเส้นตรง เธอไม่ได้เป็นเด็กหญิงที่วิ่งตามหลังใครอีกแล้วอย่างน้อย… เธอก็สาบานกับตัวเองแบบนั้นมาตลอดเจ็ดปี

“คุณหนูพิมพ์... ทางนี้ครับ!”

เสียงทักทายที่คุ้นหูทำให้หญิงสาวชะงักฝีเท้า สมหมาย คนขับรถเก่าแก่ของตระกูลสุวรรณภักดีที่สั่นเครือด้วยความดีใจดังขึ้น

พิมพ์ชนกขยับยิ้มที่มุมปากเพียงบางเบา เธอใช้มือเรียวสวยถอดแว่นกันแดดสีเข้มออกช้า ๆ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เคยฉายแววตัดพ้อในอดีต ทว่าบัดนี้มันกลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่เยือกเย็น

“สวัสดีค่ะลุงหมาย ไม่เจอกันนานเลยนะคะ ลำบากลุงต้องมารับพิมพ์แต่เช้าเลย”

พิมพ์ชนกประนมมือไหว้สมหมายอย่างอ่อนช้อย กิริยานั้นดูงดงามขัดกับลุคสาวมั่นเมืองนอกของเธออย่างสิ้นเชิง

สมหมายที่กำลังจะเข้าไปรับกระเป๋าถึงกับชะงัก รีบรับไหว้แทบไม่ทันพลางน้ำตาคลอ เพราะไม่คิดว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เพิ่งกลับจากเมืองนอกจะยังคงให้เกียรติคนขับรถเก่าแก่อย่างเขาเหมือนเดิม

“โธ่ คุณหนู... ไม่ลำบากเลยครับ ลุงดีใจเหลือเกินที่ได้เห็นคุณหนูอีกครั้ง”

มือบางที่เรียวสวยจากการดูแลอย่างดีขยับกระชับกระเป๋าถือสีดำใบหรูเข้าหาตัว สมหมายถึงกับตกตะลึงไปอีกครู่ใหญ่ เพราะเด็กสาวที่เคยเดินเล่นซุกซนในวันนั้น บัดนี้ได้เติบโตกลายเป็นหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ที่ดูสง่าจนคนเป็นบ่าวแทบไม่กล้าสบตาตรง ๆ

“ลุงหมายสบายดีไหมคะ” พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะที่ก้าวเดินเคียงข้างชายสูงวัยไปที่รถ

“สบายดีครับคุณหนู... สบายดีตามประสาคนแก่นั่นแหละครับ ได้เห็นคุณหนูกลับมาแบบนี้ ลุงก็ยิ่งมีแรงทำงานขึ้นอีกเยอะเลย” สมหมายตอบด้วยรอยยิ้มอิ่มเอิบใจ พลางรีบเดินไปเปิดประตูเบาะหลังของรถยุโรปสีดำขลับที่ขัดจนเงาวับเพื่อต้อนรับการกลับมาของเจ้านายสาว

“ขอบคุณมากนะคะลุง”

พิมพ์ชนกโน้มตัวเข้าไปนั่งภายในห้องโดยสารที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของรถที่บ้านเธอ ความเย็นของเครื่องปรับอากาศช่วยบรรเทาไอแดดจากภายนอกได้ทันที

เธอนั่งเอนหลังพิงเบาะหนังอย่างสง่างาม สายตาภายใต้แว่นกันแดดทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูร่องรอยความเปลี่ยนแปลงของเมืองหลวงที่เธอจากไปนาน แต่ในขณะที่รถเริ่มเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน

สมหมายที่กำลังขับรถอยู่ก็มองผ่านกระจกหลังแล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยความซื่อ “นายท่านกับคุณหญิงคงดีใจมากแน่ ๆ เลยครับที่เห็นคุณหนูกลับมา...” สมหมายเอ่ยพลางมองกระจกหลังด้วยรอยยิ้ม “เห็นบ่นคิดถึงคุณหนูทุกวันเลย โดยเฉพาะคุณหญิง ท่านเตรียมทำของโปรดของคุณหนูไว้เต็มเลยครับ”

“พิมพ์ก็คิดถึงฝีมือคุณแม่จะแย่แล้วเหมือนกันค่ะลุงหมาย” หญิงสาวตอบพลางระบายยิ้มละมุน ทว่าดวงตากลับเหม่อมองออกไปไกลแสนไกล รสชาติอาหารที่บ้านคือสิ่งเดียวที่เธอโหยหาตลอดเจ็ดปี แต่มันก็มักจะมาพร้อมกับรสชาติของความทรงจำที่ขมขื่นเสมอ

“คุณหนูกลับมาคราวนี้... จะกลับไปอีกไหมครับ”