ตอนที่ 7 พบกันอีกครั้ง

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หลี่ชิวโหรวก็มาถึงวิลล่าของโม่เหยี่ยน เธอจอดรถด้านหน้าก่อนกดกริ่งประตูเรียกให้คนมาเปิด

ป้าจูออกไปดู เมื่อพบว่าผู้ที่มาคือหลี่ชิวโหรวก็รีบเปิดประตูด้วยความดีใจ

“ป้าจูคะ ลูกของฉันอยู่ที่ไหน”

หลี่ชิวโหรวถามน้ำเสียงร้อนรน

“คุณหนูคนนั้น ลูกของคุณนายกับท่านประธานหรือคะ”

ป้าจูตาโตตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

“ลูกของฉันคนเดียวค่ะ”

หลี่ชิวโหรวเดินเข้าไปในตัวบ้านโดยไม่รอป้าจู เธอส่งเสียงร้องเรียกลูกชายเป็นระยะ

“มิ่งมิ่ง มิ่งมิ่งอยู่ที่ไหน”

หลี่เจียวมิ่งที่กำลังเล่นอยู่กับโม่เหยี่ยนได้ยินเสียงของเธอก็ร้องตอบพร้อมกับเรียกเธอให้มาเล่นด้วยกัน

“คุณลุงชวนมิ่งมิ่งมาเที่ยวที่บ้าน”

“แม่บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามรบกวนคุณลุง กลับบ้านกับแม่”

เธอพยายามจะเข้าไปอุ้มเด็กน้อย

แต่โม่เหยี่ยนเอาตัวขวางไว้แล้วคว้าข้อมือของเธอไม่ยอมปล่อย

“บอกมา ว่ามิ่งมิ่งลูกของใคร”

นัยน์ตาคมจ้องมองใบหน้าเธอ แววตาเปล่งประกายถึงความหวังบางอย่าง

“ไม่ใช่ลูกของคุณ ลูกชู้ตามที่คุณเคยพูดนั่นแหละ”

“โหรวโหรว”

ชายหนุ่มอารมณ์เริ่มขุ่นมัว เขาหันไปพูดกับเด็กน้อยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ลุงคุยกับแม่มิ่งมิ่งก่อน เดี๋ยวมานะ”

ไม่รอช้าเขาจับร่างบางของหลี่ชิวโหรวอุ้มพาดบ่าเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้านอย่างรวดเร็ว

ถึงห้องนอนเขาก็จับเธอเหวี่ยงลงบนเตียงขนาดใหญ่ เตียงที่เขาเคยนอนร่วมกับเธอ ส่วนประตูห้องเขาก็ใส่กลอนโดยไว

“ปล่อยฉันไปนะ”

หลี่ชิวโหรวขยับตัว หมายจะลุกจากเตียงแต่ก็ถูกโม่เหยี่ยนจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอแล้วกดไว้

สันจมูกโด่งของเขาคลอเคลียอยู่ที่ข้างแก้มใสด้วยความคิดถึง

“เราหย่ากันแล้ว คุณอย่าทำแบบนี้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความ”

หลี่ชิวโหรวเบือนหน้าหนี มือทั้งสองข้างพยายามผลักร่างแกร่งของเขาออกจากตัวเอง

“มิ่งมิ่งลูกของผมใช่ไหม”

ริมฝีปากหนากระซิบข้างหูของหญิงสาว

“ไม่ใช่” หลี่ชิวโหรวตอบกลับทันที

“จะเป็นลูกคุณได้อย่างไร ฉันแท้งลูกชู้ไปแล้ว แต่แท้งแล้วก็ท้องใหม่ได้”

“คุณนี่มัน”

นัยน์ตาเขาเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว ริมฝีปากหนาประกบริมฝีปากอวบอิ่มทันที

เขาจูบเธออย่างตะกละตะกลาม เขาคิดถึงรสจูบนี้มานานหลายปี ความนุ่มของริมฝีปากเธอ ความหวานที่เคยได้รับ เขาไม่เคยลืมแม้แต่วันเดียว

หลี่ชิวโหรวพยายามขัดขืน แต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้ จึงตัดสินใจกัดริมฝีปากของเขาจนเลือดไหลซึม

“โอ้ย”

ชายหนุ่มร้องตกใจ เขาถอนริมฝีปากออกแล้วมองเธอด้วยสายตาขุ่นเคือง

หญิงสาวยกหลังมือมาเช็ดริมฝีปากตัวเอง แสร้งทำสีหน้ารังเกียจแล้วส่งแววตาโกรธเกรี้ยวตอบโต้เขา

“อย่าคิดที่จะล่วงเกินฉันอีก”

“คุณเป็นผู้หญิงของผม”

โม่เหยี่ยนพูด มือแกร่งเอื้อมไปจับมือของเธอแน่น

“ไม่ใช่ เราหย่ากันแล้ว หย่ากันนานแล้ว”

หลี่ชิวโหรวขยับมือของตนหวังจะให้หลุดจากการจับของเขา

“หย่าแล้วยังไง หย่าได้ก็แต่งใหม่ได้”

หญิงสาวได้ยิน สายตาเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ นี่เขาเลอะเลือนแล้วหรืออย่างไร ทีเมื่อก่อนผลักไสไล่ส่ง มองเธอราวกับเป็นสิ่งอัปมงคลที่ทำให้ชีวิตของเขาตกต่ำด้วยซ้ำ

“เราหย่ากันมาแล้วสี่ปี คุณจะไปแต่งงานใหม่กับใครก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน”

“ใช่ สี่ปี แต่ผมไม่เคยมีผู้หญิงคนใหม่”

นัยน์ตาคมของเขามองเธอจริงจัง สันจมูกโด่งก้มลงไปวนแถวพวงแก้มของเธออีกครั้ง

“ผมไม่สนใจแล้วว่าคุณจะผ่านใครมาบ้าง คุณต้องเป็นของผมคนเดียว”

พูดจบริมฝีปากหนาก็ขบที่ใบหูของเธออย่างแผ่วเบา

ร่างบางของหลี่ชิวโหรวสะดุ้งเฮือกก่อนรีบผลักร่างชายหนุ่มออกโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

“อย่ามาล้อเล่น ฉันไม่เล่นกับคุณ ฉันจะพาลูกกลับบ้านล่ะ”

เธอวิ่งหนีเขาออกจากห้องทันที

“มิ่งมิ่ง กลับบ้านกัน”

หลี่ชิวโหรวมาถึงห้องรับแขก เห็นลูกชายตัวน้อยกำลังนั่งดูการ์ตูนบนจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่

“ถ้าคุณยอมกลับมา ผมจะยอมรับมิ่งมิ่งเป็นลูกของผม เขาจะเป็นทายาทสกุลโม่ จะมีครอบครัวที่สมบูรณ์”

โม่เหยี่ยนเดินตามหลังมาและยื่นข้อเสนอให้กับเธอ

“มิ่งมิ่งไม่ใช่ลูกของคุณ ไม่จำเป็น”

“แต่เขาก็ไม่ใช่ลูกของเฉิงอี้หยวน”

โม่เหยี่ยนพูดน้ำเสียงเยือกเย็น เขาลงนั่งโซฟาที่ไม่ไกลจากแม่ลูกทั้งสอง

“จากนิสัยคุณ ถ้าเฉิงอี้หยวนนั่นเป็นพ่อของมิ่งมิ่ง คุณต้องให้เขาเซ็นเป็นพ่อของมิ่งมิ่งและให้มิ่งมิ่งใช้แซ่ของเขานานแล้ว แสดงว่าความสัมพันธ์ของคุณกับหมอนั่นก็ไม่ได้คืบหน้าแต่อย่างไร”

“ไม่ต้องมาทำวิเคราะห์ ถ้าวิเคราะห์เก่งจริง จากนิสัยฉัน จะคบชู้ได้อย่างนั้นหรือ”

หญิงสาวเชิดหน้าใส่เขา มือเรียวคว้าเด็กน้อยมาอุ้มในอ้อมแขน

“ของคุณนั่นมีคลิปเป็นหลักฐาน และก็เป็นคลิปจริง ไม่ได้ตัดต่อ”

สายตาของโม่เหยี่ยนเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดทันใด ความรู้สึกของเขาแผ่ออกมาจนหลี่ชิวโหรวรู้สึกถึงได้

“คุณบอกว่าคลิปเป็นของจริงแล้วผู้หญิงคนนั้นต้องเป็นฉันจริงๆ งั้นหรือ คุณบอกว่ารู้นิสัยฉันแล้วคุณเคยถามฉันบ้างหรือเปล่า สิ่งที่คุณกระทำตอนนั้นมันเลวร้ายแค่ไหนเคยคิดบ้างไหม สี่ปีที่ผ่านมาฉันลืมคุณไปแล้ว ในหัวใจไม่หลงเหลือคุณอีกแล้ว ไม่ต้องมายุ่งกับฉันและลูกอีก”

หลี่ชิวโหรวระบายสิ่งที่อัดอั้นออกมาจนเกือบหมด เธออุ้มหลี่เจียวมิ่งแล้วหันหลังเดินจากโม่เหยี่ยนไปทันที หากให้เธออยู่ต่อคงได้พูดออกมาจนหมด และอาจจะมีคำผรุสวาทตามออกมาอีกหลายประโยค

ชายหนุ่มมองตามหลังคนทั้งสองที่เดินออกจากบ้าน เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรออก

“เลขาต่ง ส่งคนไปสืบเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสี่ปีก่อน ใครเป็นคนส่งคลิปมา คลิปถ่ายมาจากที่ไหน และผู้ชายในคลิปคือใคร ต้องหามาให้ได้”

ต่งเหอเก๋อรับโทรศัพท์ด้วยความงุนงง ผ่านมาสี่ปีเจ้านายตนเพิ่งสั่งให้สืบความจริง ตอนที่ได้รับคลิปโม่เหยี่ยนเพียงแค่ส่งให้ฝ่ายเทคนิคตรวจสอบว่าเป็นคลิปจริงหรือตัดต่อ เมื่อพบว่าเป็นคลิปจริงเขาก็ไม่ได้สั่งสิ่งใดเพิ่ม

เพียงแค่ทำเป็นผู้ชายอกหัก ทำร้ายจิตใจและร่างกายของหลี่ชิวโหรวทางอ้อมเพื่อประชดหญิงสาว

ผ่านมาสี่ปีเพิ่งมาคิดได้ตอนนี้ ประธานโม่ทำร้ายตัวเองนานเกินไปแล้ว ส่วนคุณนายใจแข็งไม่ยอมคืนดีง่ายๆ แน่นอน

.......

คอนโดเฉิงอี้หยวน

“คุณลุงโม่เป็นพ่อของมิ่งมิ่งเหรอ”

หลี่เจียวมิ่งมองหน้าผู้เป็นมารดาแล้วถามด้วยแววตาจริงจัง

หลี่ชิวโหรวเม้มริมฝีปากครุ่นคิดเล็กน้อย เธอไม่อยากโกหกลูกชาย แต่เธอก็ไม่อยากบอกเรื่องนี้กับเขาเช่นกัน

“มิ่งมิ่งไม่อยากให้คุณลุงเฉิงเป็นพ่อแล้วหรือ”

มือเรียวหยิกแก้มป่องของเด็กน้อยหวังเบี่ยงเบนความสนใจของเขา

“มิ่งมิ่งก็อยาก แต่ตอนนี้อยากได้พ่อแท้แท้มากกว่า” เด็กชายยังคงทำน้ำเสียงออดอ้อนรอคำตอบ

“มิ่งมิ่งคนดี ลูกต้องมีพ่อที่ดี รักลูกและดูแลลูกได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นพ่อแท้แท้หรอกนะ”

เธอคว้าตัวหลี่เจียวมิ่งมากอด แล้วอุ้มไปนอนในห้อง

เป็นอีกหนึ่งคืนที่หลี่ชิวโหรวกอดลูกชายตัวน้อยแล้วหลับทั้งน้ำตา