ได้รับชื่อเสียงไปเต็มๆ

เสื้อผ้าในร้านที่ตัดออกมาแล้วย่อมต้องหาทางขายออกไปก่อน ยังดีที่ท่านตาของนางมีร้านผ้าอยู่ต่างเมือง ผ้าทั้งหมดจึงถูกส่งไปขายที่ต่างเมืองแทน อย่างไรก็ไม่อาจขายในเมืองหลวงต่อได้ หวงซื่อแทบจะเป็นลมเมื่อรู้ว่าแบบผ้าของตระกูลมู่เหมือนร้านของนางไม่มีผิดเพี้ยน จึงต้องทำตามคำแนะนำของจินหร่วน อย่างไรขายที่ต่างเมืองได้ราคาไม่ดีเท่าในเมืองหลวง แต่ก็ถือว่ายังพอทำเงินได้อยู่

จินหร่วนเองก็ไม่กล้าที่จะร่างแบบเพิ่มออกมา ยามนี้ต้องเรียกได้ว่านางจำต้องเก็บตัวเงียบกลัวว่ามู่เฟยหยาจะส่งคนมาจับตาดูนางเอาไว้ บ้านรองเริ่มมีเสียงโวยวายอีกครั้งหลังจากเงียบหายไปเกือบเดือน ยิ่งนางได้รู้ว่าชุยจ้านนำแบบร่างของนางไปอวดสหายของตน ทั้งยังโง่เปิดเผยต่อหน้าญาติห่างๆ ของตระกูลมู่ด้วยก็แค้นใจจนอยากจะเข้าไปทุบตีพี่ชายให้หายโง่

หวงซื่อนอกจากตำหนิชุยจ้านอย่างไม่จริงจังแล้วก็ไม่อาจจะลงมือทำร้ายบุตรชายคนโตของนางได้

ทุกครั้งที่ฟู่ซื่อพบเจอหวงซื่อจะจินหร่วนนางจะถากถางออกมาอย่างไม่ไว้หน้า และยังยั่วยุให้ชุยหมิ่นรังเกียจสองแม่ลูกที่ทำให้บ้านรองถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะด้วย

“นังสารเลว!!! ท่านพ่อกับท่านย่าของเจ้าก็เป็นไปตามมัน ก่อนหน้านี้ไม่ใช่พูดหรือว่าเจ้าเก่งกาจกว่าคุณหนูใหญ่เพียงใดที่คิดแบบชุดออกมาได้ แล้วตอนนี้เล่ากลายมาเป็นตำหนิเจ้ากับข้าที่ทำให้ถูกคนในเมืองหลวงหัวเราะเยาะ เหอะ หากท่านพ่อข้าขายชุดได้ มิใช่ว่าเงินก็นำมาใช้ในจวนหรือไง” หวงซื่อบ่นออกมาอย่างหมดความอดทน สองแม่ลูกถูกเรียกไปด่ามาสามวันแล้ว เหลือเพียงแค่ยังไม่ถูกโบยหรือลงโทษก็เท่านั้น

“วันนี้ข้าล้ม แต่ต่อไปท่านพ่อกับท่านย่าจะต้องเชื่อฟังข้า” นางเอ่ยเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างแค้นใจ

หวงซื่อเองก็ตกใจไม่น้อยกับสายตาของจินหร่วนที่มองไปทางเรือนพักของแม่สามีนาง บุตรสาวของนางวัยใกล้สิบเอ็ดหนาวเหตุใดถึงได้มีสายตาดุร้ายเช่นนี้ได้

เรื่องที่บ้านรองสร้างไว้ย่อมไม่กระทบกับชื่อเสียงของบ้านใหญ่ แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีคนเอ่ยถามขึ้นมาเลย ทางชุยเซียวได้แต่บอกว่าเขาก็เพิ่งรู้เรื่องพร้อมคนอื่นเช่นกัน ด้วยแยกบ้านออกมาแล้ว บ้านรองทำสิ่งใดก็ไม่ต้องบอกกล่าวบ้านใหญ่ เมื่อเป็นเช่นนี้จึงไม่มีผู้ใดสอบถามเขาอีก

แม้แต่เสนาบดีมู่เมื่อได้ยินและเห็นสีหน้าที่มึนงงของชุยเซียวก็ไม่ได้ติดใจสิ่งใด ยามนี้ไม่ควรจะมีปัญหากัน ด้วยยังต้องการให้ชุยเซียวอยู่ฝ่ายเดียวกับตนเพื่อสนับสนุนองค์ชายใหญ่ขึ้นเป็นองค์รัชทายาท แต่ไม่ใช่กับชุยหมิ่นที่มีเพียงตำแหน่งขุนนางเล็กๆ เสนาบดีมู่เรียกเขาไปตำหนิและสั่งสอนให้ดูแลบุตรสาวของตนเองให้ดี พอไม่มีชุยเซียวช่วยออกหน้า สายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองชุยหมิ่นก็ยิ่งเลวร้ายกว่าเดิม

สตรีที่มีความสัมพันธ์อันดีกับไป๋ซื่อ ต่างก็มาพบนางที่จวนเพื่อสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“ข้าจะรู้ได้อย่างไร แยกบ้านกันมาหลายเดือนแล้ว ข้ารู้ว่าจะมีการเปิดตัวแบบชุดใหม่ก่อนหน้าหนึ่งวัน งานก็ไม่ได้ไปร่วมได้แต่ส่งของยินดีไปให้ เห็นว่าชื่อร้านก็ลงท้ายด้วยบ้านรองชุย ดูแล้วก็คงไม่อยากให้บ้านใหญ่ของข้าได้ชื่อเสียงไปด้วย” ไป๋ซื่อถอนหายใจออกมา ห่างฮูหยินสองสามคนตรงหน้าไม่ใช่สหายนางที่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่องนางก็ไม่อยากจะเล่าเรื่องในจวนให้ผู้ใดเอาไปนินทา

“ดีแล้วที่เสนาบดีชุยรีบแยกบ้านมิเช่นนั้นคงผิดใจกับตระกูลมู่ไปด้วย”

“ไม่รู้ในหัวน้องสามีเจ้าคิดสิ่งใดอยู่ หาแต่เรื่อง”

“นั่นสิ แล้วเช่นนี้คุณหนูรองยังจะมีผู้ใดสู่ขอนางได้อีก”

หลังจากพูดคุยกันได้ไม่กี่ประโยคต่างก็พากันแยกย้ายขอตัวกลับออกไป ส่งคนไปได้ไม่นาน หูซื่อก็ให้บ่าวมาตามบ้านใหญ่ไปพบ

“หึ รอนายท่านใหญ่กลับมาก่อนเถิด เรื่องนี้เกินความสามารถของข้า” ไป๋ซื่อแค่นเสียงออกมาอย่างดูแคลน เรื่องดีไม่คิดจะบอก พอเกิดเรื่องงามหน้าก็รีบมาตามสามีนางไปแก้ไข

ในตอนเย็นเมื่อชุยเซียวกลับมาก็ถูกบ่าวของบ้านรองที่ดักรอเชิญตัวไปบ้านรองทันที เมื่อเป็นคำสั่งของหูซื่อหากจะไม่ไปก็คงไม่ได้ เขาจำต้องหมุนตัวไปพร้อมบ่าวบ้านรองโดยที่ยังไม่ได้เข้าเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไป๋ซื่อที่รู้เรื่องแล้วก็คร้านที่จะตามไป นางนั่งพูดคุยกับบุตรทั้งสองรออยู่ที่เรือนดีกว่า

ไม่ต่างจากที่ชุยเซียวคิด ฝ่าเท้ายังไม่ทันได้เหยียบเข้าห้องโถงเสียงคร่ำครวญของหูซื่อก็ดังขึ้นจนปวดหัวไปหมด ด้านข้างนางยังมีชุยหมิ่น หวงซื่อและจินหร่วนที่นั่งคุกเข่าอยู่อีกด้วย

“ท่านแม่ให้บ่าวไปตามข้ามีเรื่องใดหรือไม่”

“ฮืออออ น้องชายเจ้าเกิดเรื่องเพียงนี้เจ้าไม่คิดจะช่วยเลยหรือ หรือต้องให้เขาหมดเส้นทางขุนนางเสียก่อน”

ชุยเซียวสีหน้าของเขายังเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดออกมา เพียงแค่ปรายตาไปมองชุยหมิ่นและหวงซื่ออย่างเย็นชาเท่านั้น

“ข้าพูดชัดเจนไปแล้ว เรื่องที่บ้านรองลงมือทำไม่เกี่ยวข้องกับข้า มิใช่ว่าน้องรองต้องการชื่อเสียงให้บ้านรองเพียงผู้เดียวหรือถึงได้ประกาศออกไปว่าเป็นความเก่งกาจของหร่วนเออร์ ทั้งยังต่อชื่อร้านผ้าเป็นบ้านรองชุยเพิ่มอีก” ชุยเซียวไม่คิดจะช่วยเหลือแล้ว

“เหอะ มันใช่ความคิดของอาหมิ่นเสียที่ไหน เป็นสองแม่ลูกนี่ต่างหากที่โง่เขลาจนส่งผลต่อชื่อเสียงของอาหมิ่น”

“แต่ก่อนหน้าที่จะลงมือทำสิ่งใด หรือว่า...น้องรองไม่รู้เลย หากไม่รู้ชื่อเสียงจะยิ่งเสียไปใหญ่ที่กล้าปล่อยให้สตรีในจวนสร้างเรื่องข้ามหัว แต่หากรู้ก็รับผลที่ตามมาเถิด”

“จะ เจ้า เจ้าเป็นพี่ใหญ่ เหตุใดถึงใจร้ายกับน้องชายเพียงผู้เดียวของเจ้าได้”

“หึหึ ท่านแม่ท่านพูดผิดแล้ว ที่น้องรองได้กลับมารับตำแหน่งในเมืองหลวงผู้ใดเป็นคนบากหน้าไปขอมา เรื่องค้าของ...” ชุยหมิ่นร้องห้ามเสียงดังก่อนที่ชุยเซียวจะเอ่ยออกมา “จะโทษข้าไม่ช่วยก็คงไม่ได้ ตัวข้านับว่าช่วยเหลือไปเต็มที่แล้ว ตอนนี้อย่าได้ลืมว่าแยกบ้านเรียบร้อยแล้ว สิ่งที่ข้ากับครอบครัวต้องกตัญญูต่อท่านก็ยังคงเป็นเช่นเดิม แต่หากเรียกร้องมากไปกว่านี้...” ชุยเซียวมิได้พูดต่อ เพียงแค่ส่งสายตาเตือนไปที่ทุกคนที่อยู่ภายในห้องโถง ก่อนจะคารวะหูซื่อแล้วเดินออกไป

ชุยหมิ่นที่เพิ่งหายจากตกตะลึงได้แต่หันไปมองหูซื่อเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เมื่อเห็นนางโบกมือว่าตนเองไม่อาจช่วยได้แล้ว ก็ทำได้เพียงหันไปด่าทอหวงซื่อจนเกือบจะลงไม้ลงมือกับนางแล้ว

ไป๋ซื่อ ชุยจิ้นและจินหว่าน เมื่อเห็นชุยเซียวกลับมาเล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมดอย่างละเอียดก็อดที่จะมองเขาอย่างชื่นชมไม่ได้ คนที่ถูกสายตาของสามแม่ลูกจ้องมองได้แต่นั่งไม่ติดอย่างขัดเขิน

“ท่านพ่อเก่งกาจนัก” จินหว่านเอ่ยชมออกมา นางเข้าไปกอดแขนบิดาอย่างออดอ้อน

“พ่อมิได้ทำสิ่งใด ที่พูดทั้งหมดก็เป็นเรื่องจริง อีกอย่างแยกบ้านกันแล้วก็ไม่ควรจะเอาปัญหาของบ้านรองมาวุ่นวายอีก”

“ท่านพ่อทำถูกแล้วขอรับ หากยังช่วยเหลือในครั้งนี้อีก ชื่อเสียงของหว่านวานและข้าก็คงต้องมัวหมองไปด้วย” ชุยจิ้นแววตาเข้มขึ้นเมื่อเอ่ยถึงบ้านรอง

“เมื่อก่อนเป็นพ่อที่คิดไม่ถี่ถ้วน แต่ต่อไปจะไปเป็นเช่นนั้นอีกแล้ว” ชุยเซียวละอายใจที่ปล่อยให้บ้านรองเอาเปรียบบ้านใหญ่ของตนเองมาหลายปี ยิ่งได้เห็นสีหน้าโกรธแค้นของบุตรชายและสายตาว่างเปล่าของบุตรสาวตัวน้อยทำให้คิดได้ว่า การแยกบ้านเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

นับจากนั้นบ้านรองก็ไม่กล้ามาก่อกวนหรือสร้างความวุ่นวายให้บ้านใหญ่อีกเลย ชุยเซียวยามที่พบเจอหน้าน้องชายในเวลาทำงานก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นและหลบหลีกอยู่บ่อยครั้ง คนนอกย่อมจะมองออกว่าเสนาบดีชุยไม่ต้องการเอาชื่อเสียงของตนเองไปข้องเกี่ยวกับน้องชายที่ไม่ได้เรื่องอีกแล้ว