ตอนที่ 4 [เจ้าเล่ห์]

ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่4

[เจ้าเล่ห์]

ภายในห้องเรียนรวมขนาดใหญ่ของคณะบริหารธุรกิจ เสียงบรรยายของอาจารย์ดูเหมือนจะเข้าไม่ถึงโสตประสาทของลูกหว้าเลยสักนิด เธอนั่งกำปากกาแน่น ดวงตากลมหม่นแสงลงด้วยความสับสนและหวาดกลัวลึก ๆ สัมผัสร้อนผ่าวจากริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาอย่างถือวิสาสะยังคงติดอยู่ที่กลีบปากนุ่มจนเธอต้องยกหลังมือขึ้นถูซ้ำ ๆ ราวกับจะลบมลทินนั้นออกไป

“หว้า... เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแกดูแย่มากเลยนะ” ปังปอนด์กระซิบถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นเพื่อนสาวนั่งเหม่อลอย

“เปล่า... ฉันแค่เพลีย ๆ นะปอนด์” ลูกหว้าตอบปัด พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าเกลี้ยงเกลาคนนั้น... ชัชรัณ อัครโชติรักษ์ เขาช่างเป็นบุคคลที่อันตรายและไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่สุด

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งตึกวิศวกรรมศาสตร์ ร่างสูงสง่าของชัชรัณได้เดินกระเผลกเล็กน้อยเข้ามาในโรงช็อป ใบหน้าคมสันบูดบึ้งจนเพื่อนในแก็งอย่างเรย์ ลีออน และธามไทน์ ต้องหันมามองเป็นจุดเดียว

“อ้าว... ไอ้ชัช ไปขี้ท่าไหนวะ ทำไมหน้าเขียวหน้าเหลืองมาแบบนั้น” ลีออนทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวนโทสะตามฉบับคนปากไว

“หุบปากไปเลยไอ้ลี!” ชัชรัณสบถเสียงต่ำพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็ก ความจุกที่กึ่งกลางกายเริ่มทุเลาลงแต่ความแค้นในใจกลับพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนกล้าทำร้ายร่างกายมาก่อน โดยเฉพาะเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีทางสู้คนนั้น

“หรือว่า... จะเกี่ยวกับแม่นางแบบคนสวยที่มึงตามไป” ธามไทน์เอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ดวงตาคมกริบของเขามองทะลุถึงอาการผิดปกติของเพื่อนสนิท

ชัชรัณไม่ได้ตอบ แต่แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น

“ยัยนั่น... ต้องชดใช้ให้ฉันอย่างสาสม” เขาครางออกมา

สองวันต่อมา

หลังจากงานถ่ายแบบของแบรนด์นั้นออกสู่โซเชียล สินค้าก็ขายดีเป็นที่รู้จักกระจายเป็นวงกว้าง ทำให้มีแบรนด์อื่นติดต่อมาเรื่อย ๆ ลูกหว้าจึงมีงานถ่ายแบบโปรโมทสินค้าทุกเสาร์และอาทิตย์ ทำให้เธอมีเงินแบ่งเก็บและโอนส่วนหนึ่ง ไปให้แม่เก็บไว้ส่งน้องชายเรียน

1 สัปดาห์ต่อมา

ลูกหว้าทั้งทำงานและเรียนหนังสือควบคู่ไปพร้อม ๆ กัน การเรียนมีทั้งงานกลุ่มและงานเดี่ยวที่จะต้องส่งอาจารย์ แต่เธอก็ยังรับงานถ่ายแบบอยู่เรื่อย ๆ แทบไม่มีเวลาพัก

“เฮ้อ อยากเกิดมาจนทำไมล่ะ! ต้องก้มหน้าทำงานต่อไป… อย่าท้อนะลูกหว้า” ลูกหว้าพยายามให้กำลังใจตัวเองอยู่เสมอ ๆ เธอให้คติว่า ‘มีงานต้องมีเงิน’ คนขยันจะไม่มีวันอดตาย…แต่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ แต่ละวันเธอก็แทบจะ ‘คลาน’ และเกือบ ‘ตาย’ อยู่เหมือนกัน

ณ ไนต์คลับC

เสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วโถงกว้าง หนุ่มสาวต่างโชว์สเต็ปจังหวะการเต้นแข่งกันอย่างเมามัน โดยไม่มีใครยอมใคร ต่างจากชั้นบนห้อง VVIPอย่างลิบลับ

ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีอำพันและเสียงครางแผ่วเบาที่ประสานไปกับจังหวะเพลงบีทหนัก ๆ ในห้อง VVIP ร่างสูงโปร่งของ ชัชรัณ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรัศมีคุกคามที่ทำให้บรรยากาศร้อนแรงเมื่อครู่ชะงักไปชั่วขณะ เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลำคอแกร่งที่สะอาด ใบหน้าคมสันที่ไร้หนวดเคราดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในเงามืด ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อนรักอย่างเรย์ที่กำลังนัวเนียอยู่กับสาวสวยด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับภาพกามารมณ์ตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่เขาเห็นจนชินชา

“พวกมึงนี่นะ... ห้องพักส่วนตัวชั้นบนก็มี จะมาจัดโชว์สดอะไรกันตรงนี้วะ” ชัชรัณเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงที่ว่างอยู่ข้าง ไอริส ชายหนุ่มพาดแขนลงบนพนักพิงด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ขาเรียวยาวภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีพาดไขว่ห้างอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“อ้าว... มาแล้วเหรอเจ้าของที่” เรย์เอ่ยเสียงกระเส่าขณะที่ยังไม่ยอมถอนกายออกจากร่างของ ‘เรนนี่’

“ก็บรรยากาศมันให้... อีกอย่าง น้อง ๆ เขาก็เต็มใจ ‘โชว์’ ให้มึงดูเป็นขวัญตาไงไอ้ชัช” เรย์ว่าต่อ ก่อนจะหันไปเร่งจังหวะสอบสะโพกซอยเข้าออกในตัวเรนนี่

ไอริสที่นั่งรออยู่ก่อนหน้า รีบขยับกายเข้าไปใกล้ชิดชายหนุ่มที่เธอหมายปองทันที มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามท่อนแขนแกร่งของชัชรัณ

“พี่ชัชมาช้าจังเลยค่ะ... ไอริสนั่งเหงาตั้งนาน” เธอส่งสายตาหยาดเยิ้มพลางจงใจเบียดทรวงอกอวบหยัดเข้าหาแขนของเขา

ชัชรัณเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ไม่ได้สื่อถึงความเสน่หาแม้แต่น้อย มือหนาหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมาจิบช้า ๆ

“เหงาก็หาอะไรทำสิ... เมื่อกี้ฉันเห็นเธอก็ดู ‘สนุก’ ดีนี่” คำพูดตรงไปตรงมาของเขา ทำให้ไอริสหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้ว่าเธอกำลังช่วยตัวเองรอเขาอยู่

“แหม... พี่ชัชก็ พูดซะไอริสไปไม่เป็นเลย”

สาวสวยบิดกายไปมา เมื่อจุดกลางกายร้อนผะผ่าวจนเปียกแฉะ

“คืนนี้พี่ชัชจะให้ไอริส ‘ดูแล’ เป็นพิเศษไหมคะ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของเขาเหม่อมองไปที่จอทีวีขนาดใหญ่ในห้องที่กำลังรันคลิปโปรโมทสินค้าต่าง ๆ จวบจนกระทั่งภาพของเด็กสาวในชุดเกาะอกสีขาว ผิวขาวอมชมพูที่ดูสะอาดตาปนเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติปรากฏขึ้น... ลูกหว้า หรือ ชนันญา ศัตรูตัวแสบที่เคยฝากความเจ็บปวดไว้ที่กลางกายของเขา

ชัชรัณชะงักแก้วในมือ ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองภาพนางแบบสาวในจอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

“ยอดวิวพุ่งงั้นเหรอ... หึ เสน่ห์แรงไม่เบานี่” ชัชรัณครางหึ! ในลำคอ สายตาคมกริบจ้องมองที่หน้าจอเขม็ง

“นั่นน้องลูกหว้าบริหารนี่หว่า... ตัวจริงโคตรเด็ดเลยนะมึง” ลีออนที่เพิ่งถอนจูบจากลิซ่าหันมาสำทับ

“เห็นว่าช่วงนี้รับงานฉิบหายวายวอด สงสัยจะร้อนเงินว่ะ”

“ร้อนเงินงั้นเหรอ…” ชัชรัณพึมพำกับตัวเอง ความทรงจำเรื่องที่เธอประกาศกร้าวว่าเงินของเขาซื้อเธอไม่ได้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก

“ถ้าอยากได้เงินนัก... ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ” ชายหนุ่มพึมพำ

เขาหันไปหาสาวข้างกายที่กำลังพยายามปรนเปรอเขา

“ไอริส... คืนนี้ฉันมีงานต้องทำต่อ เธอไปสนุกกับพวกไอ้เรย์เถอะ” ชัชรัณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นและทรงอำนาจที่สุดในห้องนั้น เขาเดินออกจากโซน VVIP ตรงไปยังห้องทำงานส่วนตัวทันที ทิ้งให้เพื่อน ๆ และสาว ๆ มองตามด้วยความสงสัย

เมื่อเข้ามาในห้องทำงานที่เงียบสงบ ชัชรัณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาคนสนิท

“ฮัลโล... ไปสืบมาทีว่าตอนนี้นางแบบที่ชื่อ ‘ลูกหว้า’ อยู่โมเดลลิ่งของใคร และบอกเขาว่า... ฉันต้องการจ้างเธอมาเป็นพรีเซนเตอร์หลักให้กับคลับและโชว์รูมของฉันคนเดียวเท่านั้น พร้อมจ่ายเท่าไหร่ไม่อั้น”

รอยยิ้มของผู้ล่าปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เกลี้ยงเกลานั้นอีกครั้ง

“ดูซิว่า... ศักดิ์ศรีกับเงิน อะไรมันจะแน่กว่ากันนะ... ลูกหว้า”

2 สัปดาห์ต่อมา

เวลา 08:00 น. ของวันอาทิตย์

ลูกหว้าลุกลงจากเตียงเล็กขนาด3 ฟุต เดินเข้าไปอาบน้ำ เพราะวันนี้มีคิวไปถ่ายแบบโฆษณาครีมอาบน้ำตัวใหม่ให้แบรนด์หนึ่ง

ณ สตูดิโอประจำถูกสร้างฉากห้องน้ำจำลอง ขึ้นมา เพื่อให้มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับวางไฟและทีมงาน

การถ่ายแบบโฆษณาครีมอาบน้ำมักเน้นความสะอาด สดชื่น และผิวพรรณที่ดูสุขภาพดี นางแบบจึงมักสวมใส่ชุดที่เผยผิวได้มาก ทางทีมงานจึงให้ลูกหว้าสวมชุดเกาะอก เพื่อแสดงให้เห็นเนื้อครีมและผลลัพธ์บนผิวได้อย่างชัดเจน และทีมงานได้เลือกชุดสีขาวเพื่อสื่อถึงความสะอาดและฟองที่นุ่มนวล

ชุดเกาะอกช่วยให้เห็นผิวช่วงไหล่ และเนินอกอวบอิ่มของนางแบบ ทำให้ดูเป็นธรรมชาติและสะอาด ทว่าเมื่อมาอยู่บนร่างของลูกหว้ากลับเปล่งประกายออร่าและเซ็กซี่ที่สุด นางแบบร่างสวยอยู่ในห้องอาบน้ำจำลอง ยืนโพสต์ท่า กำลังเทครีมอาบน้ำหยดลงบนเรียวแขน ฝ่ามือนุ่มลูบสัมผัสเนื้อครีมนุ่มลื่นไปมาเบา ๆ จนเกิดฟองที่นุ่มนวล

“ช่วยเอนกายไปด้านหลังอีกนิดครับ…และเพิ่มฟองเข้าไปอีกหน่อย…ดีมากครับ” เสียงทุ้มของช่างภาพมืออาชีพจบลง ก็ตามมาด้วยเสียงกดชัตเตอร์รัว ๆ ติดกัน

แชะ! แชะ! แชะ!

หลังจากนั้นทีมงานจึงดึงฉากกั้นรูดปิดและส่งผ้าขนหนูสีขาวให้ลูกหว้าเปลี่ยน เมื่อเรียบร้อยฉากกั้นก็ถูกรูดออก ร่างลูกหว้ามีผ้าขนหนูพันรอบตัวไว้ เพียงผืนเดียว ยืนโดดเด่นเป็นประกายอยู่ต่อหน้าแสงไฟ ยิ่งทำให้ผิวของเธอกระจ่างใสออร่าพุงสุด ๆ ก่อนช่างภาพจะสั่งให้เธอโพสต์ท่าใหม่ หลังจากอาบน้ำเสร็จ

การถ่ายโฆษณาครีมอาบน้ำช่วงหลังอาบน้ำเสร็จ จะมุ่งเน้นสื่อถึงผิวที่สะอาด นุ่มชุ่มชื้น และกลิ่นหอมสดชื่น โดยใช้ภาพระยะใกล้แสดงให้เห็นถึงผิวสุขภาพดี

“ช่วงนี้นางแบบต้องซับผ้าเช็ดตัวเบา ๆ และแสดงสีหน้าให้สดชื่นผ่อนคลายให้ได้มากที่สุดนะครับ” เสียงทุ้มดังกังวานของเขตแดนเอ่ยขึ้น ลูกหว้ารีบปรับสีหน้าและปฏิบัติตามที่ช่างภาพต้องการ

“สวย… เซ็กซี่มากครับ” เสียงทุ้มจบลง ก็ตามมาด้วยเสียงกดชัตเตอร์รัว ๆ

แชะ! แชะ! แชะ!

เมื่องานจบลงก็ตามมาด้วยเสียงตื่นเต้นของพี่แนตตี้ พร้อมเสียงปรบมือรัว ๆ เป็นกำลังใจ

“โห! ลูกหว้าเก่งมากลูก…หนูเก่งที่สุดเลย”

“ขอบคุณมากนะคะ” ลูกหว้ายกมือไหว้ช่างภาพและทีมงาน

“เสร็จแล้ว ลูกหว้าเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ จะได้รีบไปพักผ่อน เตรียมพร้อมกับงานคืนนี้”

“พี่แนตตี้ หว้าไม่รับงานนี้ได้ไหมคะ”

“อ้าว! ทำไม ไหนว่าอยากได้เงินเยอะ ๆ ไม่ใช่เหรอ และอีกอย่างลูกหว้าเปลี่ยนใจไม่ทันแล้วล่ะ เพราะผู้บริหารได้เซ็นสัญญาให้ลูกหว้าเป็นพรีเซ็นเตอร์หลักให้โชว์รูมและคลับนั่นไปแล้ว”

“ห๊ะ! อะไรนะคะ” ลูกหว้าตกใจ

“จะตกใจทำไม! งานคือเงิน หว้าต้องงานเงิน มีงานหลักทำก็ดีแล้วไง!”

“อื้อ ค่ะ” ลูกหว้าจำใจต้องรับคำเบา ๆ อย่างหาข้อหลีกเลี่ยงไม่ได้