ตอนที่ 2 [ชัชรัณ]

ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่2

[ชัชรัณ]

ลูกหว้าอยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อสีขาวพอดีตัว กับกระโปรงพลีททำให้เหมาะกับการขับขี่รถมอเตอร์ไซค์ เธอหยิบเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งมาสวมทับชุดนักศึกษาอีกชั้น เพื่ออำพรางไม่ให้ชุดด้านในสะดุดตาคนที่พบเห็น แล้วหยิบหมวกกันน็อคสีแดงมาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบเป้สีดำขึ้นสะพายหลัง จากนั้นก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์Hoda สีแดงคันเล็ก ที่เป็นเพื่อนคู่หูของเธอมาตั้งแต่เข้าเรียนปี1

ลูกหว้าใช้เส้นทางลัดเลาะด้วยความชำนาญ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัย คนตัวเล็กเลี้ยวรถเข้าไปจอด ถอดหมวกกันน็อควางไว้บนเบาะ และถอดเสื้อฮู้ดยัดใส่กระเป๋าเป้ ดูแลความเรียบร้อย ของใบหน้าทรงผมก่อนจะเดินไปหาเพื่อน ๆ ที่หลังตึกคณะบริหารธุรกิจ

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังเต็มไปด้วยความคึกคัก ลูกหว้าก้าวเดินไปตามทางเดินด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าหวานใสที่ไม่ได้แต่งแต้มอะไรมากนักนอกจากลิปมันระเรื่อ ทว่ากลับดูโดดเด่นจนนักศึกษาชายต่างเหลียวมามองเป็นจุดเดียว

“ลูกหว้า! ทางนี้จ้า” เสียง ‘โมเม’ ตะโกนเรียกมาแต่ไกล พร้อมกับ ‘ปังปอนด์’ ที่โบกไม้โบกมืออยู่หลังตึกคณะบริหารธุรกิจ

“แหม... ดังใหญ่แล้วนะยะ ยัยนางแบบหน้าใหม่” ปังปอนด์เอ่ยแซวทันทีที่เพื่อนสาวเดินมาถึง

“ฉันเห็นรูปโปรโมทเซรั่มในเพจพี่แนตตี้แล้วนะ สวยลืมโลกไปเลยจ้ะ” ปังปอนด์เอ่ยชม

“พวกแกก็เว่อร์ไป ฉันแค่โชคดี ที่มีพี่แนตตี้ช่วยสอนงานต่างหาก” ลูกหว้ายิ้มเขิน ๆ พลางวางเป้ลงบนโต๊ะม้านั่งหินอ่อน

“วันนี้มีควิซวิชาบัญชีด้วยนะ เตรียมตัวกันมาหรือยัง” ลูกหว้าถามพร้อมล้วงหยิบแฟ้มใส่แบบทดสอบออกมาจากเป้ วางบนโต๊ะหินอ่อนโชว์เพื่อน

“โห! แบบนี้ ก็ดีน่ะสิ” โมเมว่าขึ้น พลางทำตาโตอย่างน่ารัก

ในขณะที่สามสาวกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงคำรามของเครื่องยนต์ราคาแพงก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าหน้าคณะ รถซูเปอร์คาร์สีดำสนิทสามสี่คันขับเข้ามาจอดเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาเกือบทั้งคณะที่หยุดนิ่งเพื่อรอดูเจ้าของรถเหล่านั้น

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มสี่คนก้าวลงจากรถพร้อมกัน ราวกับฉากในภาพยนตร์แอคชั่นฟอร์มยักษ์ นำโดย ‘ชัชรัณ อัครโชติรักษ์’ ชายหนุ่มผู้มีส่วนสูงโดดเด่นกว่าใครในกลุ่ม ร่างกายของเขาดูสมส่วนและแข็งแกร่ง ภายใต้เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่สวมทับเสื้อยืดสีขาวสะอาด ใบหน้าคมคายเรียบเนียนดูสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมดุแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาชวนให้คนมองรู้สึกเกรงขาม

“เบื่อชะมัด... ทำไมเราต้องเอาโปรเจกต์ข้ามฝั่งมาส่งที่ตึกบริหารด้วยวะ” เสียงทุ้มต่ำของชัชรัณเอ่ยขึ้นขณะขยับปกเสื้อ ใบหน้าที่ไร้หนวดเครานั้นดูหมดจดและทรงเสน่ห์จนสาว ๆ แถวนั้นแทบจะหยุดหายใจ

“เอาน่า…ไอ้ชัช ถือว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศ ดูสาว ๆ บริหารแก้เซ็งไง” ‘ลีออน’ หนุ่มขี้เล่นที่มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์เอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้กลุ่มนักศึกษาสาวที่ยืนมองอยู่ใกล้ ๆ

“นั่นไง... ของดีบริหาร” ‘เรย์’ หนุ่มใบหน้าอ่อนโยนแต่แววตารุกเก่งสะกิดแขนเพื่อนพลางบุ้ยปากไปทางโต๊ะของลูกหว้า

“คนที่ถ่ายโฆษณาเซรั่มตัวดังไง ตัวจริงดูเด็กกว่าในรูปอีกนะ” เรย์กระซิบเสียงเบา

‘ธามไทน์’ ชายหนุ่มมาดนิ่งขรึมที่ยืนกอดอกอยู่ข้างรถพยักหน้าเห็นด้วยเบา ๆ

“ดูสะอาดตาดี ไม่เหมือนผู้หญิงที่นายเคยควงเลยนะชัช” ธามไทน์เปรยขึ้น

ชัชรัณปรายสายตาคมกริบไปตามคำบอกของเพื่อน วินาทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตากลมโตของลูกหว้าที่บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาพอดี ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล่นผ่านเข้ามาในโสตประสาท เขามองเห็นเด็กสาวท่าทางเรียบร้อยแต่แววตาซ่อนความรั้นเอาไว้ ซึ่งมันขัดใจคนอย่างเขาที่ชอบเห็นผู้หญิงยอมสยบอยู่ใต้ฝ่าเท้า

“ก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่พยายามทำตัวให้ดูแพง…” ชัชรัณแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะออกตัวเดินนำกลุ่มเพื่อนตรงเข้าไปหาเป้าหมายโดยไม่สนสายตาใคร

ลูกหว้าที่กำลังเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อเตรียมเข้าห้องเรียน รู้สึกถึงเงาที่ทาบทับลงมา เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งแล้วต้องชะงักเมื่อพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สี่คนที่ยืนล้อมโต๊ะของเธอไว้ รัศมีแห่งความร่ำรวยและอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนเพื่อนของเธอทั้งสองคนถึงกับนั่งตัวลีบ

“เธอใช่ไหม… ที่คนเขาลือว่าเป็นนางแบบโฆษณาหน้าใหม่” ชัชรัณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งดูแคลน สายตาคมสำรวจใบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ

ลูกหว้าขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนประจันหน้า แม้ความสูงจะต่างกันจนเธอต้องแหงนหน้ามองเขา แต่แววตากลับไม่มีวี่แววของความเกรงกลัว

“ใช่ค่ะ เราลูกหว้า... ไม่ทราบว่ารุ่นพี่มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

ชัชรัณโน้มใบหน้าคมเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจาง ๆ

“ธุระไม่มี... แค่อยากจะเตือนไว้ว่าวงการนี้มันไม่ได้สวยหรูเหมือนหน้าตาเธอหรอกนะ ถ้าคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน... ก็ระวังจะหมดราคาเข้าสักวัน”

คำพูดถากถางนั้นทำให้ลูกหว้าหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตอกกลับด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น

"ขอบคุณที่เตือนค่ะ แต่คนอย่างเรามีศักดิ์ศรีพอ และไม่ได้มองเห็นทุกอย่างเป็นเงินเหมือนที่รุ่นพี่ชอบทำ... ขอตัวนะคะ"

เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินเบี่ยงตัวออกไปทันที ทิ้งให้ชัชรัณยืนมองตามด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น

"หึ... ปากดีแบบนี้สิถึงน่าลอง" ชัชรัณพึมพำกับตัวเอง สายตาคมจดจ้องแผ่นหลังบางนั้นไม่วางตา ขณะที่เพื่อน ๆ ในแก็งต่างหันมามองหน้ากันด้วยความสนใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงกล้าสะบัดหน้าใส่ 'ชัชรัณ อัครโชติรักษ์' ต่อหน้าสาธารณชน

“เฮ้ย! ยัยลูกหว้ารอด้วย จะรีบไปตามควายหรือไง ฉันเหนื่อยตามไม่ทันแล้วเนี่ย!” เสียงของ โมเม เพื่อนในกลุ่มร้องเรียก

“ชักช้าเร็ว ๆ ดิ๊” ลูกหว้ายิ้มให้เพื่อน ก่อนจะชะลอฝีเท้าลง

“อื้อ ฉันก็หอบแล้วเนี่ย!” ปังปอนด์ ว่า ก่อนจะดันร่างโมเมเข้าไปในกล่องลิฟต์ เมื่อสามสาวเข้าไปได้ต่างก็ยืนพิงกล่องแคบ ๆ แล้วหายใจรวยรินออกมา

“เฮ้อ! พูดแล้วก็เสียดายอะ! นาน ๆ จะได้เจอกลุ่มเทพบุตรของวิศวะ” จู่ ๆ โมเมก็โพล่งขึ้น

“อืม! นั่นสิ! อยากเจอมานานแล้ว ไอ้หว้าไม่น่าพาหนีมาแบบนี้เลย” ปังปอนด์เสริม

“แล้วเมื่อกี้ ใครทำหัวหดเข้ากระดองห๊า!” ลูกหว้าเอ่ยขัด

“โห! ก็ดูหน้าแต่ละคนดิแก หล่อน่ากินจนใจสั่น” ปังปอนด์ว่า พอดีประตูลิฟต์เปิดออก สาว ๆ จึงก้าวออกจากลิฟต์ตรงดิ่งไปเข้าห้องเรียน

“อืม รีบเข้าห้องกันเถอะ อาจารย์น่าจะมาแล้ว” โมเมว่า

พักเที่ยง ณ โรงอาหาร

ในโรงอาหารมีนักศึกษาทั้งชายหญิงเดินกันไปมาขวักไขว่ ทว่าลูกหว้าไม่ได้ให้ความสนใจ เธอกับเพื่อน ๆ ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเงียบ ๆ ทว่า จู่ ๆ ก็มีเสียงห้าว ๆ เอ่ยอยู่ข้างหู

“สวัสดีครับน้อง” เสียงทุ้มห้าวดังอยู่ข้างหู ทำให้ลูกหว้าตวัดสายตาขึ้นมอง ถึงได้รู้ว่าเป็นชายหนุ่มคณะวิศวะ1 ใน 4คนของกลุ่มเมื่อเช้า ลูกหว้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ

“มีธุระอะไรหรือเปล่า” ลูกหว้าถามแบบมะนาวไม่มีน้ำ

“คนสวย…มีคนอยากแลก lineน้องครับ” เรย์ว่าขึ้น พร้อมกระตุกยิ้มจาง ๆ

“เรามาเรียนหนังสือค่ะ ไม่ได้มาแจกไลน์ใคร” ลูกหว้าตอบโต้ ก่อนจะก้มหน้าให้ความสนใจจานข้าวต่อ

“น้องคิดดี ๆ ก่อนนะครับ กลุ่มของพี่โปรไฟล์ดีทุกคน ไม่คิดก่อนตัดสินใจจริงเหรอ” เรย์ย้ำ

“เราเสียใจด้วยนะ ถึงจะprofile ดีแค่ไหนเราก็ไม่สนใจ ฟังให้ชัด ๆ อีกทีนะคะ… เรา… ไม่… สน… ใจ” ลูกหว้าเอ่ยย้ำ ชัดถ้อยชัดคำและชัดเจน ก่อนจะลุกขึ้นยืน ชวนเพื่อน ๆ เดินหนี

“เฮ้อ กำลังกินข้าวอร่อยเลย ยัยลูกหว้าพาหนีเฉย… แต่โมว่าพี่เขาก็ดูหล่อมาก แกไม่สนจริงดิ” โมเมเลิกคิ้วถาม

“หว้ามาเรียนหนังสือ ไม่ได้มาหาผู้ชายย่ะ…อื้อ ไปเถอะ ๆ” ลูกว้าดันแผ่นหลังเพื่อน เมื่อเห็นโมเมเอี้ยวตัวไปมองหนุ่มต่างคณะ ที่ดูหล่อเหลาระเบิดระเบ้อ

“อื้อ น่าเสียดายอะ นาน ๆ จะมีหนุ่มวิศวะมาตามแลกไลน์สักครั้ง…ลูกหว้าไม่สนใจจริงดิ ถ้าเป็นปอนด์ป่านนี้ให้ไปแล้ว ไม่เล่นตัวแบบนี้หรอก” ปังปอนด์ได้แต่บ่นอุบอิบ

“สาว ๆ ตั้งใจเรียนกันจ๊ะ อย่ามัวแต่คลั่งผู้ชาย” ลูกหว้าหัวเราะคิก ๆ ที่เห็นเพื่อนสาวทำสีหน้าผิดหวัง

“เฮ้อ! แต่อดเสียดายไม่ได้เลยนะ พี่เขาหล่อจริง ๆ” โมเมบ่นบ้าง สามสาวก้าวไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ ที่นั่งเล่นกันเป็นประจำ เพื่อรอเข้าห้องเรียน