ตอนที่13[ท้าทายมัจจุราช]

ของบำเรอธามไทน์

ตอนที่13

[ท้าทายมัจจุราช]

เช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์

บรรยากาศรอบลานเกียร์ยังคงคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษา ทว่าจุดที่ดึงดูดสายตาที่สุดกลับเป็นโต๊ะหินอ่อนตัวยาวใต้ร่มไม้ใหญ่ ซึ่งเป็นที่ประจำของกลุ่มทรงอิทธิพลที่สุดในคณะ ธามไทน์นั่งนิ่งขรึมอยู่กลางวงเพื่อน สวมเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูที่ซักรีดจนเรียบกริบ ใบหน้าคมสันดูเย็นชากว่าปกติ นัยน์ตาคู่คมจ้องมองไอแพดในมือราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก จนเพื่อนสนิทอย่างชัชรัณที่นั่งพิงพนักเก้าอี้พลางหมุนกุญแจรถหรูในมือเล่น ต้องปรายตามามองอย่างจับสังเกต

“เฮ้ยไอ้ธาม วันนี้มึงนิ่งเป็นหุ่นเลยนะเว้ย เรื่องเมื่อวานที่โดน ‘น้องน้ำฟ้า’ หักหน้ากลางโรงช็อปนี่ยังไม่หายแค้นเหรอวะ” ชัชรัณเอ่ยกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาคมกริบของเจ้าของไนต์คลับฉายแววเย่อหยิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความนึกสนุกตามประสานักล่า

“เห็นว่าเมื่อวาน มึงลากน้องขึ้นรถไป จัดหนักไปแค่ไหนล่ะ!” ชัชรัณรุกต่อ

“เออ! กูก็อยากรู้ มึงรุกแรงจนน้องเขาขวัญกระเจิงไปเลยหรือเปล่า” ลีออนเสริมขึ้นพลางขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่วนเรย์ที่นั่งข้าง ๆ เพียงแค่จิบกาแฟเงียบ ๆ แต่กลับลอบสังเกตแววตาที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ของเพื่อนรัก

ธามไทน์ละสายตาจากหน้าจอช้า ๆ เขาขยับปกเสื้อช็อปให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่ง ๆ ตามสไตล์

“พวกมึงว่างมากนักหรือไง! เรื่องไร้สาระแบบนั้นกูไม่เอามาใส่หัวหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำนิ่งสนิท ทว่ากลับแฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้

“จริงเหรอวะ! งั้นถ้าน้องเขาเดินผ่านมาแถวนี้ มึงคงไม่สะดุ้งนะ” ลีออนพูดยังไม่ทันขาดคำ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างบอบบางในชุดนักศึกษาเรียบร้อย ที่กำลังเดินประคองสมุดจดเล่มหนาอยู่ไกล ๆ

น้ำฟ้ากำลังเดินผ่านหน้าตึกวิศวะเพื่อไปเรียนวิชาพื้นฐานที่ตึกรวม ใบหน้าหวานละมุนดูสดใสทว่าแฝงไปด้วยความกังวล นัยน์ตากลมโตคอยก้มมองทางเพื่อหลบสายตาผู้คน ความหัวอ่อนทำให้เธออยากจะเดินให้พ้นพื้นที่ตรงนี้ให้เร็วที่สุด แต่ความ ‘ดื้อเงียบ’ ในใจก็สั่งให้เธอไม่ต้องวิ่งหนีใคร เธอเดินผ่านกลุ่มของธามไทน์ด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ทว่าจู่ ๆ ลมแรงก็พัดเอาชีทเอกสารในอ้อมกอดของเธอหลุดลอยไปตกใกล้ ๆ กับโต๊ะหินอ่อนตัวนั้น

“อุ๊ย!” น้ำฟ้าอุทานออกมาเบา ๆ เธอชะงักฝีเท้าก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้าไปเก็บเอกสารที่พื้น

ธามไทน์เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที ความสูงโปร่งของเขาบังแสงแดดที่ส่องลงมาจนน้ำฟ้าต้องเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปหาเธอด้วยท่าทางนิ่งขรึม รังสีความร้ายลึกของเขายังคงคุกคามพื้นที่รอบข้าง จนนักศึกษาคนอื่นไม่กล้าเข้าใกล้ เขาหยิบแผ่นกระดาษใบหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้เท้าขึ้นมา ทว่าแทนที่จะยื่นให้ดี ๆ เขากลับถือมันไว้เหนือระดับสายตาของเธอ

“มาทำซุ่มซ่ามอะไรแถวนี้ อยากให้คนอื่นรู้หรือไง ว่าเธอ ‘รู้จัก’ กับฉัน” ธามไทน์เอ่ยเสียงต่ำรุกพื้นที่ส่วนตัวของเธออีกครั้ง

น้ำฟ้าเม้มริมฝีปากแน่น ความประหม่าจากเหตุการณ์ในรถเมื่อวานยังไม่จางหาย แต่เธอก็ไม่ได้หลบสายตา

“น้ำฟ้าไม่ได้ตั้งใจจ้ะ ลมมันพัด แล้วคุณธามก็ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ น้ำฟ้าไม่บอกใครหรอกว่าเรารู้จักกัน เพราะน้ำฟ้าก็ ‘อาย’ เหมือนกัน ที่ต้องรู้จักคนใจร้ายแบบคุณ”

คำตอบเรียบเรื่อยทว่าจิกกัดแรง ๆ ของสาวน้อย ทำเอาชัชรัณถึงกับสำลักขำออกมาเสียงดัง ธามไทน์หน้านิ่งขรึมไปทันที นัยน์ตาคมวาวโรจน์ขึ้นด้วยความคาดไม่ถึง ที่ถูกย้อนศรกลางมหาวิทยาลัย

“อายงั้นเหรอ!” ธามไทน์เค้นเสียงถามพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน เขาใช้นิ้วแกร่งคีบเอกสารแผ่นนั้นไว้แล้วรุกแรงด้วยคำพูดที่สยบความดื้อของเธอ

"งั้นก็อายให้ตลอดแล้วกัน เพราะเย็นนี้ฉันจะไปรอรับที่หน้าคณะ ถ้าเธอมาช้าแม้แต่นาทีเดียว ฉันจะเดินเข้าไปลากตัวออกมาประจานกลางตึกบริหาร ให้รู้กันไปเลยว่าเรา ‘รู้จัก’ กันแค่ไหน!”

น้ำฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความร้ายลึกของเขาที่เปลี่ยนจากการรุกนิ่ง ๆ มาเป็นการข่มขู่ซึ่ง ๆ หน้าทำให้เธอไปไม่เป็น ธามไทน์ทิ้งเอกสารลงในมือของเธออย่างไม่แยแส ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหาเพื่อน ๆ ด้วยมาดคุณชายวิศวะที่เย็นชาทว่าในใจกลับรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก ที่เห็นยัยเด็กดื้อหน้าเสียไปได้

ณ ใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ หลังเลิกเรียน

กลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงติวหนังสือกันอย่างเคร่งขรึม น้ำฟ้า พยายามรวบรวมสมาธิจดจ่อกับตำราตรงหน้า แม้ในใจจะคอยพะวงถึงคำขู่ของ ‘ใครบางคน’ อยู่ตลอดเวลา เธอตัดสินใจที่จะ ‘ดื้อ’ ด้วยการไม่ไปตามนัด เพราะคิดว่าคนนิ่งขรึมและถือตัวอย่างธามไทน์ไม่มีทางลดตัวมาเดินในคณะที่คนพลุกพล่านแบบนี้แน่

“น้ำฟ้า แกเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าดูซีด ๆ นะ” ใบข้าวเพื่อนสนิทเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าจ้ะ เราแค่” คำพูดของน้ำฟ้าถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ ๆ เสียงพูดคุยรอบข้างก็เงียบกริบลงราวกับมีใครกดปุ่มปิดสวิตช์ เมื่อเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง มุ่งตรงมายังโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ นักศึกษาสาว ๆ รอบบริเวณต่างพากันมองตามด้วยสายตาเคลิ้มฝันผสมความตื่นตะลึง