ตอนที่ 5 ชีวิตใหม่ของขวัญเกล้า

ตอนที่ 5

ชีวิตใหม่ของขวัญเกล้า

หลังจากที่ย้ายเข้ามาในกรุงเทพฯได้เพียงไม่ กี่วัน ขวัญเกล้าก็รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงแบบที่เธอนั้นปรับตัวแทบไม่ทัน สมัยก่อนเธออยู่ต่างจังหวัด รถและผู้คนไม่ได้พลุกพล่านขนาดนี้ ยิ่งช่วงเวลากลางคืน กรุงเทพฯสว่างไสว มีเสียงเพลงมีแสงสี ช่วยลดทอนความรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวในหัวใจของหญิงสาว

ขวัญเกล้าไม่สามารถอยู่เฉยๆได้ เธอเพิ่งรู้ว่าเด็กจบใหม่แบบเธอหางานได้ยากมาก ยิ่งไม่มีประสบการณ์การทำงานมาก่อนก็ยิ่งหางานได้ยากขึ้น

หญิงสาวยื่นใบสมัครงานไปหลายบริษัท ถูกปฏิเสธบ้างไม่ติดต่อกลับมาบ้าง แต่เธอก็ไม่ได้ย่อท้อ ในเมื่อบริษัทใหญ่ๆไม่ยินดีต้อนรับ เธอก็หางานอื่นทำ คนเราถ้าไม่เลือกงานก็ไม่ยากจน ถ้ามัวแต่นั่งเลือกอยู่ก็คงจะไม่มีกิน

ขวัญเกล้าเพิ่งลงจากรถเมล์ เธอเดินทางไปสัมภาษณ์งานมาแต่ก็ถูกปฏิเสธเหมือนเดิม ในขณะที่กำลังจะเดินทางกลับอพาร์ทเม้นท์ เธอก็เดินผ่านถนนที่เต็มไปด้วยร้านรวงและผู้คน หญิงสาวพบกับร้านขายข้าวต้มโต้รุ่งเล็กๆ เธอเห็นว่าหน้าร้านมีป้ายรับสมัครงาน จึงได้ตัดสินใจเดินเข้าไปถามรายละเอียดจากเจ้าของร้านที่ยืนตักข้าวต้มอยู่หน้าเตา

“ยังรับสมัครงานอยู่ไหมคะ”

หญิงสาวเอ่ยถาม ชายวัยกลางคนเงยหน้ามองเธอก่อนพยักหน้า

“ยังรับ จะสมัครเหรอ ทำอะไรเป็นบ้างล่ะเรา”

เขาเอ่ยถามขณะที่กำลังวุ่นวายอยู่กับงานตรงหน้า หญิงสาวเองก็รู้สึกเกรงใจที่มารบกวนในเวลานี้ เธอจึงได้เอ่ยขึ้น

“เดี๋ยวหนูค่อยมาพรุ่งนี้ก็ได้ค่ะ”

“ร้านเปิดเที่ยง ถ้ามาตอนนั้นจะไม่ค่อยมีลูกค้า”

ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงที่เร่งรีบ ลูกค้าเต็มร้านทำให้เขามัวแต่ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการตักอาหาร จนแทบไม่ได้สนใจหญิงสาวเลย

ขวัญเกล้าเห็นว่าร้านข้าวต้มนี้อยู่ใกล้กับ อพาร์ทเม้นท์ของเธอ จึงได้สนใจที่จะสมัครงาน แต่เนื่องจากเจ้าของร้านกำลังยุ่งเธอจึงขอมาวันพรุ่งนี้

“ถ้าพรุ่งนี้จะมาสมัครงานเอาสำเนา บัตรประชาชนมาด้วยล่ะ”

หญิงสาวพยักหน้าก่อนยกมือไหว้ เธอค่อยๆถอยออกมายืนหน้าร้าน ก่อนมองเข้าไปข้างใน ร้านนี้มีลูกค้าค่อนข้างเยอะ ลูกค้าแน่นตลอดเวลาจน ขวัญเกล้าอดสงสัยไม่ได้ว่ารสชาติอาหารจะเอร็ดอร่อยขนาดไหน ทำไมลูกค้าถึงได้แน่นขนัดขนาดนี้

คืนนั้นหญิงสาวนอนไม่หลับ เธอรู้สึกตื่นเต้นที่พรุ่งนี้จะต้องเดินทางไปสมัครงานที่ร้านข้าวต้มใกล้ อพาร์ทเม้นท์

หลังจากงีบได้ไม่กี่ชั่วโมง ขวัญเกล้าก็ตื่นขึ้นมาก่อนรีบดูนาฬิกาและเห็นว่าตอนนี้เป็นเวลาสิบเอ็ดโมงเเล้ว หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นเพื่อไปอาบน้ำ เสร็จแล้วเธอก็เตรียมเอกสารก่อนเดินทางไปสมัครงานที่ ร้านข้าวต้ม

“มาแล้วหรือ นั่งก่อน”

ชายวัยกลางคนกำลังเตรียมของสำหรับเปิดร้านตอนเย็น เขาเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาในร้านจึงบอกให้เธอนั่งรอก่อน

“เอาเอกสารมาหรือเปล่า”

เขาพูดไทยไม่ค่อยชัดออกสำเนียงจีน แต่ก็ยังพอฟังรู้เรื่อง

“เอามาค่ะ”

หญิงสาวหยิบเอกสารออกมา เธอเก็บเอกสารไว้ในแฟ้มอย่างดี เมื่อชายวัยกลางคนดูเอกสาร เขาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มอบอุ่น เขาเห็นความตั้งใจและความกระตือรือร้นในดวงตาของเธอ เขาก็ตัดสินใจรับเธอเข้ามาทำงานทันที

“เริ่มงานวันนี้เลยไหมล่ะ ที่นี่จ่ายเงินเป็นรายวัน ทำงานเสร็จแล้วก็รับเงินเลย”

หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา สำหรับสถานการณ์ของเธอในตอนนี้ ถ้าได้รับเงินเป็นรายวัน น่าจะช่วยลดความขัดสนในเรื่องการเงินได้เป็นอย่างดี

“ขอบคุณนะคะ ถ้าอย่างนั้นหนูขออนุญาตเริ่มงานเลยนะคะ”

หญิงสาวยกมือไหว้ เธอขอเริ่มงานทันทีด้วยท่าทางกระตือรือร้นและดีใจที่ชีวิตของเธอจะได้เริ่มต้นแบบสมบูรร์แบบ

ในคืนแรกของการทำงาน หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้น แม้ว่าจะมีประสบการณ์การทำงานในร้านอาหาร แต่ด้วยระบบการทำงานที่แตกต่างเธอจึงต้องเรียนรู้ทุกอย่างใหม่หมด

“อาหารจานนี้โต๊ะสามนะ”

ชายวัยกลางคนเอ่ยกับหญิงสาว เขามองเธอด้วยสายตาชื่นชม มาทำงานได้ไม่กี่ชั่วโมงเธอก็จดจำได้หมดว่าโต๊ะไหนเป็นโต๊ะไหน ทำงานวันแรกก็เหมือนทำงานมาแล้วหลายปี เขาแทบไม่ต้องสอนอะไรเลยหญิงสาวสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง

การเสิร์ฟข้าวต้มให้กับลูกค้าที่มาอย่างไม่ขาดสายทำให้ขวัญเกล้าต้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แตกต่างจากตอนทำงานร้านอาหารอื่นที่ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบขนาดนี้

“อันนี้เงินค่าแรงของลื้อ วันนี้คงเหนื่อยมากเลยนะ ที่ร้านก็แบบนี้แหละ คนแน่นทุกวัน เหนื่อยทุกวัน”

“ไม่เหนื่อยเลยค่ะเถ้าแก่ สบายมากค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม มองเงินในมือก็ยิ่งทำให้ตัวเองมีกำลังใจ

ขวัญเกล้ารู้ดีว่าการทำงานที่ร้านข้าวต้มโต้รุ่งไม่ใช่สิ่งที่เธอฝันไว้ตั้งแต่แรก แต่เธอก็รู้สึกว่ามันเป็นการเริ่มต้นที่ดี เธอได้ทำงานที่คุ้นเคย ได้ร่วมงานกับคนที่ใจดีมีเมตตา เพียงเท่านี้ชีวิตในเมืองใหญ่ของเธอก็ง่ายขึ้นแล้ว

หญิงสาวทำงานอย่างกระตือรือร้นทุกวันเป็นเวลาหลายเดือนติดต่อกัน เธอขึ้นแท่นเป็นคนโปรดของเถ้าแก่ เขาเอ็นดูเธอเหมือนลูกเหมือนหลาน แม้ว่าเขาจะเป็นคนขี้งกตามประสาคนจีน แต่ด้วยความที่เขาเอ็นดูหญิงสาวมาก เขาจึงมักจะให้นู่นให้นี่กับเธอเสมอ

“อั๊วไปเมืองจีนมา มีของฝากมาให้”

เขายื่นถุงกระดาษให้ขวัญเกล้า เธอมาเปิดดูก็เห็นว่ามีขนมและของกินมากมายหลายถุง

“ขอบคุณนะคะเถ้าแก่ ไปเที่ยวเมืองจีนยังอุตส่าห์นึกถึงหนู”

หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับยกมือไหว้ เถ้าแก่เอ็นดูลูกน้องโดยไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เขาอายุปูนนี้แล้วเลิกคิดเรื่องความรักไปนานมากแล้ว ถึงแม้ว่าภรรยาจะจากไปหลายปี แต่เขาก็ไม่คิดจะเริ่มต้นใหม่กับใคร และที่เขาเอ็นดูขวัญเกล้าเป็นพิเศษ ก็ไม่ใช่เพราะว่าเขาคิดอะไรกับเธอ เขาแค่เอ็นดูเธอเหมือนลูกเหมือนหลานก็เท่านั้น

หญิงสาวเป็นคนขยันขันแข็ง เธอแทบจะเป็นมือเป็นเท้าให้เขาได้แล้ว นอกจากจะช่วยเตรียมข้าวของ ทำอาหาร เสิร์ฟอาหารและรับออเดอร์ บางวันเธอยังต้องทำหน้าที่ล้างจาน ทำงานมานานหลายเดือนแต่ขวัญเกล้าไม่เคยหยุดงาน ความขยันของเธอทำให้เถ้าแก่วัยกลางคนนั้นยิ่งรู้สึกเอ็นดู

“ลื้อเหนื่อยบ้างไหมเนี่ย ตั้งแต่ลื้อทำงานกับอั๊วมาสามเดือน กลัวยังไม่เห็นลื้อหยุดเลย นี่ถ้าอั๊วไม่ไปเมืองจีนแล้วปิดร้าน ลื๊อก็คงไม่หยุดใช่ไหม”

หญิงสาวยิ้มแห้ง เกาหัวเบาๆ

“หนูก็ไม่รู้จะหยุดทำไมค่ะเถ้าแก่ อยู่ที่ห้องเฉยๆก็น่าเบื่อ”

“ลื้อก็ไปเที่ยวไปพักผ่อนบ้าง ทำแต่งานทุกวัน ไม่เบื่อบ้างหรือไง”

“ให้หนูอยู่เฉยๆหนูคงจะเบื่อมากกว่าค่ะ”

เธอทำงานมาตั้งแต่เด็ก พอลองอยู่นิ่งๆเฉยๆเธอก็ทนไม่ได้ ขวัญเกล้าได้เรียนรู้แล้วว่าชีวิตของเธอต้องการอะไร สิ่งที่เธอต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือเงิน เงินที่จะทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้น ทำให้ชีวิตของเธอหลุดพ้นจากความยากลำบาก เพราะฉะนั้นเธอจึงอยากทำงาน อยากเก็บเงิน ตราบใดที่ยังไม่รวยเธอก็จะไม่หยุดทำงานเด็ดขาด