1.2 ลิ้มรส

“ลูกไม่เคยเข้าใจภีย์เลย พี่ชัยถ้าภีย์จะขอให้พี่ช่วยไปรับไปส่งน้ำขิงไปเรียนจะรบกวนพี่เกินไปไหมจ้ะ”

“โธ่…. สุภีย์สุดที่รักของพี่ อยู่กินกันมาขนาดนี้แล้ว พี่รักน้ำขิงเหมือนลูกแท้ ๆ ไม่ว่าจะน้ำขิงหรือภีย์เป็นเรื่องที่พี่เต็มใจทำไม่รบกวนหรือลำบากใจอะไรเลย” วันชัยส่งยิ้มอบอุ่นให้ภรรยาสุดที่รักพร้อมกับจุมพิตบนกระหม่อม

“ภีย์ซาบซึ้งน้ำใจของพี่ชัยเหลือเกิน ภีย์แค่กลัว กลัวว่าลูกจะหลงผิดแล้วเรียนไม่จบเหมือนตัวเอง” นั่นแหละคือสิ่งที่หล่อนกลัวมาตลอด ตั้งแต่รู้ว่าลูกในท้องของหล่อนเป็นผู้หญิง และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมสุภีย์ถึงตั้งใจทำงานหนักเพราะจะได้มีเงินมาส่งเสียเลี้ยงดูและสนับสนุนในสิ่งที่น้ำขิงอยากเรียนอยากทำในอนาคตจะได้ไม่น้อยหน้าใคร

“พี่จะเข้าไปคุยกับลูกให้เอง ภีย์เข้าไปทำกับข้าวเถอะไม่ต้องเป็นห่วง” วันชัยอาสาไปคุยและทำความเข้าใจกับน้ำขิง เด็กสาววัยแรกแย้ม เขามีความสนิทสนมกับลูกเลี้ยงสาวคนนี้มาก เราทั้งคู่ตัวติดกันตลอดตั้งแต่เด็กจนโต

และแน่นอนว่าเขาสามารถแตะเนื้อต้องตัวเด็กสาวได้อย่างไม่รู้สึกผิดอะไร

ก๊อก ๆ ๆ

“น้าชัย” น้ำขิงปรับสีหน้าทันทีที่เปิดประตูออกมาแล้วเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หลังประตูคือวันชัยไม่ใช่แม่ตัวเอง

“ใช่จ๊ะ น้าชัยเอง น้ำขิงทำอะไรอยู่” วันชัยดันเด็กสาวให้เดินเข้าไปในห้อง ส่วนตัวเองก็เดินตามเข้าไปพร้อมดึงประตูปิด

“ขิงทะเลาะกับแม่ แม่ไม่เข้าใจขิง ขิงโตแล้วทำไมแม่ต้องห้ามโน่นห้ามนี่ด้วย เพื่อนขิงยังมีแฟนได้เลย” น้ำขิงรู้ว่าวันชัยมาหาเธอเพราะอะไร เธอจึงเปิดประเด็นทันทีอย่างไม่อ้อมค้อมให้เสียเวลา

วันชัยดึงเด็กสาวในชุดนักเรียนมอปลายมานั่งตัก เขาใช้ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวปอยผมทัดหูให้เด็กสาวอย่างอ่อนโยน น้ำขิงขยับตัวไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ เธอไม่ได้จงใจหรือคิดอะไรอกุศลเลยทว่าก้นงอนของเด็กสาวดันไปบดเบียดเสียดสีกับหว่างขาของพ่อเลี้ยง เขาจึงเผลอลูบก้นและแผ่นหลังบอบบางอย่างลืมตัว

“ที่เขาห้ามก็เพราะเป็นห่วง น้าก็เป็นห่วงน้ำขิงนะถึงได้เข้ามาคุยด้วย” พ่อเลี้ยงหนุ่มล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงของลูกเลี้ยงสาวลูบไล้ต้นขาอวบนุ่มนิ่ม น้ำขิงไม่ได้สนใจแม้จะรู้สึกแปลก ๆ แต่ด้วยความที่วันชัยทำเช่นนี้กับเธอเป็นปกติอยู่แล้ว เด็กสาวจึงรู้สึกเคยชิน

“ทำไมแม่ไม่เหมือนน้าชัย ทำไมแม่ไม่พูดดี ๆ กับขิงเหมือนน้าชัย ทำไมแม่ต้องดุด้วย”

“น้ำขิงก็รู้ว่าแม่ทำงานหนัก เขาคงเหนื่อย กลับบ้านมาก็ต้องมาทำกับข้าวให้เรากินกัน ขิงต้องเข้าใจแม่เขาด้วยนะ อ่อ…. อีกเรื่องต่อไปนี้น้าชัยจะเป็นคนไปรับไปส่งน้ำขิงนะครับ”

“หา!”

“ช่วงนี้ต้องทำให้แม่สบายใจไปก่อนนะไว้แม่เขาอารมณ์ดีขึ้นหรือน้ำขิงเป็นเด็กดีมากกว่านี้ น้าจะช่วยพูดให้”

น้ำขิงพ่นลมออกจากปาก พร้อมกับกรอกตาขึ้นด้านบน อีกแล้ว….แม่เจ้ากี้เจ้าการบงการชีวิตของเธออีกแล้ว มันน่าเบื่อมาก เธออยากจะหนีออกจากบ้านที่สุด แม้ว่าน้าชัยจะตามใจเธอ แต่สุดท้ายน้าชัยก็ตามใจแม่ก่อนเธอเสมอ

“ก็ได้ค่ะ น้าชัยไปส่งก็ยังดีกว่าแม่ไปส่ง” คำพูดของน้ำขิงทำให้วันชัยหลุดหัวเราะออกมา

เขาเริ่มลวนลามน้ำขิงมากขึ้น เขาไม่ได้คิดอะไรเลยนะแต่คงเป็นเพราะความเคยชินกระมัง ลำแขนทั้งสองโอบเอวบางไว้มั่น น้ำขิงมีหุ่นอวบอิ่มเนื้อนมไข่เหมือนสุภีย์ แต่ด้วยความที่ลูกสาวยังอ่อนวัยกว่า สดกว่าทำให้เนื้อแน่นนุ่มนิ่มกว่าคนเป็นแม่ ฝ่ามือใหญ่กอบกุมหน้าอกของเด็กสาวที่ขยายใหญ่ขึ้น

“หือ!? นมใหญ่ขึ้นหรือเปล่านะ ทำไมคราวนี้มันเต็มมือน้าจัง” เขาพูดคุยเรื่องส่วนตัวของผู้หญิงราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ

“ก็ขิงโตเป็นสาวแล้วนี่นา ขนก็เริ่มเยอะขึ้นด้วย” วันชัยหัวเราะอีกครั้ง ก่อนดันให้เด็กสาวลุกขึ้นจากตัก เขาเดินตรงดิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะค้นหาชุดน่ารัก ๆ ที่เหมาะกับน้ำขิงมาวางไว้บนเตียงนอน

เธอรู้สึกดีและชอบที่ถูกวันชัยปรนนิบัติดูแล ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยไปจนถึงเรื่องใหญ่ หลายครั้งที่สุภีย์ไม่ว่างต้องไว้วานให้วันชัยเป็นตัวแทนผู้ปกครองไปประชุมที่โรงเรียนให้

“เปลี่ยนชุดแล้วลงไปช่วยแม่เขาทำกับข้าวนะครับ”

“ค่ะ” เด็กสาวตอบรับสั้น ๆ

ส่วนวันชัยเดินออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำเพื่อระบายความอึดอัดของร่างกายออก เขาต้องอดทนเป็นอย่างมากที่จะไม่ชิงสุกก่อนเวลาที่เหมาะสม แน่นอนว่าวันชัยคิดไม่ซื่อกับลูกเลี้ยงสาว ตั้งแต่น้ำขิงเริ่มโตเป็นสาว เขาเริ่มมองเด็กสาวเปลี่ยนไปวันชัยพยายามรักษาระยะห่างเพราะเกรงใจภรรยา แต่พอได้อยู่ใกล้ชิดกันเขาก็มักเผลอตัวเผลอใจปล่อยตามอำเภอใจตัวเอง