ตอนที่ 6 แสดงความเร่าร้อน

แม่ทัพหลงหยางเฉิน เขายังไม่อาจระงับความปรารถนาและความหลงใหลในตัวฮูหยินอันฉิงหรูได้ ดวงตาคมกริบของเขามองนางด้วยความพึงพอใจขณะเอ่ยคำขอที่เร่าร้อน

“ที่รักของข้า เจ้าแต่งกายด้วยเสื้อผ้าบางเบาสักหน่อยเถิด ให้ทุกคนในเรือนนี้ได้เห็นความงามอันหาที่เปรียบมิได้ของเจ้า” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความนุ่มนวล

ฮูหยินอันฉิงหรู ที่ยังมีร่องรอยความเขินอายจากคืนที่ผ่านมา เผลอหลบสายตาเขาเล็กน้อยก่อนจะยินยอมสวมใส่ชุดที่บางเบาอย่างที่สุด เผยให้เห็นเรือนร่างที่เคยถูกยกย่องว่าเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของยุค แสงแดดที่สาดเข้ามาภายในห้องทำให้เนื้อผ้าที่บางนั้นแทบไม่อาจซ่อนเรือนร่างที่น่าหลงใหลของนางได้

เมื่อทั้งสองปรากฏตัวใน ห้องโถงอาหาร บรรยากาศโดยรอบที่ควรจะเต็มไปด้วยความสงบ กลับมีแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ในอากาศ สายตาของบ่าวรับใช้ชายต่างพากันเหลือบมองนางอย่างไม่อาจห้ามใจ ความงามที่ราวกับเทพธิดาของฮูหยินอันฉิงหรูผสานกับการแต่งกายที่ชวนตะลึง ทำให้พวกเขาต่างลอบกลืนน้ำลายด้วยความหลงใหลและตื่นตะลึง

แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดด้วยสายตาเหล่านั้น แม่ทัพหลงหยางเฉินกลับสนทนากับนางอย่างราบรื่น ราวกับการแต่งกายเช่นนี้เป็นเรื่องปกติ นางยิ้มบาง ๆ และสนทนาตอบกลับอย่างสง่างาม เสียงหัวเราะเบา ๆ ระหว่างเขาและนางช่างดูขัดกับบรรยากาศของบ่าวรับใช้ที่แทบไม่กล้าหายใจ

หนึ่งในบ่าวชายที่บังอาจแอบมองนางนานเกินไปถูกสายตาคมของหลงหยางเฉินตวัดมองอย่างเยือกเย็น จนเขารีบหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังไม่อาจห้ามหัวใจที่เต้นแรงจากภาพตรงหน้าได้

แม่ทัพหนุ่มยิ้มเล็กน้อย พลางกระซิบข้างหูนางด้วยเสียงที่เบาจนมีเพียงนางได้ยิน “ดูสิ ทุกสายตาจับจ้องเจ้า รู้หรือไม่ว่าข้าภูมิใจแค่ไหนที่เจ้าเป็นของข้า?”

ฮูหยินอันฉิงหรูเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของนางมีแววขัดเขิน แต่ก็ปนไปด้วยความยินดีที่ได้รับคำชม แม้ว่าจะรู้สึกเขินอายจากการเป็นเป้าสายตาของทุกคน

บ่าวรับใช้ที่เหลือได้แต่นั่งนิ่ง มองดูโฉมงามตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง แม้จะไม่อาจเอื้อมถึง แต่การได้มองเห็นนางในยามเช้าก็ถือเป็น “บุญตา” ที่พวกเขาไม่อาจลืมเลือนไปตลอดชีวิต...

เมื่อท่านแม่ทัพให้นางสวมใส่เสื้อผ้าที่ไร้ยางอายและแสดงความเร่าร้อนออกมา นางจึงแอบเพิ่มความเร่าร้อนของตัวเองสักเล็กน้อยโดยที่ตัวของท่านแม่ทัพไม่รู้ในระหว่างที่ตัวของนางกำลังนั่งรับประทานอาหารและพูดคุยกับเขาอย่างปกติสุขนั้น ฮูหยินอันฉิงหรูแอบนั่งถ่างขาจนกว้างเผยให้เห็นท่อนขาที่สุดแสนจะอวบอิ่มของนาง บ่าวรับใช้ชายต่างพากันเลือดลมสูบฉีดอย่างบ้าคลั่งเพราะสิ่งที่ตนเองพบเห็นในช่วงเวลานี้นั้นมีเสน่ห์ดึงดูดมากจนเกินไป ไม่เพียงแค่นั้นนางยังแอบใช้มือที่เรียวบางของนางลูบไล้ไปมาอย่างเร่าร้อนจนน้ำราคะของนางแอบไหลเยิ้มออกมา

เฮื้อกกก เหล่าบ่าวรับใช้ชายต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอของตัวเองไปอึกใหญ่ใครจะไปคิดว่าฮูหยินที่สง่างามเช่นนางจะเป็นสตรีที่เร่าร้อนถึงเพียงนี้นางสามารถปลุกเร้าความเป็นชายของพวกตนได้อย่างง่ายดาย และในระหว่างที่ท่านแม่ทัพเผลอนางก็จะแสดงสีหน้าที่เคลิบเคลิ้มออกมา พร้อมมือที่บดขยี้ต่อมกระสันของตนอย่างบ้าคลั่ง บ่าวรับใช้ชายอดทนต่อความเร่าร้อนของตัวเองไม่ไหวมันถึงขนาดใจกล้าแอบลูบไล้ท่อนเนื้อของมันให้นางได้รับชมว่าในช่วงเวลาที่มันแข็งตัวจนเป็นลำนั้นมันมีขนาดความใหญ่ยาวมากมายสักเพียงไหน

แม่ทัพหลงหยางเฉิน ที่นั่งอยู่ข้างนาง ไม่อาจหักห้ามตัวเองจากการสัมผัสผู้หญิงที่เขารัก เขาโอบเอวของนางด้วยมืออันแข็งแรง แต่แฝงความนุ่มนวล มืออีกข้างค่อย ๆ ลูบไล้แผ่นหลังของนางอย่างช้า ๆ ความอ่อนโยนและปรารถนาในสัมผัสของเขาทำให้นางสะดุ้งเล็กน้อย

“ท่านพี่...นี่เป็นเวลารับประทานอาหารนะเจ้าคะ” นางเอ่ยเตือนเสียงเบา ทั้งที่ตัวของนางเองแอบแสดงความเร่าร้อนออกมาต่อหน้าเจ้าพวกบ่าวรับใช้ชาย

“ข้าเพียงแค่ปรนเปรอเจ้า...” เขากระซิบใกล้หูของนาง น้ำเสียงพร่าแต่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์

มือของเขาคลอเคลียไปทั่วแผ่นหลัง ลูบไล้เนื้อผ้านุ่มของชุดที่นางสวมอย่างแผ่วเบา ราวกับสำรวจความงดงามของนางผ่านสัมผัส นางพยายามรักษาท่าทีอันสง่างามไว้ แต่ไม่อาจปิดบังอาการที่หัวใจเต้นแรงและหายใจสะดุดเป็นระยะ

“ท่านนี่ช่าง...” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่หลังจากนั้นนางก็ดึงมือของท่านแม่ทัพมาลูบไล้ที่ท่อนขาที่อวบอิ่มของนางพร้อมทั้งยังล่วงลึกเข้าไปที่บริเวณตรงกลางระหว่างขาจุดอ่อนไหวต่อการสัมผัสของนางอีกด้วย

“นี่....เจ้า” แม่ทัพถึงกับเบิกตากว้างเขาไม่คาดคิดเลยว่าในช่วงเวลานี้ที่บริเวณของสงวนของนางนั้นมันจะเปียกแฉะมากถึงเพียงนี้หลังจากนั้นนิ้วของเขาก็กระดิกไปมาอย่างเร่าร้อนเพื่อที่จะปลดปล่อยสตรีผู้อันเป็นที่รักของตน

แม่ทัพหลงหยางเฉิน ยังคงมอบสัมผัสที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาให้แก่ ฮูหยินอันฉิงหรู อย่างไม่แยแสต่อสายตาของบ่าวรับใช้ชายที่ยืนประจำตำแหน่งรอบห้อง

ขณะที่เขายังคงเพลิดเพลินไปกับการแสดงความเป็นเจ้าของ เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ก้องกังวานและเต็มไปด้วยความอำนาจ

“พวกเจ้าจงจดจำเอาไว้ วันนี้คือโอกาสอันหายากที่พวกเจ้าจะได้เห็นความงดงามของสตรีที่ข้ารัก และได้เห็นข้าปรนเปรอความต้องการของนาง เจ้าควรรู้สึกโชคดีที่ได้อยู่ในห้องนี้ในยามนี้”

บ่าวรับใช้ชายทั้งหลายต่างตัวสั่นด้วยความอึดอัดและเคารพ พวกเขาไม่กล้าสบตาโดยตรง แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าความงดงามของฮูหยินอันฉิงหรู และท่าทีแห่งแรงปรารถนาของแม่ทัพ กำลังทำให้บรรยากาศในห้องนั้นเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่แผ่ซ่านจนแทบทำให้หายใจไม่ออก

หลงหยางเฉินยิ้มมุมปาก ดวงตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่า “พวกเจ้าก็เป็นเพียงองค์ประกอบเล็ก ๆ ในช่วงเวลาแห่งความสุขของข้า จำไว้ ว่าเจ้าทั้งหลายไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่เพียงอย่างเดียว แต่เพื่อเป็นพยานในความโชคดีของข้าด้วย”

ฮูหยินอันฉิงหรูรู้สึกเขินอายจนใบหน้าแดงซ่าน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธพลังอำนาจและเสน่ห์ของชายผู้เป็นสามี นางเงียบเสียงลง ปล่อยให้เขาทำตามใจในขณะที่บ่าวรับใช้ชายยังคงยืนก้มหน้าอย่างสงบ เสียงลมหายใจของพวกเขาดูเหมือนจะสะท้อนกับความหนักหน่วงในบรรยากาศ

ทุกการเคลื่อนไหวของแม่ทัพหลงหยางเฉินไม่ได้เพียงแค่ปลุกเร้าอารมณ์ของตนเอง แต่ยังแผ่พลังแห่งอำนาจและความเร่าร้อนไปทั่วทั้งห้อง ราวกับประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าไม่มีสิ่งใดสามารถเทียบเคียงเขาได้