6 สมาชิกใหม่... กับชื่อที่กระดากปาก

[ห้องเช่ารูหนู 'บ้านพักป้าสมร' - ห้อง 202]

"เฮ้ย! หยุด! อย่าเดินถอยหลังไปทางนั้น! นั่นมันกองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!"

เสียงตะโกนของผมดังก้องไปทั่วห้องเช่าขนาดเท่ารูหนูที่ตอนนี้ดูแคบลงไปถนัดตา เมื่อมีสมาชิกใหม่เพิ่มเข้ามา เจ้าลูกนกกระจอกเทศตัวสีดำขนฟูฟ่อง สูงประมาณเอว (แต่คอยาวชะลูด) กำลังเดินถอยหลังดุ๊กดิ๊กด้วยความเร็วสูง สมกับเป็นสัตว์เลี้ยงระดับแรร์ของผม มันไม่สนใจเสียงห้าม พุ่งถอยหลังชนเข้ากับ 'ป้อมปราการบะหมี่รสหมูสับ' ที่ผมอุตส่าห์เรียงไว้อย่างดีจนล้มครืนระเนระนาด

โครม!

"กิ๊ว?" มันหยุดเดิน เอียงคอหันมามองผมด้วยตาโตๆ แบ๊วๆ ขนตางอนเช้ง เหมือนจะถามว่า 'มีไรเหรอมนุษย์? เสียงดังทำไม?'

"ไอ้เวรเอ๊ย..." ผมกุมขมับ อยากจะร้องไห้ "นี่กูพาตัวหายนะเข้าบ้านชัดๆ"

"อย่าดุมันสิเพื่อน!" กายที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง (พร้อมกับมือถือที่กำลังไลฟ์สดในกลุ่มลับสำหรับสมาชิก VIP) หัวเราะร่า "น้องกำลังเรียนรู้สถานที่... ท่านผู้ชมครับ ดูความน่ารักของมันสิครับ! เดินถอยหลังชนกำแพงยังน่ารักเลย!"

"น่ารักกับผีสิ! มันจะกินเราเตอร์กูแล้ว!"

ผมพุ่งตัวเข้าไปตะครุบเจ้าลูกนกที่กำลังอ้าปากกว้าง เตรียมจะงับเสาสัญญาณเราเตอร์ WiFi เหมือนเห็นเป็นหนอนยักษ์ "คาย! คายออกมาเดี๋ยวนี้! อันนี้แพง! อันนี้กินไม่ได้!"

ผมยื้อแย่งเราเตอร์จากปากนกอย่างทุลักทุเล ขนนกปลิวว่อนเต็มห้อง สภาพผมตอนนี้ดูไม่ได้เลย กายแทนที่จะมาช่วย ดันยกกล้องขึ้นมาถ่าย Close-up "ช็อตเด็ดครับทุกคน! ศึกคนชนนก! ใครจะชนะ!"

หลังจากปล้ำฟัดกันอยู่ 5 นาที ในที่สุดผมก็แย่งเราเตอร์คืนมาได้ (ในสภาพเปียกน้ำลาย) ผมหอบแฮ่กๆ มองดูเจ้าตัวแสบที่วิ่งไปหลบหลังตู้เสื้อผ้า

"กาย... กูถามจริง..." ผมปาดเหงื่อ "สัตว์เลี้ยงฮันเตอร์มันขายได้เท่าไหร่?"

"ถ้าเป็นระดับหายากแบบนี้..." กายดีดนิ้วคำนวณ "น่าจะสตาร์ตที่ 5 แสนบาท"

"ขาย!" ผมสวนทันควัน "ขายแม่งเลย! พรุ่งนี้ประกาศขายเลย! กูไม่อยากเลี้ยง! แค่ค่าข้าวตัวเองกูก็จะแย่แล้ว นี่มันกินอะไรวะ? กินหญ้า? กินเหล็ก? หรือกินเราเตอร์?"

"ใจเย็นไอ้เสือ" กายดันแว่น ยิ้มเจ้าเล่ห์ "มึงลืมกฎเหล็กไปแล้วเหรอ? สัตว์เลี้ยงประเภท 'ผูกพันธะ' (Soul Bound) ที่ฟักออกมาจากไข่ด้วยมือเจ้าของ มันขายไม่ได้ โอนไม่ได้ มันจะอยู่กับมึงไปจนวันตาย... หรือจนกว่ามึงจะตายไปข้างนึง"

ผมทรุดลงนั่งกับพื้น หมดอาลัยตายอยาก "กรรมเวรแท้ๆ ... งั้นก็ต้องเลี้ยงมันสินะ..."

"ใช่! และอย่างแรกที่ต้องทำคือ... ตั้งชื่อ!" กายลุกขึ้นยืนทำท่าทางตื่นเต้น "ชื่อต้องเท่! ต้องจำง่าย! ต้องสร้างแบรนด์! เอาแบบดุดันเข้ากับสีดำของมัน"

"เช่น?"

"'Darkness' (ดาร์กเนส) ... 'Shadow' (แชโดว์) ... หรือ 'Abyss' (อบิส) ที่แปลว่าขุมนรก!"

"ลิเกชิบหาย" ผมเบ้ปาก "ดูหน้ามันดิ แบ๊วขนาดนี้ ขุมนรกตรงไหน ดูยังไงก็เหมือนไม้ขนไก่เดินได้มากกว่า"

"งั้น 'Sonic' (โซนิค) ? 'Flash' (แฟลช) ? สื่อถึงความเร็ว"

"โหลไป" ผมส่ายหน้า "กูมีชื่อในใจแล้ว"

"ชื่อไร?"

ผมหันไปมองเจ้าลูกนกที่ตอนนี้เลิกสนใจเราเตอร์ แล้วกำลังพยายามจะกระโดดงับ 'กางเกงในลายเป็ด' ของผมที่ตากไว้ตรงระเบียงห้อง สายตาของมันมุ่งมั่นมาก ราวกับมีความแค้นส่วนตัวกับเป็ด

"มึงชอบเป็ดนักใช่ไหม..." ผมแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "งั้นชื่อ 'ลาบเป็ด' ก็แล้วกัน"

"หะ?" กายทำหน้าเหวอ แว่นแทบหลุด "ลาบเป็ด? นี่มึงตั้งชื่อสัตว์เลี้ยงระดับบอสว่าของกินเนี่ยนะ? เสียของหมด!"

"เออ! ลาบเป็ดนี่แหละ!" ผมยืนยันเสียงแข็ง "เรียกง่าย เข้าปาก แถมเป็นเครื่องเตือนใจด้วยว่า... ถ้าวันไหนมึงดื้อมากๆ กูจะจับมึงไปทำลาบกินจริงๆ!"

เจ้าลูกนกเหมือนจะรู้ภาษา หรือไม่ก็แค่สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต พอมันได้ยินคำว่า "ลาบ" มันสะดุ้งโหยง ขนพองฟู แล้วรีบวิ่งถอยหลังมาหลบหลังขาผม ตัวสั่นงันงก เอาหัวถูไถขาผมอย่างออดอ้อน

"กิ๊ว... กิ๊ว..." (แปล: อย่ากินหนูเลยพ่อ หนูเนื้อเหนียว)

กายหลุดขำพรืดจนต้องตบเข่าฉาด "เออว่ะ! ฮ่าๆๆๆ มันดูชอบชื่อนี้นะ (มั้ง) โอเค! ตกลงตามนี้! ยินดีต้อนรับ 'น้องลาบเป็ด' เข้าสู่ทีม Kim & Guy อย่างเป็นทางการ!"

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงทุบประตูห้องดังสนั่นหวั่นไหว ขัดจังหวะการตั้งชื่ออันศักดิ์สิทธิ์ ผมกับกายสะดุ้งโหยงพร้อมกัน ลาบเป็ดตกใจวิ่งถอยหลังไปชนถังขยะล้มกระจาย

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้นะว่าพวกแกอยู่ข้างใน!" เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงวัยกลางคนตะโกนลอดเข้ามา เสียงที่คุ้นเคยและน่ากลัวยิ่งกว่าบอสดันเจี้ยน

"ชิบหาย..." ผมหน้าซีดเผือด "ป้าสมร!"

"ซวยแล้ว!" กายกระซิบ "ป้าแกห้ามเลี้ยงสัตว์ในหอพักเด็ดขาด! ถ้าแกเห็นลาบเป็ด เราโดนไล่ออกแน่!"

"ทำไงดีวะ!?" ผมลุกลี้ลุกลน มองซ้ายมองขวา ห้องก็เล็กเท่ารูหนู จะเอาตัวอะไรไปซ่อนได้ "กิ๊ว!" ลาบเป็ดร้องเสียงดัง

"ชู่ววว! เงียบ!" ผมเอามืออุดปากนก "กาย! มึงไปถ่วงเวลาป้าหน้าประตู! กูจะเอาไอ้เป็ด... เอ้ย ไอ้ลาบเป็ดไปซ่อนในห้องน้ำ!"

กายพยักหน้า แล้ววิ่งไปที่ประตู ปรับสีหน้าจากตื่นตระหนกเป็นยิ้มแย้ม (แบบปลอมๆ) ภายในเสี้ยววินาที "ครับป้า! มาแล้วครับป้า! แหม ใจร้อนจังเลยนะครับ!"

ผมอุ้มลาบเป็ด (ที่หนักอึ้งและดิ้นพล่าน) วิ่งเข้าห้องน้ำ ปิดประตูล็อกกลอนแน่นหนา "อยู่นิ่งๆ นะเว้ย! ห้ามส่งเสียง!" ผมขู่มัน

ข้างนอกห้อง กายเปิดประตูแง้มๆ รับหน้าป้าสมร ป้าสมร หญิงร่างท้วมในชุดลายดอก ใส่ทองเต็มตัว ยืนท้าวเอวทำหน้ายักษ์ "ไอ้คิมอยู่ไหน! ค่าเช่าค้างมา 3 เดือนแล้วนะ! วันนี้ถ้าไม่มีจ่าย ก็ไสหัวออกไปทั้งคู่เลย!"

"ใจเย็นๆ ครับป้า..." กายพยายามใช้สกิลเจรจา "พอดีคิมมัน... เอ้อ... ท้องเสียครับ! เข้าห้องน้ำอยู่!"

โครม! กิ๊ว! เสียงของหล่นและเสียงนกร้องดังลอดออกมาจากห้องน้ำ

ป้าสมรหูผึ่ง "เสียงอะไร? เหมือนเสียงสัตว์?"

"เอ่อ... เสียงคิมมันเบ่งครับ!" กายแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "มันท้องผูกหนักมาก ร้องเหมือนนกเลยครับช่วงนี้ เป็นริดสีดวงทวารด้วย"

"ตอแหล!" ป้าสมรผลักกายออก แล้วเดินดุ่มๆ เข้ามาในห้อง "ฉันได้ยินเสียงสัตว์! แอบเลี้ยงแมวใช่ไหม! บอกแล้วไงว่าห้ามเลี้ยง!"

ป้าเดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ เตรียมจะเคาะประตู ผมที่อยู่ข้างใน เหงื่อแตกพลั่ก กอดคอลาบเป็ดไว้แน่น "อย่าร้องนะลูกพ่อ... พ่อกราบล่ะ..."

ปัง! ปัง! "ไอ้คิม! เปิด! ถ้ามีหมาแมวฉันปรับ 5 พัน!"

ผมสูดหายใจลึก ตัดสินใจทำสิ่งที่เท่ที่สุด (และรวยที่สุด) ในชีวิต ผมเปิดประตูห้องน้ำผัวะ! เดินออกมาคนเดียว (ขังลาบเป็ดไว้ข้างใน) สภาพผมเปียกโชก (เพราะโดนลาบเป็ดเลียหน้า)

"ป้าครับ..." ผมพูดเสียงนิ่ง

"อะไรยะ! สภาพดูไม่ได้! ไหนสัตว์เลี้ยง!" ป้าพยายามจะชะโงกหน้าเข้าไปดู

ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง... หยิบปึกเงินสดปึกใหญ่ออกมา เป็นเงินส่วนแบ่งจากสตรีมเมื่อวานและวันนี้ที่กายเพิ่งกดออกมาให้สดๆ ร้อนๆ

ปึก! ผมวางปึกแบงก์พันลงบนมือนุ่มๆ ของป้าสมร "ค่าเช่าที่ค้าง 3 เดือน... 12,000 บาท" ผมวางอีกปึกหนึ่งทับลงไป "และค่าเช่าล่วงหน้าอีก 3 เดือน... รวมเป็น 24,000 บาท"

ป้าสมรชะงัก ตาที่ดุร้ายเปลี่ยนเป็นตาที่เป็นประกายวิบวับยิ่งกว่าเพชร "อุ๊ย... ตายจริง..." ป้าเปลี่ยนเสียงเป็นสองทันที "แหม... ป้าก็ไม่ได้จะไล่อะไรจริงจังหรอกจ้ะ แค่มาเตือนเฉยๆ เห็นเงียบไปนาน นึกว่าเป็นอะไร"

"ครับป้า" ผมยิ้มมุมปาก (รู้สึกเท่ชิบหาย) "พอดีผมเพิ่งกลับจากดันเจี้ยนครับ เลยวุ่นๆ หน่อย งั้น... เชิญป้าตามสบายนะครับ ผมขอตัวไป... เอ่อ... นอนพักก่อน"

"จ้ะๆ! พักผ่อนเยอะๆ นะลูก ผอมลงไปตั้งเยอะ" ป้านับเงินอย่างมีความสุข แล้วเดินหมุนตัวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ลืมเรื่องเสียงนกไปสนิทใจ

ปัง ประตูปิดลง

ผมกับกายถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกันจนตัวงอ "รอด..." ผมเข่าอ่อน ทรุดลงกับพื้น

กายหัวเราะชอบใจ "ฮ่าๆๆๆ! โคตรป๋า! ช็อตมึงเอาเงินฟาดหน้าป้าสมรเมื่อกี้ กูถ่ายทันด้วยนะ! เอาไปลง Story ได้อีกคอนเทนต์!"

ผมส่ายหัวอย่างระอา แล้วเดินไปเปิดประตูห้องน้ำ ลาบเป็ดเดินถอยหลังออกมาอย่างงงๆ บนหัวมีแปรงขัดส้วมวางแปะอยู่เหมือนมงกุฎ "กิ๊ว?"

[1 ชั่วโมงต่อมา]

หลังจากความวุ่นวายสงบลง เราก็มานั่งประชุมกันจริงจัง (บนกองบะหมี่ที่ลาบเป็ดทำพัง) กายเอาแท็บเล็ตมาเปิดสรุปยอดเงินทั้งหมดให้ดู

"ดูนี่คิม..." กายเลื่อนหน้าจอ "ยอดวิวคลิป 'สู้บอสด้วยท่ามูนวอล์ก' ทะลุ 5 แสนวิวใน 2 ชั่วโมงแล้ว! ไวรัลกว่าคลิปแรกอีก!" มันจิ้มหน้าจออีกที "แถมรูป 'น้องลาบเป็ด' ที่กูเพิ่งโพสต์อวดลงเพจเมื่อกี้... คนแชร์กันกระจาย! แฟนคลับกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่!"

คอมเมนต์ในโพสต์เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเอ็นดู:

· [ProGamer] : เทคนิคการเล่นระดับพระเจ้า! การใช้สกิลพุ่งถอยหลังเพื่อเพิ่มดาเมจ... อัจฉริยะชัดๆ! คิดได้ไงวะ

· [TrollFan] : ชอบตอนจบมาก 5555 Moon-Butt Crash! ท่าไม้ตายในตำนาน ขอเอาไปตั้งชื่อท่าในเกมนะพี่

· [Nong_Kaimook] : พี่หมี (ในชุดเกราะหนัง) เท่มากกกก! อยากได้น้องนกจังเลยค่ะ ขนฟูจัง น่ารักกก

· [Hater101] : ฟลุ๊คชัดๆ สกิลโกงแบบนี้ใครก็เล่นได้ปะวะ แค่กดถอยหลังเอง

"กระแสมาแรงมาก" กายวิเคราะห์ "ตอนนี้คนเริ่มจำภาพลักษณ์มึงได้แม่นแล้ว... 'ฮันเตอร์สายกาวที่เก่งจนน่ารำคาญ' และที่สำคัญ..."

กายกดแอปธนาคารโชว์ตัวเลข [ยอดเงินเข้า: 85,000 บาท] (รวมจากโดเนท สปอนเซอร์ และค่าโฆษณา)

"แปดหมื่น..." ผมตาค้าง มือสั่น "เดี๋ยวนะ... ทำไมเยอะจังวะ? แล้วไอ้ยอดโอน 3 หมื่นจาก 'ยาสตรีตราไก่ฟ้าพญาลอ' นี่มันคืออะไร?"

ผมชี้ไปที่รายการโอนเงินด้วยนิ้วที่สั่นเทา "กูเป็นผู้ชายนะเว้ย! มึงไปรับสปอนเซอร์ยาสตรีบำรุงเลือดลมมาเนี่ยนะ?"

"เออน่า! กลุ่มเป้าหมายช่องเราคือสาววายนะเว้ย!" กายเถียงข้างๆ คูๆ หน้าตาย "อีกอย่าง เจ้านี้เขาเปย์หนักสุด เขาขอแค่คลิปหน้ามึงถือขวดโชว์ตอนพักกินน้ำ แล้วพูดว่า 'ดื่มแล้วผิวพรรณเปล่งปลั่ง' แค่นั้นเอง ไม่เสียหายหรอก"

"ไม่เสียหายบ้าอะไร! ศักดิ์ศรีกู!"

"สามหมื่นบาท..." กายกระซิบ "ค่าเทอมน้องครีม..."

ผมหุบปากทันที กลืนน้ำลายลงคอ "เออ... ก็ได้วะ ถือขวดเฉยๆ นะ... ห้ามให้กูกินโชว์นะ"

"ดีมากเพื่อนร่วมธุรกิจ!" กายยิ้มกว้าง "เอ้า นี่ส่วนแบ่ง!"

"แบ่งกันคนละครึ่ง (70/30 ตามสูตร) " กายโอนเงินส่วนของผมเข้าบัญชีทันที [ยอดเงินเข้า: 25,500 บาท]

ผมมองตัวเลขในบัญชีด้วยความรู้สึกตื้นตันจนน้ำตาคลอ ยอดรวมสุทธิ (หลังหักค่าเช่าป้าสมรแบบป๋าๆ) : 14,250 บาท (เดี๋ยวนะ... จ่ายป้าไป 24,000 เหลือหมื่นสี่... แต่ก็ยังพอ!)

"พอแล้ว..." ผมเสียงสั่น หยิบมือถือขึ้นมา "ค่าเทอมน้องครีม 35,000... เอ้ย! กูจ่ายป้าไปแล้วเงินไม่พอนี่หว่า!"

กายตบหน้าผากฉาด "ไอ้โง่! มึงจะจ่ายล่วงหน้าทำไมตั้ง 3 เดือน! จ่ายเดือนเดียวก่อนก็ได้!"

"ก็ตอนนั้นฟีลมันพาไปนี่หว่า!" ผมโวยวาย "ทำไงดีวะ ขาดอีกสองหมื่น!"

กายถอนหายใจ แล้วกดโอนเงินเพิ่มให้ผมอีก 20,000 บาท "เอ้า! กูให้ยืมก่อน! หักจากส่วนแบ่งสตรีมหน้า! ดอกเบี้ย 10% ต่อวัน!"

"ไอ้หน้าเลือด! เพื่อนกันคิดดอกเบี้ย!" แต่ผมก็กดยอมรับเงินทันที ไม่มีเวลามาเล่นตัวแล้ว ผมรีบกดโอนเงินไปยังบัญชีของ 'ครีม' น้องสาวสุดที่รักทันที

[โอนเงินสำเร็จ: 35,000 บาท] [บันทึกช่วยจำ: ค่าเทอม + ค่าขนม + ค่าหอ ตั้งใจเรียนนะไอ้ตูดหมึก พี่สบายดีไม่ต้องห่วง (เดี๋ยวพี่หาเงินมาใหม่) ]

ความรู้สึกหนักอึ้งที่แบกไว้บนบ่ามาตลอดหลายเดือน จู่ๆ ก็หายวับไปเหมือนมีปีกงอกออกมา ผมทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงเก่าๆ อย่างหมดแรง... แต่เป็นความหมดแรงที่มีความสุขที่สุดในโลก

"ขอบใจนะเว้ยกาย" ผมพูดลอยๆ มองเพดานที่มีรอยน้ำรั่ว "ถ้าไม่มีมึง... ป่านนี้กูคงยังแบกของหลังหักอยู่แน่ๆ"

กายที่กำลังนับเงินส่วนของตัวเอง (ก้อนโตที่เหลืออยู่) ชะงักไปนิดนึง ก่อนจะยิ้มมุมปาก "ไม่ต้องมาดราม่าซึ้งๆ แลกหนี้นะเว้ย ดอกเบี้ยเดินอยู่นะ"

"ไอ้เขี้ยวลากดิน"

"เออ กูเขี้ยว แต่กูก็พามึงรอดไม่ใช่เหรอ?" กายลุกขึ้นเก็บของใส่กระเป๋าเป้ "เอาล่ะ พักผ่อนซะ พรุ่งนี้เรามีงานใหญ่"

"งานไรอีก?" ผมผงกหัวถาม "อย่าบอกนะว่าดันเจี้ยนพิสดารอีกแล้ว?"

"เปล่า... พรุ่งนี้พักดันเจี้ยน" กายขยับแว่น แววตาเจ้าเล่ห์เปล่งประกาย "แต่เราจะไป 'ย่านการค้าฮันเตอร์' (Hunter Market) กัน"

"ไปทำไม?"

"ไป 'ช็อปปิ้ง' และ 'สร้างคอนเทนต์' ไงเพื่อน!" กายชี้หัวจรดเท้าผม "มึงดูสภาพมึงสิ กางเกงเป้าขาด เสื้อยืดรูพรุน ดาบสนิมเขรอะ ฮีโร่ระดับล้านวิวจะมาเดินโทรมๆ แบบนี้ไม่ได้ มันเสียแบรนด์!" "พรุ่งนี้เราจะไปหาซื้ออุปกรณ์ใหม่... ชุดเกราะเท่ๆ (ที่ทนทานต่อการฉีกขา) ... และหาชุดแฟนซีให้ไอ้ลาบเป็ดมันด้วย!"

"กิ๊ว!" ลาบเป็ดร้องรับอย่างเห็นด้วย (มั้ง) มันกำลังเอาหัวมุดเข้าไปในถุงเท้าใช้แล้วของผม

ผมยิ้มแห้งๆ ... ย่านการค้าฮันเตอร์เหรอ? ปกติผมได้แค่เดินผ่าน มองตู้โชว์อาวุธระดับ A ด้วยความอิจฉา แต่วันนี้... ผมมีเงิน (ถึงจะเป็นเงินกู้ไอ้กายก็เถอะ) "เออ! ไปก็ไป! กูจะซื้อดาบใหม่ที่ฟันทีเดียวมังกรขาดครึ่งให้ดู!"

"ฝันไปเถอะ งบมึงซื้อได้แค่มีดปอกผลไม้เกรด A เท่านั้นแหละ"

. . .

[เช้าวันรุ่งขึ้น - หน้าหอพักป้าสมร]

ผม กาย และลาบเป็ด (ที่ถูกจับใส่สายจูงสีชมพูสะท้อนแสงเพื่อความปลอดภัย) ยืนรอรถแท็กซี่อยู่หน้าหอพัก ลาบเป็ดพยายามจะเดินถอยหลังไปจิกยางรถมอเตอร์ไซค์ของวินปากซอย จนผมต้องดึงสายจูงสุดแรง

"แท็กซี่ไม่รับว่ะคิม" กายวางโทรศัพท์ลง "เขาบอกว่าห้ามนำสัตว์ปีกขึ้นรถ กลัวไข้หวัดนก"

"อ้าว... แล้วจะไปไงวะ? รถเมล์?" ผมถาม

ทันใดนั้นเอง รถตู้สีดำคันหรูมันวับ กระจกติดฟิล์มทึบสนิท ก็แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าตรงหน้าเราอย่างนิ่มนวล ประตูรถเลื่อนเปิดออกอัตโนมัติ ครืด... ไอเย็นจากแอร์ฉ่ำๆ แผ่ออกมาปะทะหน้า

"คุณคิม คุณกาย ใช่ไหมครับ?" ชายชุดดำรูปร่างสูงใหญ่ ใส่แว่นดำสนิท (ทั้งที่ไม่มีแดด) ก้าวลงมาจากรถ ผายมือเชื้อเชิญอย่างสุภาพ "เชิญครับ... 'คุณหนู' ของเราต้องการพบพวกคุณเป็นการส่วนตัว"

ผมกับกายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก "คุณหนู? ใครวะ?" ผมกระซิบ "เจ้าหนี้มึงเหรอ?" "บ้า! กูรวยจะตาย จะไปกู้ใคร!" กายกระซิบตอบ "หรือพวกแก๊งลักพาตัว?"

เราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มือผมแตะที่ด้ามดาบ (สนิมเขรอะ) โดยสัญชาตญาณ แต่สายตาอันเฉียบคมของกาย ก็ไปสะดุดเข้ากับเข็มกลัดเล็กๆ ที่ปกเสื้อสูทของชายชุดดำ เป็นรูป 'มงกุฎตัวตลก' (Jester Crown) สีทองคำขาว

กายเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง "เชี่ย... คิม... มึงเก็บดาบเดี๋ยวนี้" "ทำไมวะ?" "นั่นมันตราสัญลักษณ์ของกิลด์ 'Joker High' (โจ๊กเกอร์ไฮ) ... กิลด์อันดับ 1 ของวงการบันเทิงฮันเตอร์! กิลด์ที่มีมูลค่าการตลาดสูงที่สุดในประเทศ!"

"แล้วเขามาหาเราทำไมวะ?" ผมถามงงๆ

"ไม่รู้... แต่ถ้าเดาไม่ผิด..." กายกลืนน้ำลายดังเอือก แววตาเปลี่ยนเป็นรูปตัวเงินอีกครั้ง "เขาน่าจะมาจีบมึงเข้าสังกัดว่ะ... เตรียมตัวเรียกค่าตัวแพงๆ ได้เลยเพื่อน!"

ผมมองเข้าไปในรถตู้ที่มืดสนิท รู้สึกถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมา... รังสีของความร่ำรวย และความวุ่นวายระดับ S Class "เอาไงดีเพื่อน? ขึ้นไปจะโดนอุ้มไหม?"

"ขึ้นสิวะ!" กายผลักหลังผมเต็มแรง "โอกาสรวยวิ่งมาชนถึงที่ ลาบเป็ด! นำหน้าไปลูก! ไปฉี่ใส่เบาะหนังราคาแพงโชว์เลย!"

"กิ๊ว!" ลาบเป็ดรับคำสั่ง (โดยไม่รู้ตัว) วิ่งถอยหลังขึ้นรถไปเป็นตัวแรก ตามด้วยกายที่เดินยืดอกจัดทรงผม และผม... ที่ต้องจำใจเดินตามขึ้นไปอย่างงงๆ

ประตูรถปิดลง ปัง! ตัดขาดจากโลกภายนอก... พร้อมกับจุดเริ่มต้นของเส้นทางใหม่ ที่จะพา 'เทพเจ้าก้นเด้ง' ไปไกลกว่าแค่การเป็นสตรีมเมอร์ในห้องรูหนู สู่เวทีระดับประเทศ... ที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง และความกาวระดับตำนาน!