กับดักเงารัก

ค่ำนั้นฝนตกหนักจนมองถนนแทบไม่เห็น

เสียงฟ้าร้องคำรามแข่งกับเสียงใบปัดน้ำฝนที่ทำงานถี่รัวอย่างบ้าคลั่ง ทว่า... ทุกอย่างกลับพังทลายลงในเสี้ยววินาที

รถยนต์คันสีดำเสียหลักหมุนคว้างบนถนนที่เปียกลื่น เสียงเบรกเสียดสีกับพื้นผิวถนนดังแหลมบาดแก้วหู ก่อนตามมาด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่พรากทุกสิ่งไปตลอดกาล...

โครม!

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลโชยฉุนจนแสบจมูก ‘เพลา’ในชุดนักเรียนประถมยืนตัวแข็งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

สายตาของเธอจับจ้องผ่านกระจกใสเข้าไปด้านใน... ร่างของพ่อบนเตียงคนไข้นั้นนิ่งสนิท ไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ

“ฮือ... แม่… ทามมายพ่อไม่พูดกับเพงเลย ฮือ…”

เสียงสะอื้นไห้ของน้องชายวัยอนุบาลดังระงมอยู่ข้างหลังแม่ ‘เพลงไท’ร้องไห้จนตัวโยน มือเล็กจิ๋วสั่นระริกขณะกำชายเสื้อของแม่ไว้แน่น ทว่าคนเป็นแม่อย่าง'วิกานดา'กลับไม่ได้เอ่ยอะไร เธอเพียงยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง เพราะโลกทั้งใบของหยุดหมุนไปตั้งแต่วินาทีที่แพทย์เดินมาบอกข่าวร้าย

“กราบพ่อสิลูก”

น้ำเสียงของแม่สั่นเครือ เพลาเดินเข้ามาในห้อง ก้าวเข้าไปใกล้เตียงช้า ๆ มือบางสั่นเทาเอื้อมไปแตะทาบบนมือของพ่อ... ทว่ากลับพบเพียงความเย็นชืดที่ไร้ซึ่งไออุ่น

'พ่อจากไปแล้วจริง ๆ'

เสียงร้องไห้โฮของญาติพี่น้องรอบตัวดังระงมจนกลบเสียงในหัวของเธอจนหมดสิ้น มือของผู้ใหญ่หลายคนเริ่ม ดันร่างของเธอให้ออกห่างจากเตียง ภาพของพ่อค่อย ๆ ถูกเงาของคนเหล่านั้นบดบังจนเลือนหายไปจากสายตา

เพลาถอยห่างออกมาทีละก้าว... เธอตัดสินใจวิ่งหนีความจริงอันโหดร้ายไปทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าที่บันไดหนีไฟอันเงียบสงัดและมืดสลัว

น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้พังทลายลงมาทันที หยดแล้วหยดเล่าร่วงเผาะลงบนตักเล็กอย่างไม่ขาดสาย

“กินช็อกโกแลตไหม?”

เสียงทุ้มอ่อนโยนที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เพลาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ แล้วหันไปมอง... เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งถือวิสาสะนั่งลงข้างเธอ

เขายื่นกล่องช็อกโกแลตสีทองมาตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูอบอุ่นและจริงใจกว่าญาติผู้ใหญ่ในห้องนั้นเสียอีก

“นาย… เป็นใคร?” เพลาถามทั้งที่เสียงยังสะอื้น

“เรียกนายได้ยังไง ตัวโตกว่าตั้งเยอะ” เขาหัวเราะเบา ๆ “เรียกพี่สิ”

“แล้วชื่ออะไรล่ะ?”

“พี่ก้อง แล้วสาวน้อยล่ะชื่ออะไร?”

“เพลา”

“กะเพราเหรอ?”

เธอขมวดคิ้วใส่เขาทันที

“พอ-ลอ-เอา-เพลา ไม่ใช่กะเพรา!”

ก้องหัวเราะอย่างชอบใจ

“ชื่อเท่ดีนี่ พี่ไม่เคยได้ยินใครชื่อนี้มาก่อนเลยนะ”

จากบทสนทนาธรรมดา ๆ ทว่ากลับทำให้ความอึดอัดคลายลงอย่างน่าเหลือเชื่อ เด็กหนุ่มยื่นกล่องช็อกโกแลตขยับเข้าใกล้เธออีกนิด

“กินสิ กินแล้วจะได้รู้สึกดีขึ้น”

เพลามองหน้าเขาแวบหนึ่งแล้วรับช็อกโกแลตชิ้นนั้นมาถือไว้เงียบ ๆ

“ถึงร่างกายของคนที่เรารักจะหายไปแล้ว... แต่ความรักของเขาจะยังอยู่กับเราเสมอนะเพลา”

เขาพูดพลางล้วงเข้าไปหยิบพวงกุญแจตุ๊กตาเพนกวินตัวเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วเกี่ยวมันเข้ากับตัวซิปของกระเป๋าเป้สีชมพูที่เธอสะพายอยู่

“พี่ต้องไปแล้ว ไว้เจอกันใหม่นะสาวน้อย”

เพลานั่งนิ่ง มองตามแผ่นหลังสูงโปร่งของเด็กหนุ่มที่เดินจากไปจนลับสายตา

ในวันที่โลกทั้งใบของเธอพังทลายและมืดมน... กลับมีคนใจดียื่นมือมาฉุดดึงเธอไว้ไม่ให้จมไปกับความเศร้าหมอง

และเพลาไม่มีวันรู้เลยว่า การพบกันครั้งนั้น... จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล