รับผิดชอบลูกฉัน!!

วันนี้ร่างบางตื่นแต่เช้าเพื่อจะไปซื้อของบำรุง

“หึ ว่าไงจ้ะ ได้ข่าวว่าท้อง แต่ผู้ชายยังเข้ามารับผิดชอบไม่ได้ เอ๊ หรือว่าเขาไม่อยากรับผิดชอบกันน๊า” เสียงน้องสาวต่างแม่ที่พูดจาถากถางเธอทุกวันทำเธอถอนหายใจ

“ไม่สาระแนสักเรื่องจะตายไหม ไปเอาเรื่องครอบครัวเธอให้รอดก่อนเถอะ ได้ข่าวว่าผัวหนีกลับไปนอนบ้านมาเป็นอาทิตย์แล้ว เพราะว่าา…เน่ารึเปล่า" เธอก็เป็นแบบนี้ใครร้ายมาเธอก็ร้ายกลับไม่จำเป็นต้องดีด้วย

"อีเจ้า!!" โดนพี่สาวต่างมารดาตอกกลับ ปุยนุ่นถึงกับกระทืบเท้าเร้าๆ

"ทำไมหล่ะอีนุ่น!!" จิกมาจิกกลับไม่โกงทำไมเธอต้องยอมในเมื่อเธอถูกหาเรื่องก่อน

"คิดว่ามีคุณย่าคุ้มกะลาหัว ฉันจะทำอะไรแกไม่ได้งั้นหรอ หึ!! ลองไม่มีลูกดูสิ แกจะขาดใจตายตามลูกแกรึเปล่า” สิ้นสุดคำพูดน้องสาวต่างมารดา เธอรู้ทันทีว่าภัยมาถึงตัว เดินถอยหลังเตรียมจะตั้งตัว แต่ไม่ทัน ผมสลวยของเธอถูกกระชากดึงจนเธอล้มลงกับพื้น เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีคว้าแขนน้องสาว กระชากกลับจนเสียหลักลมลงไปอีกคน เธอขึ้นค่อมได้ ตบลงไปบนหน้างามสองที เพี้ยะ เพี้ยะ

“อีเจ้า มึงตบกูหรอ!” อารมณ์โมโหส่งผลให้ยกเท้าบางถีบหน้าท้องพี่สาวเต็มแรง แต่คนเป็นพี่สาวดึงแขนน้องไว้เพราะด้านหลังเป็นบันได แต่มันไม่เป็นอย่างที่เธอคิด ปุยนุ่นสะบัดแขนจากพี่สาวทันที ร่างบางจึงกลิ้งตกบนไดเกือบ20ขั้น เหตุการณ์ทุกอย่างอยู่ในสายตาของใบบัว เด็กสาวที่เป็นคนของพยัค เธอถ่ายคลิปไว้เรียบร้อยก่อนจะกดส่งให้เจ้านายเธอ

“คุณเจ้า!! ช่วยด้วย คุณเจ้าตกบันได้!” ใบบัวแสร้งวิ่งออกมาด้วยความตกใจ ปุยนุ่นเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งหนีไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

ร่างบางถูกคนในบ้านพาส่งโรงพยาบาลได้ทันเวลา

“บอกฉันสิ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมยัยเจ้าถึงตกบันไดได้!” ภาพที่หลานสาวนอนตัวงอจับท้องไว้ และมีเลือดไหลทะลักทำเธอน้ำตาซึม สภาพจิตใจคนเป็นหลานจะเป็นอย่างไร เธอเพิ่งถูกคนชั่วทำร้ายจิตใจมาแท้ๆ ยังจะมาเสียลูกไปอีก

“คือ คุณเจ้ากับคุณนุ่นทะเลาะกันค่ะ คุณเจ้าพยายามคว้าแขนคุณนุ่นไว้แล้วนะคะ แต่คุณนุ่นสะบัดหนีค่ะคุณท่าน คุณเจ้าเลยตกลงมา” ใบบัวสาวใช้ที่มาด้วยรีบเล่าตามที่เห็นทันที เดิมทีเธอไม่ชอบคุณผู้หญิงและลูกสาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะชอบเรียกจิกหัวคนในบ้าน ไม่เหมือนคุณจันทร์เจ้าแม้จะไม่ลงมาคลุกคลีมากนัก แต่ก็มีน้ำใจกับคนงาน เรียกคนงานว่าพี่ทุกคำ

“แกว่าอะไรนะอีบัว!! ลูกฉันออกจากบ้านไปตั้งนานแล้ว แกอย่ามาใส่ร้ายลูกฉันนะ” คุณศจีเดินมาได้ยินสาวใช้ฟ้องพอดี สายตาเฉือดเฉือนส่งไปข่มขู่สาวใช้ทันที

“อย่ามาเสียงดังใส่คนของฉัน โทรตามนังลูกตัวดีของเธอกลับมาเดี๋ยวนี้ ไอ้วิต ไปดูกล้องวงจรปิด แล้วส่งให้กู!!” เจ้าสัวกัดกรามแน่น ไอ้หลานในท้องลูกสาวเขาก็ไม่ได้อยากเอาไว้ แต่พอลูกสาวดึงดันอยากจะเลี้ยงเขาก็ไม่ห้าม แต่นี่ทำร้ายกันเกือบปางตาย มันต้องมีสั่งสอนกันบ้าง

“จีติดต่อลูกไม่ได้ค่ะ คุณพี่คะ เรื่องนี้มันต้องฟังความทั้งสองข้างนะคะ” ยามสามีโกรธจัดยอมรับว่าเธอก็กลัวจึงพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบ

“ก็ไปตามมันแถวผับที่มันชอบไปนักไง ตามมันมาให้ได้ศจี การที่มันทำร้ายพี่สาวมันปางตายแบบนี้ ผมจะสั่งสอนมันเอง” เมื่อรู้ว่าคนเป็นสามีเอาจริง คุณหญิงศจีรีบกวีกวาดออกไปตามหาลูกสาวทันที

เพี้ยะ ใบหน้างามหันไปตามแรงตบ

"คุณพ่อ!!" ตั้งแต่เล็กจนโตแม้คนเป็นพ่อจะไม่ค่อยสนใจเธอนัก แต่ไม่มีสักครั้งที่จะลงมือตบตีเธอเช่นนี้

"แกเรียกฉันว่าพ่อ แต่การกระทำแกไม่เคยเห็นหัวฉันเลย แกจะออกเที่ยว ไม่ตั้งใจเรียนฉันเคยว่าแกสักคำไหม แต่การกระทำของแกวันนี้ทำพี่สาวแกเกือบตาย แกยังขับรถออกไปไม่ดูดำดูดีอีก เอาเลือดชั่วๆของแม่แกออกบ้าง!!" เขาสั่งสอนแค่นี้ยังน้อยไป หลายครั้งที่สองแม่ลูกกลั่นแกล้งจันทร์เจ้า เขาพยายามเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ด้วยไม่อยากให้คนอื่นว่ารักลูกลำเอียง แต่เหมือนสองคนแม่ลูกนี้ยังลำพองใจ กลั่งแกล้งลูกสาวคนโตเขาเรื่อยมา

"คุณพ่อก็รักแต่มัน อะไรคุณพ่อก็ตามใจมัน" เธอยอมรับว่าเธอเกลียดพี่สาว แต่เธอผิดที่ไหนใครๆก็เอาแต่ตามใจมันแค่นี้มันยังน้อยไป

"แกเคยมองดูตัวเองบ้างรึเปล่าว่าสิ่งที่แกทำ มันดีเที่ยบพี่แกได้ไหม เรียนมากี่ปี แกควรจะจบปีนี้ด้วยซ้ำ แต่แกเพิ่งขอเงินฉันไปลงเรียนปีหนึ่งใหม่ แกไม่คิดหรอ ถ้าฉันไม่รัก แกโดนฉับทุบไปแล้วยัยเด็กบ้า!!" เลี้ยงมาตั้งแต่เกิดมันเอาส่วนไหนคิดว่าเขาไม่รักมัน

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันจะกักบริเวณแก และตัดค่าขนมแกให้เหลือแค่วันละ200" พูดจบคนเป็นพ่อก็เดินออกไปทันที สองแม่ลูกกอดกันกลม

"หยุดดื้อสักอาทิตย์เดี๋ยวคุณพ่อใจเย็นลงแม่จะไปคุยให้" เธอรู้ว่าเธอเลี้ยงลูกผิดๆ แต่เธอก็รักลูกมาก มองข้างความผิดของลูกไปเสียทุกอย่าง

ร่างบางหลับไปถึงสองวันก็ตื่นมาพบกับข่าวร้ายว่าลูกไม่อยู่กับเธอแล้ว

“ฮึก ถ้าเจ้าไม่ต่อล้อต่อเถียง นุ่นคงไม่โกรธจนทำกับลูกเจ้าแบบนี้" เธอร้องไห้อยู่กับอกผู้เป็นย่ามากว่าครึ่งชั่วโมง

“หักห้ามใจเถอะนะจันทร์เจ้า อนาคตเขาต้องกลับมาหาเราใหม่ แค่เจ้าไม่เป็นไร ย่าก็โล่งใจไปเปาะนึง พ่อเขาจัดการทำโทษน้องสาวเราไปแล้ว ให้แล้วกันไปนะลูกนะ” แม้จะสงสารหลานสาวคนโตมากเท่าใด แต่ปุยนุ่นก็เป็นหลาน นางไม่อาจทำตัวไม่เป็นกลางได้ เจ้าสัวทำโทษลูกสาวคนเล็กโดยการตัดเงินใช้จ่ายรายเดือน พร้อมกับบัตรเครดิตทุกอย่าง และให้เจ้าตัวมายกมือไหว้ขอโทษพี่สาวเรียบร้อย แม้คนเป็นพี่จะไม่ให้อภัยก็ตาม คนไม่รู้สำนึกก็เชิดหน้าเดินออกไปทันที

“คุณย่าขา เขามาที่นี่หรอคะ” เธอถามเพราะใบบัวบอกกับเธอว่ามีชายหนุ่มหนวดเครารุงรังมาหาตอนเธอหลับ และลับฝีปากกับเจ้าสัวก่อนจะเดินออกไป

“มาทะเลาะกับพ่อเราตามภาษา ย่าว่าจะลองติดต่อคุยกับเขาดูว่าหากย่าจะรับผิดชอบกับชีวิตน้องชายของเขา เขาจะให้ย่าทำอย่างไรเพื่อให้ทุกอย่างมันจบ” เธอสงสารหลานสาว เวลาติดต่อกันเกือบสามเดือนมานี้เรียกได้ว่าเธอรับกรรมที่ไม่ได้ก่อแทนคนเป็นพ่อทั้งสิ้น

“คุณย่า เจ้าจะคุยกับเขาเอง คุณย่าอย่าไปยุ่งกับเขานะคะ เรื่องนี้ต้องแก้ที่คุณพ่อค่ะ” เธอไม่อยากให้เขาทำร้ายคนที่เธอรัก คุณย่าแก่มากแล้ว เธออยากให้ท่านไม่ต้องกังวลใจกับอะไร

คืนนี้ใบบัวเป็นคนนอนเฝ้าร่างบาง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาทำเธอสะดุ้งตื่น แต่ก่อนจะกรี๊ดมือหนาก็เอื้อมมาปิดปากเธอไว้ หญิงสาวตกใจจนตาโตเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“ถ้ามึงแหกปาก กูจะยิงเด็กรับใช้คนนั้นสะ แต่ถ้าคุยกันดีๆ กูจะไม่ทำร้ายใคร” พยัคจัดการขู่เหยื่อสาวที่ตอนนี้ซีดเซียวแทบไม่มีแรงเพราะเสียเลือดมาก เธอพยักหน้าตามคำขู่ของเขา

“มีอะไรก็พูดมา” คนตัวโตยังค่อมตัวเธอไม่ไปไหน เธอหนีไปไหนไม่พ้นเพราะแขนแกร่งกักเธอเอาไว้ในกอด

"ฟอด ไม่มีอะไร แค่คิดถึงเมีย" จมูกคมดอมดมแก้มนวลดังฟอด คนตัวเล็กเกร็กตัวแข็งค้าง จนเขานึกขำ

"ทำไมเมียถึงดูแลลูกเราไม่ดีเลยหล่ะคับ หื้มม นี่ผัวแอบเสียใจนะเนี้ย" วาจากวนโมโหของเขาทำเธออยากข่วนหน้า

"ไม่ใช่ว่า เมียอยากกำจัดลูกที่เกิดจากผัวอยู่แล้วหรอ" เพี้ยะ แก้มหนาสบัดตามแรงฝ่ามือ

"ฉันไม่ใช่แก ที่คิดจะเอาเด็กมาเป็นตัวประกัน ฉันรักที่เขาเป็นลูกฉัน คนเลวทรามอย่างแกมันจะไปเข้าใจอะไร" จะด่าอะไรเธอก็ได้ แต่อย่ามาด่าว่าเธอไม่รักลูก เลือดเนื้อต่อให้มาจากคนที่เกลียดแสนเกลียด แต่ถ้ามาเกิดในท้องเธอแล้วนั่นคือลูกเธอ

"อื้ออ" จบคำพูดของเธอเขาจัดการบดจูบเร่าร้อนทันที ทำโทษที่เธอกล้าตบหน้าผัวอย่างเขา ปึก ปึก มือบางทุบไหล่คนที่รังแกเธออยู่ แต่ก็ไม่สะทกสะท้าน จนเขาปล่อยจูบออกมาเอง

"ถ้าไม่ติดว่าป่วย เธอจะไม่โดนแค่จูบแน่ๆ จำเอาไว้นะ น้องมึงต้องรับผิดชอบชีวิตลูกกู" มือหนาดั่งคีมเหล็ก บีบหมับเข้าใบหน้าเรียวจนเธอเจ็บ

"แล้วเจอกัน จุ๊บ" เอ่ยทิ้งท้ายแล้วจูบปากบางหนึ่งทีเพื่อยั่วโมโห ก่อนจะเดินจากห้องไป เธอเหลือบไปมองสาวใช้พบว่าใบบัวยังหลับสนิทก็โล่งใจ เธอล้มตัวลงนอนพร้อมน้ำตา ต่อหน้าใครต่อใครหรือแม้แต่เขาเอง เธออาจจะทำเป็นเข้มแข็ง แต่เพราะการเข้ามาอยู่ในบ้านของพ่อนั้นไม่ง่ายเลย เธอต้องเจอการทำร้ายทุกรูปแบบจากแม่เลี้ยง เมื่อก่อนเธอถูกสอนให้รักน้อง เธอก็ทำตามนั้น แต่นานวันเข้าเธอก็เข้าใจโลกมากขึ้น เราไม่ควรใจดีกับคนที่จ้องแต่จะทำร้ายเรา เธออ่อนแอมากใครจะรู้ เธอกลัวพยัคจนจับใจ เธอโกรธน้องสาวที่เอาแต่ทำร้ายเธอจนเสียลูก แต่เพราะเป็นคุณย่าขอร้องเธอถึงต้องยอมยกโทษให้น้อง เรื่องนี้เธอผิดอะไร ลูกเธอผิดอะไร ทำไมทุกคนต้องรุมทำร้ายเธอด้วย