11 ถ้าเจอกันครั้งหน้า

ยิ่งได้คุยกับณิรินทร์ญานายหัวปาริธก็ยิ่งประทับใจในตัวของหญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองนั่งทานอาหารและคุยกันเพลินจนเวลาผ่านไปเกือบจะสองชั่วโมงเขาก็ขับรถมาส่งหญิงสาวที่บ้าน

“ก่อนไปเธอเปิดไฟไว้เหรอณิรินทำไมบ้านมันสว่างแบบนั้น”

“เปล่าหรอกค่ะณิรินติดไฟโซล่าเซลล์หลอดเล็กๆ ที่ขายตามอินเตอร์เน็ตเพราะมันมืดไฟพวกนี้ก็จะสว่าง นายหัวเข้ามาเอาคุกกี้ก่อนนะคะแล้วค่อยกลับ”

“ถึงเธอไม่ชวนฉันก็จะตามเถอะเข้าไปอยู่ดีนั่นแหละ” ชายหนุ่มเดินตามเข้ามาในบ้านและนั่งรอในห้องรับแขก

ณิรินทร์ญาเอากล่องคุกกี้มาให้เขาหนึ่งกล่องใหญ่

“พรุ่งนี้เธอต้องไปเรียนกี่โมงเหรอณิริน”

“มีเรียนสิบโมงค่ะ”

“เรียนสายเหมือนกันนะ แบบนี้คงไม่เหนื่อยเท่าไหร่ใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ จริงๆ แล้วเช้าวันจันทร์ณิรินมีเรียนตั้งแต่เก้าโมงแต่เพื่อนๆ ช่วยกันคุยกับอาจารย์ให้เลื่อนเวลาออกมาอีกชั่วโมงหนึ่ง แล้วเอาเวลาที่เลือกออกไปสอนในตอนเย็นแทนค่ะ เพราะเพื่อนบางคนอยู่ต่างจังหวัดกลัวเขาจะเดินทางมาก็เหนื่อย”

“เธอเรียนมหาลัยไหนนะ”

“มหาวิทยาลัยXXXค่ะ””

“มหาวิทยาลัยนี้มีแต่คนเก่งๆ เขาไปเรียนทั้งนั้นเลย แสดงว่าเธอก็คงเป็นเด็กเรียนประมาณหนึ่งใช่ไหม”

“ณิรินไม่อยากจะอวดเลยว่าตอนนี้ณิรินใกล้คำว่าเกียรตินิยมเต็มทีแล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเรียนจบณิรินก็น่าจะได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งหรือไม่ก็อันดับสองนั่นแหละค่ะ”

“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะทั้งเรียนทั้งทำงานแต่ผลการเรียนก็ยังดีขนาดนี้แม่ของเธอคงภูมิใจในตัวเธอมากๆ”

“ใช่ค่ะที่ณิรินตั้งใจและขยันเรียนก็เพื่ออยากจะให้แม่มองลงมาแล้วภูมิใจในตัวณิรินท่านจะได้สบายใจว่าลูกสาวของท่านสามารถอยู่คนเดียวได้”

“เธออยู่บ้านคนเดียวแบบนี้ไม่กลัวบ้างเลยเหรอ”

“ไม่หรอกค่ะณิรินอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิดเพื่อนบ้านก็รู้จักกันดีอีกอย่างตอนกลางคืนบ้านณิรินทก็เปิดไฟด้านนอกไว้สว่างแบบนี้คงไม่มีใครกล้าเข้ามาทำอะไรหรอก แล้วรอบรั้วบ้านก็มีกล้องวงจรปิดด้วยค่ะ”

“เธอรอบคอบดีเหมือนกันนะ”

“อยู่คนเดียวแบบนี้ก็ต้องระมัดระวังตัวเองให้มากค่ะ แต่เมื่อคืนณิรินไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นเขาจะกล้าทำร้ายร่างกายในผับแบบนั้น ถ้านายหัวไม่เข้ามาช่วยก็คงแย่”

“เธอไม่คิดจะสวนเขากลับเหรอ”

“ก็คิดอยู่ค่ะแต่ถ้าเกิดสวนมันก็จะกลายเป็นการทะเลาะวิวาท และณิรินก็ไม่อยากเอาตัวเข้าไปยุ่งเท่าไหร่”

“ถ้าฉันไม่มาช่วยล่ะ เธอคิดว่ามันจะเป็นยังไง”

“เขาก็คงตบณิรินอีกครั้งถึงตอนนั้นก็อาจจะต้องสวนกลับเพราะคงไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายร่างกายของเราง่ายๆ หรอกค่ะ แต่ณิรินรู้ว่าตรงนั้นมีกล้องวงจรปิด ถ้าเป็นคดีความขึ้นมาณิรินก็จะไม่ใช่คนผิดเพราะเขาเป็นคนเริ่มก่อน แต่ที่ไม่ยอมไปแจ้งความก็เพราะกลัวร้านคุณชินเสียชื่อเสียง”

“เพื่อนฉันโชคดีมากที่ได้ลูกน้องดีอย่างเธอ”

“นายหัวอยากดื่มอะไรไหมเอากาแฟดีไหมคะ”

“ใครเขากินกาแฟเวลานี้กันล่ะ ได้ตาแข็งไม่ต้องทำนอนกันพอดี”

“คืนนี้นายหัวจะไปที่ผับอีกหรือเปล่า”

“ไม่ล่ะคืนนี้ว่าจะนอนให้เต็มที่พรุ่งนี้จะได้ไปลุยงานแต่เช้า”

“ถ้างั้นลองชิมชาคาโมมายด์ไหมตอนนี้แม่ณิรินบอกว่ากินชานี้แล้วจะหลับสบาย”

“มันเป็นยานอนหลับเหรอ”

“เปล่าค่ะ แต่มันทำให้เราผ่อนคลายและหลับสบายค่ะ”

“แล้วมันหลับสบายจริงไหมล่ะ เธอเคยกินหรือเปล่า”

“เคยกินค่ะ แต่สำหรับณิรินไม่ว่าจะกินชาหรือไม่กินชาแค่ได้อ่านหนังสือไปนิดหน่อยมันก็ง่วงแล้วนายหัวอยากลงไหม”

“ลองดูก็ได้ถ้ากินแล้วมันหลับสบายจริงฉันจะได้ซื้อมากินบ้าง”

“ณิรินก็ไม่กล้ารับประกันนะคะมันแล้วแต่บุคคลด้วยแต่แม่ณิรินบอกว่ามันดีจริงๆ นายหัวรอตรงนี้นะ” หญิงสาวหายเข้าไปในครัวพักใหญ่ก็กลับออกมาพร้อมกับชาแก้วเล็กๆ

“ลองชิมดูนะคะ”

นายหัวหนุ่มหยิบขึ้นมาดมแล้วยิ้ม”หอมดีนะ”

“มันร้อนนะคะนายหัวระวังหน่อย”

เขาเป่าชาในแก้วก่อนจะค่อยจิบช้าๆ

“รสชาติก็เหมือนชาทั่วไปนั่นแหละแต่กลิ่นของมันหอมได้ผ่อนคลายดีเหมือนกันนะ”

“นายหัวจะเอาติดไปชงไหมที่นี่มีหลายซองเลย”

“ไม่เป็นไรหรอกฉันเกรงใจถ้าคืนนี้ฉันหลับสบายจริงๆ เดี๋ยวฉันไปหาซื้อมาก็ได้”

“นายหัวไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ เดี๋ยวณิรินเอาไปให้นายหัวสักห้าซองแล้วกันนะคะเผื่อติดใจ ช่วงนี้จะได้กินก่อนระหว่างรอซื้อใหม่”

“ขอบใจนะ”

นายหัวปาริธนั่งคุยกับณิรินทร์ญาอยู่อีกไม่นานเขาก็ขอตัวกลับเพราะอยากให้หญิงสาวได้พักผ่อนที่เขาแวะมาหาเธอวันนี้ก็รู้สึกเป็นห่วงและอยากจะดูว่าสภาพจิตใจเธอเป็นยังไงบ้างแต่เห็นท่าทางการคุยสนุกสนานของเธอแล้วก็เบาใจ ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันจะไม่กระทบอะไรกับเธอจริงๆ

ชายหนุ่มรู้สึกดีใจที่เธอบอกว่าจะไม่ไปทำงานที่นั่นอีกแล้วเขารู้สึกเป็นห่วงเธอทั้งที่รู้ว่าหญิงสาวทำงานที่นั่นมานานหลายปีแต่ก็ยังเป็นห่วงไม่ได้

วันเสาร์และอาทิตย์ที่ผ่านมาเกิดเรื่องขึ้นมากมายกับณิริทร์ญาทั้งมอเตอร์ไซค์ถูกชน ทั้งยังโดนภรรยาของลูกค้าตบ เรื่องไม่ได้ใหญ่โตอะไร หญิงสาวคิดว่าสามารถจัดการเองได้แต่พอมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยมันกลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและรู้สึกดีมาก เธอไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอกับนายหัวปาริธอีกตอนไหนเพราะเขาบอกแล้วว่าไม่ค่อยได้ขึ้นมากรุงเทพแต่ถ้าเป็นไปได้หญิงสาวก็อยากจะเจอเขาอีก

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอยอมให้ผู้ชายคนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านของ ทั้งที่เพิ่งเจอเขา แต่หญิงสาวกลับรู้สึกปลอดภัยเพราะนายหัวปาริธคือเพื่อนของคุณชินซึ่งเธอและมารดาก็รู้จักมานานหลาย แต่ก่อนค่อนข้างระวังตัวมาก แต่นายหัวปาริธก็พิสูจน์ให้เธอเห็นแล้วว่าเขาเป็นผู้ชายที่ไว้ใจได้คนหนึ่ง เท่าที่ได้คุยกันมาสองวันเขาไม่มีท่าทางรุ่มร่ามหรือแสดงความเจ้าชู้ออกมามันเลยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจและมองเขาเป็นเหมือนพี่ชายเป็นเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่งที่ให้การช่วยเหลือ

หญิงสาวรีดผ้าและอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน แล้วเธอก็ยิ้มเมื่อเห็นว่าก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมงนายหัวปาริธได้ไลน์มาบอกเธอว่าเขาคอนโดมิเนียมแล้ว

“ฉันถึงคอนโดแล้วนะเธอทำอะไรอยู่เข้านอนหรือยัง”

“ขอโทษที่ตอบไลน์นายหัวช้านะคะ ณิรินเพิ่งรีดผ้าและอาบน้ำเสร็จ” หญิงสาวส่งข้อความตอบกลับไป และเขาก็โทรศัพท์กลับมาทันที

“ฉันโทรมากวนหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะ ปกติณิรินก็นอนดึกอยู่แล้ว”

“ทำไมไม่รีบเข้านอนล่ะพรุ่งนี้จะได้มีสมาธิเรียน”

“ก็มันยังไม่ง่วง นายหัวก็เหมือนกันนะคะพรุ่งนี้ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า ณิรินขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่นายหัวทำให้สองวันมานี้ ถ้าครั้งหน้านายหัวขึ้นมากรุงเทพณิรินจะพาไปเลี้ยงอาหารอร่อยๆ หรือจะทำอาหารให้นายหัวแทนกินมากกว่าข้าวกะเพราที่กับไข่เจียวก็แล้วกันนะคะ”

“แน่ใจนะว่าเจอกันครั้งหน้าเธอจะทำอาหารอร่อยๆ ให้ฉันกิน”

“แน่ใจค่ะ ว่าแต่นายอยากกินอะไรล่ะคะ”

“อยากกินปูผัดผงกะหรี่กับต้มยำรวมมิตรทะเลน้ำข้นทำได้ไหมล่ะ”

“ทำได้สบายมากค่ะ ถ้านายหัวจะมากรุงเทพตอนไหนบอกนะคะณิรินจะรีบทำให้เลยค่ะ”

“ขอบใจนะ รีบนอนเถอะฝันดีนะ”

“ฝันดีเช่นกันค่ะนายหัว”

หญิงสาวกดวางสายจากนั้นก็หยิบหนังสือเรียนหยิบหนังสือวิชาที่จะเรียนพรุ่งนี้ขึ้นมาอ่านก่อนจะหลับในเวลาเกือบจะเที่ยงคืน