บทที่1

“อีกไม่นานหรอกนังเด็กยี่หวา อีกไม่นานฉันจะเข้ามาอยู่บ้านนี้เป็นภรรยาของผู้การยุทธการแทนแม่แกที่ตายไป”

เสียงจากคลิปเสียงที่ถูกเปิดทำให้ชายหนุ่มสองคนและหญิงสาวอีกหนึ่งคนที่นั่งตั้งใจฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้วขณะที่คนเปิดอย่างหนูน้อยยี่หวาที่อาศัยจังหวะที่นริสากลับไปแล้วและผู้เป็นพ่อหลับไปแล้วย่องมาข้างบ้านซึ่งเป็นบ้านของเพื่อนสนิทผู้เป็นพ่อนั้นกำลังนั่งถอนหายใจอยู่ เป็นการถอนหายใจที่พาเอาชายหนุ่มอีกสองคนอดไม่ได้ที่จะถอนใจตาม

“เฮ้อ”

“เฮ้อออ”

“เฮ้ออออ”

“เฮ้อ...เฮ้ย จะถอนหายใจกันทำไมขนาดนั้น” หญิงสาวคนเดียวภายในบริเวณนั้นที่เผลอถอนใจตามแต่ตั้งสติได้เอ่ยบ่นก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนของหนูน้อยมาส่งข้อความเสียงนั้นเข้าเครื่องตัวเองเพื่อเก็บไว้เป็นหลักฐานถ้ามีเหตุไม่คาดคิดเกิดขึ้น “แทนที่จะมาถอนหายใจให้หน้าแก่เร็วขึ้น มาช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะช่วยยักษ์มันยังไง ดูสิเนี่ย แต่ละคนก็แก่กันอยู่แล้วยังจะถอนใจให้แก่ขึ้นไปอีก”

คำว่าแก่ทำให้สองหนุ่มที่สะท้านสะเทือนใจกับคำว่าแก่ถึงกับหันขวับไปมองตาเขียวทว่าหญิงสาวกลับไม่สนใจหรือเกรงกลัวแม้แต่น้อย

“ฉันพูดความจริงนะเว้ย”

“คำว่าแก่น่ะพูดเบา ๆ ก็ได้ไอ้หญิง อีกอย่างนะถ้าฉันกับไอ้วาแก่แกก็แก่มั้ย แกน่ะเกิดก่อนฉันไม่ถึงเดือน” นาวาตรีนฤเมศร์ เศรษฐาโยธีหรือที่หนูน้อยเรียกติดปากว่าป๊ะป๋านาวา นายธงหนุ่มคู่ใจของผู้บัญชาการทัพเรือภาคที่หนึ่ง แย้งขึ้นก่อนที่นาวาตรีพงษ์รวี ทวีราชโยธา หรือที่เด็กหญิงจิรัญญาเรียกติดปากว่าพ่อพีม นายทหารเรือหนุ่มสังกัดหน่วยรบพิเศษจะเสริมขึ้น

“เออ เกิดหลังฉันไม่ถึงเดือนด้วย”

“ก็พวกแกมีตีนกานี่หว่า ฉันไม่มี ฉันไม่แก่” นาวาตรีหญิงญารินดา ธนสารโยธิน หรือหญิง นายทหารเรือหญิงแห่งหน่วยข่าวกรองกองทัพเรือสาวสวยบุคลิกห้าววัยสามสิบหมาด ๆ แย้งอย่างยั่วอารมณ์ก่อนจะโดนหนูน้อยจิรัญญาสะกิดแขนด้วยใบหน้ามุ่ย

“จะว่าตัวเองกับเพื่อนแก่อะหวาหวาไม่งง แต่ทำไมอาหญิงถึงต้องรวมหวาหวาด้วยล่ะ หวาหวาเพิ่งเจ็ดขวบ ยังไม่แก่ ไม่มีตีนกาด้วย ดูดิ”

“อายุกับหน้าตายังไม่แก่หรอกนะหวาหวา เราน่ะที่จะยิ่งแก่คือยิ่งแก่แดดต่างหากล่ะ”

“หวาหวาไม่ได้แก่แดด แค่…” คนถูกหาว่าแก่แดดเว้นคำพูดเพื่อคิดหาคำที่เหมาะสมที่สุดแล้วจึงพูดออกมาในที่สุด “แค่รู้ความ”

“ย่ะ รู้ความมาก นี่เจ็ดขวบรู้จักอัดคลิปว่าที่แม่เลี้ยงใจร้ายแล้วมานั่งเครียด อายุยี่สิบจะไม่วางแผนจัดการเองได้เลยเหรอคะคุณจิรัญญา” คำพูดออกแนวประชดของญารินดาทำให้หนูน้อยทำหน้ายู่ใส่

“อาหญิงอะ ไม่ใช่ว่าที่แม่เลี้ยงซะหน่อย ยังไงหวาหวาก็ไม่เอาคนนี้หรอก ถ้าให้เอาคนนี้นะหวาหวาไม่มีก็ได้”

“แต่ไม่มีแม่เลี้ยงก็ไม่มีน้องนาาา” ญารินดาที่นอกจากจะเป็นสาวห้าวจากหน่วยข่าวกรองแล้วยังเป็นแฝดผู้น้องของยุทธการด้วยบอกกับคนเป็นหลานด้วยใบหน้าอยากกลั่นแกล้ง...แกล้งให้หลานตัวเองเครียดนี่สนุกออก

“ไม่เอาคนนี้ ไม่-เอา”

“ไม่เอาคนนี้ก็หาคนใหม่มาสกัดดาวรุ่งสิลูก เอาแบบที่ว่าดุยิ่งกว่าหมา บ้า เอ้ย กล้ายิ่งกว่าคนปกติน่ะ ถ้าหนูจะหาไม้กันหมามาใช้กับตัวร้ายหนูก็ต้องหาแบบที่ป๋าบอกไม่งั้นสู้ไม่ได้หรอก” นฤเมศร์ผู้เป็นเพื่อนจอมวางแผนของพ่อแย้งขึ้น “เชื่อป๋าสิ”

“จะดีเหรอคะ?”

“หวาหวา อ่านปากพ่อพีมนะ ไม่-ดี-ไม่-ควร-ทำ-ตาม” พงษ์รวีในฐานะเพื่อนที่คอยปรามและใจเย็นมีสติที่สุดของยุทธการรีบขัดขึ้นเมื่อลูกสาวเพื่อนเริ่มเอนเอียง ด้วยความที่เขาและนฤเมศร์เป็นเพื่อนสนิทของยุทธการจนถูกมองเป็นสามเกลอหนูน้อยจิรัญญาจึงถูกสั่งสอนให้เรียกเขาทั้งสองว่าพ่อไม่ต่างจากลูกของเขาและนฤเมศร์ที่เรียกยุทธการเป็นพ่ออีกคน ดังนั้นแล้วเมื่อมีปัญหาอะไรที่คุยกับพ่อแท้ ๆ ไม่ได้หนูน้อยจึงต้องเอามาเล่าให้พวกเขาฟัง ในฐานะพ่อที่รักหนูน้อยไม่ต่างจากลูกเขาก็ควรให้คำแนะนำที่มีประโยชน์มากกว่าให้โทษเขาจึงต้องขัดนฤเมศร์ที่เอะอะก็ให้หาไม้กันหมา ฟังความคิดเห็นไอ้เจ้าแผนการนี่ได้ที่ไหน แต่ละความคิดแต่ละแผนการดี ๆ ทั้งนั้น

“อย่าไปเชื่อไอ้คนที่ชีวิตตัวเองก็เอาไม่รอดแบบป๋านาวาเลยลูก ฟังพ่อพีมดีกว่านะ”

“พ่อพีมมีความคิดดี ๆ เหรอคะ?”

“ไม่ใช่ค่ะ แต่เป็นสิ่งที่ทำให้หนูคลายกังวลต่างหาก หวาหวาฟังพ่อพีมนะ ปะป๊าของหวาหวาน่ะไม่คิดจะเอาใครมาเป็นแม่เลี้ยงของหวาหวาหรอกถ้าไม่มั่นใจว่าผู้หญิงคนนั้นรักหวาหวาจริง ในเมื่อผู้หญิงคนนี้ปลอมหนูก็เอาคลิปนี้ไปเปิดให้ปะป๊าหนูฟังเท่านี้ปะป๊าก็ตัดผู้หญิงคนนี้ออกจากวงโคจรแล้ว เชื่อพ่อพีมสิ”

“แต่เดี๋ยวก็มีคนใหม่เข้ามา ยิ่งตอนนี้นางมารไม่อยู่ไอ้ยักษ์เลยยิ่งเนื้อหอมผู้หญิงรุมตอมอย่างกะผึ้ง ที่พ่อพีมพูดน่ะมันไม่ยั่งยืนหรอกแผนป๋าดีกว่านะหวาหวา” นฤเมศร์แทรกบอกขณะที่ญารินดานั้นไม่พูดอะไรมีแต่พงษ์รวีที่ขัดแย้ง

“ไม้กันหมามันกันได้นานจริงแต่ถ้าไอ้ยักษ์ไม่โอเคมันก็เป็นไปไม่ได้ปะวะ ยักษ์มันไม่ได้ต้องการไม้กันหมาเว้ยมันต้องการคนที่รักและคิดจะดูแลลูกมันจริง ๆ ไม่ได้ต้องการคนที่อยากเป็นแค่เมียมันหรือคุณนายผู้การ”

“ก็หาแบบทูอินวันดิวะ แบบที่รักหวาหวาแล้วก็ไล่หมา เอ้ย จัดการผู้หญิงคนอื่นได้น่ะ”

“อย่างกับหาง่าย แผนแกมันไม่เวิร์คเว้ย ไม่มีหรอกผู้หญิงที่เก่งพอจะจัดการผู้หญิงคนอื่นแล้วรักลูกติดสามีได้จริง ๆ น่ะ”

“จี๊ดปะ?”

“หือ!” คำพูดแค่สองคำของญารินดาผู้เงียบสงบมาสักพักทำเอาสองหนุ่มถึงกับตะลึงตะลานไปจนพูดจาไม่ออก แม้แต่หนูน้อยยี่หวาเองก็หันมองหน้าอาสาวนิ่งอย่างตกตะลึงเช่นกัน

“เอาปะละ?”

“อะ เอา” หนูน้อยตอบรับทันทีเมื่ออาสาวถามก่อนจะผุดยิ้มเมื่อมีความคิดดี ๆ เกิดขึ้นในหัว ใช่แล้ว เธอลืมคนสำคัญคนนั้นไปได้อย่างไรกัน

“อะ เอา เอาจริงดิ” คราวนี้คนที่มักจะขัดคอกันถึงกับถามพร้อมกันและสิ่งที่ตอบกลับมาก็คือการพยักหน้าที่เล่นเอาสองหนุ่มต้องหันมามองตากันอย่างปรึกษา บ้าไปแล้วหรือไงกัน!!!