ตอนที่8 จนตรอก

“ปัดโธ่เว้ย”เมื่อเห็นร่างบางสลบไปชายหนุ่มจึงสบถคำหยาบออกมา เธอเป็นลมจริงๆ หรือแกล้งกันแน่

“นี่เธอ”ชายหนุ่มใช้มือตบเบาๆ บนใบหน้าซีดเผือดเพื่อเรียกสติของคนที่นอนแน่นิ่ง

“น้ำเหนือ” ร่างบางไม่ขยับตัวตอบรับแม้แต่น้อย เขาจึงจัดท่านอนให้เธอได้นอนสบาย

‘จะเช็ดตัวให้ดีไหมว่ะ’ ชายหนุ่มพรึมพรำกับตนเองในใจถึงแม้จะรู้สึกผิดแต่เขายังไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อน แต่เขาเป็นคนทำให้เธอสลบไปก็ต้องรับผิดชอบ

จากนั้นมือหนาก็เดินไปหยิบกาละมังใบเล็กใส่น้ำและนำผ้าชุบน้ำหมาดๆ มาเช็ดทั่วใบหน้าและร่างกายของหญิงสาวทำอยู่อย่างนั้น ชายหนุ่มนำมือหนาไปอังหน้าผากของน้ำเหนือ

เขาอยากจะเช็คให้แน่ใจว่าอุณหภูมิในร่างกายของเธอลดลงหรือยัง จากนั้นจึงออกจากห้องเล็กไป

น้ำเหนือตื่นขึ้นมาในตอนเช้า อาการของเธอดีขึ้นอย่างน่าสงสัย เธอจำได้ว่าชายหนุ่มเข้ามาในห้องและด่าทอเธอสารพัดแถมยังจะข่มเหงน้ำใจเธออีก ถึงเธอจะเป็นลูกหนี้หรือนางบำเรออะไรก็ตาม เขาก็ควรจะมีความเป็นคนอยู่บ้าง ควรจะเห็นใจว่าเธอนั้นป่วยอยู่ แต่ไม่เลยเธอไม่ได้รับความปราณีจากเขาใดๆ ทั้งสิ้น

จากนี้ไปน้ำเหนือจะเป็นคนใหม่เธอจะไม่อ่อนแอให้เขาข่มเหงอยู่ฝ่ายเดียวอีกแล้ว

ดวงตากลมโตมองเห็นกาละมังที่ใส่น้ำวางไว้ข้างเตียงพร้อมกับผ้าผืนเล็กที่กำลังจะแห้ง ‘ใครเป็นคนเช็ดตัวให้เธอกันน่ะ’

“อรุณสวัสดิ์ค่ะทุกคน”ร่างเล็กเดินเข้ามาในห้องครัวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“อ้าวหนูน้ำเหนือ อาการดีขึ้นแล้วเหรอเมื่อวานยังเห็นท่าไม่ดีอยู่เลย”

“ดีขึ้นแล้วค่ะ หนูต้องขอบคุณป้าด้วยนะคะที่เช็ดตัวให้”หญิงสาวพนมมือขอบคุณหญิงวัยกลางคน

“อะไรกัน ป้าไม่ได้เช็ดตัวให้หนูนะ เองรึป่าวนังแวว? “

“ฉันก็ไม่ได้เข้าไปเช็ดตัวให้น้องเหนือนะ”

“อ้าวแล้วใครกันหล่ะ หนูน้ำเหนือพอจะเห็นไหมว่าใครเข้าห้องหนูบ้าง”

“...”หญิงสาวส่ายหน้าเป็นการบอกว่าเธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

“อะไรนะคะ ลอสจะให้แพทไปงานเลี้ยงด้วยอย่างนั้นเหรอ แพทไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมคะ? “เสียงปลายสายจากแพทตี้หรือแพทถามเขาด้วยความดีใจ

“อืม และฉันก็ไม่ได้ให้ไปฟรี ครึ่งล้านพอไหม”

“แหม๋ พอสิคะ ลอสใจดีที่สุดเลย เดี๋ยวถ้าแพทถึงไทยแล้วจะจัดชุดใหญ่ให้คุณเลยค่ะคอยดู”

“หึ “

“งั้นแพทไปทำงานก่อนนะคะ แล้วเจอกันค่ะ จุ๊บมั๊ว”

ชายหนุ่มโทรบอกคู่ขาของตนว่าจะให้เธอไปงานเลี้ยงด้วย แล้วเธอก็ดีใจออกนอกหน้า เขาไม่เข้าใจผู้หญิงเลยเสียจริงว่าทำไมกิเลสถึงได้เยอะซะจนมันน่ารำคานสำหรับเขา เซ็นเอกสารต่อไปสักพัก ก็ไปเดินพักสายตาที่ริมระเบียงห้องทำงาน ดวงตาคมเหลือบไปเห็นร่างบางที่คุ้นเคยกำลังตัดตอนกิ่งไม้ด้วยความตั้งใจ

“หึ เพิ่งจะหายป่วยแท้ๆ เก่งเสียจริง”ชายหนุ่มนึกหาเรื่องสนุกทำจึงเดินเข้าไปในสวนดอกไม้เพื่อตามไปแกล้งหญิงสาว

“ไง หายดีล่ะเหรอ?”

“...” ร่างบางทำเป็นหูทวนลมเพราะเบื่อจะพูดกับคนแบบเขาเต็มทน

“หว่าา อยู่ดีๆ ก็หูหนวกซะงั้น”

“งั้นก็ดีตอนนี้เธอก็คงไม่รู้สินะว่าพ่อเลี้ยงของเธอปล่อยบ้านสัปปปะรังเคให้คนอื่นเข้ามายึดแล้ว”

“คุณว่าอะไรนะ แล้วแม่ของฉันจะไปอยู่ที่ไหน?”

ร่างบางของน้ำเหนือในขณะที่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินชายหนุ่ม แต่ถ้อยคำต่อมาทำเอาหญิงสาวเข่าแทบทรุด เขากลับบอกกับเธอว่าบ้านของเธอกำลังถูกยึด

“เขาไม่ได้เป็นหนี้คุณแค่คนเดียวอย่างนั้นเหรอ? แล้วตอนนี้คุณรู้ไหมว่าแม่ฉันไปอยู่ไหน” หญิงสาวห่วงก็แต่แม่ของหล่อน เพราะท่านไม่มีบ้านที่ไหนอีกแล้ว

“ฮึก คุณช่วยแม่ของฉันด้วยได้ไหม ฉันยอมทุกอย่างแล้ว ขอให้ท่านได้มีที่อยู่นะ ฮึก”หญิงสาวคุกเข่าอ้อนวรชายหนุ่ม

“หึ แล้วฉันจะได้อะไรเป็นการตอบแทน”เสียงเข้มของชายหนุ่มรอรับข้อเสนอของหญิงสาว

“ทุกอย่างที่คุณต้องการ”ถึงหล่อนจะบอกกับตนเองว่าจะไม่อ่อนแอให้เขารังแกง่ายๆ แต่ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับโชคชะตาที่มาเล่นตลกกับเธอ เวลานี้เธอยอมได้ทุกอย่างเพื่อมารดา

“หึ! ได้เธอแน่ใจนะ”

“...” หญิงสาวพยักหน้าตอบ

“งั้นคืนนี้ทำให้ฉันพอใจสิ”