ตอนที่7 ใจร้าย

“ยังมีงานอะไรที่ฉันต้องทำอีกไหมไทม์”

ชายหนุ่มถามมือขวาคนสนิทออกไป เขาอยากจะสะสางงานที่นี่แล้วกลับอิตาลี่ให้เร็วที่สุด เพราะเขายังไม่ชินกับอากาศร้อนที่ร้อนระอุของประเทศไทย

“งานก่อสร้างทางนี้ผมสามารถดูแลแทนนายได้ครับหรือถ้ามีปัญหายังไงแล้วผมจะรายงานนายทันที และยังมีงานเลี้ยงการกุศลในอีก2วันครับ”

“สำคัญไหม? “ชายหนุ่มถามออกไปอย่างเบื่อหน่ายอีกครั้ง เพราะเขาไม่ชอบไปในที่ๆ มีคนพลุกพล่าน

“ค่อนข้างสำคัญครับ”ไทม์ตอบนายของเขาในขณะที่กำลังขับรถ

“อืม”เขารับคำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“นายจะควงคุณแพทไปร่วมงานด้วยไหมครับ”

“อืม”

เขาไม่ได้จะให้ความสำคัญกับแพทขนาดนั้น แค่ไม่รู้จะควงใครไปงานก็เท่านั้น

หลังจากที่คาลอสออกไปทำงาน ร่างบางของน้ำเหนือก็ลงมือทำความสะอาดทั่วทั้งคฤหาสน์ มือเล็กปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากด้วยความเหนื่อยล้า จากนั้นเธอก็มุ่งหน้าไปยังห้องอุปกรณ์ทำสวน เพื่อจะเอากรรไกไปตัดตอนกิ่ง

จนเวลาล่วงเลยมาถึงเย็นน้ำเหนือก็มุ่งตรงไปช่วยงานในครัวต่อ

“หนูน้ำเหนือ ไม่ต้องมาช่วยพวกเราหรอกเห็นทำงานมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งเอาได้”ป้าแม่บ้านเห็นอย่างนั้นจึงห้ามปรามหญิงสาว

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า หนูอยากช่วย”ร่างบางยิ้มออกมาเล็กน้อย ถึงแม้ตอนนี้เธอจะรู้สึกตัวรุมๆ แล้วก็ตาม

“ทำไมวันนี้ต้มยำกุ้งรสชาติเปลี่ยนไปล่ะครับ? “ ชายหนุ่มเอ่ยถามออกไปแต่มือหนาก็ยังตักต้มยำกุ้งเข้าปากอย่างไม่ขาด

“หนูน้ำเหนือเธอเป็นคนทำหน่ะค่ะ ถูกปากคุณไหมคะ?

หญิงวัยกลางคนเอ่ยแซวเจ้านายหนุ่มที่ดูก็รู้ว่าชื่นชอบอาหารที่หนูน้ำเหนือทำเป็นอย่างมาก

“ก็งั้นๆ แหล่ะครับ อ้อแล้วเจ้าตัวไปไหนซะหล่ะครับ”

“หนูน้ำเหนือเธอขอไปพักผ่อนก่อนหน่ะค่ะ เธอทำงานทั้งวันเพิ่งจะได้พักเมื่อกี้นี่เองค่ะ”

“...”ชายหนุ่มพยักหน้าและลงมือทานต่อ

“เจ้าไทม์บอกป้าว่าอีก2วันให้เตรียมอาหารเพิ่มอีกหนึ่งที่ ไม่ทราบว่าคุณลอสต้องการเมนูไหนเป็นพิเศษไหมค่ะ? “

“ไม่ครับ แล้วแต่ป้าเลย”

“แล้วก็อย่าลืมบอกให้น้ำเหนือทำความสะอาดห้องรับแขกให้ผมทีนะครับ”

“ค่ะ”

หลังจากที่ชายหนุ่มรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็มานั่งเซ็นเอกสารต่อในห้องทำงานพลางนึกถึงร่างบางที่เขาเสพสุขด้วยเมื่อคืน

“หึ ให้ทำงานแค่นี้ทำเป็นสำออย”ร่างหนาเดินลงบรรได มุ่งหมายจะไปที่ห้องของหญิงสาว เขาจะไปดูว่าเธอจะมารยาไปถึงไหน

ร่างเล็กนอนซมหนาวสั่นด้วยพิษไข้ อุณหภูมิในร่างกายร้อนระอุ เธอไม่มีแรงแม้แต่จะไปหายามาทาน

“แกร๊ก! “

ใบหูของเธอได้ยินเสียงกรอนประตูถูกบิดลง เธอจำได้ว่าล็อกลูกบิดไปแล้วแต่ทำไมห้องถึงถูกเปิด

ร่างเล็กค่อยๆ หันไปในความมืดภาวนาในใจว่าคงจะไม่ใช่คนอื่นที่เธอไม่รู้จัก หรืออาจจะเป็นป้าณีหัวหน้าแม่บ้านก็ได้

สวิซต์ไฟถูกเปิดลงเผยให้เห็นร่างของชายหนุ่ม คุณคาลอส เขาจะเข้ามาในห้องของเธอทำไม

“คะคุณ”เสียงแหบพร้าด้วยพิษไข้ ตกใจเมื่อพบร่างหนา

“หึ ยังอยู่ดีนี่ นึกว่าตายไปแล้วซะอีก เธอนี่มันมารยาชัดๆ จะให้คนในบ้านคิดว่าฉันใช้แรงงานเธอหนักเกินไปหรอห่ะ”

“...” ร่างเล็กข่มน้ำตาไม่ให้ไหลจากคำพูดเสียดสีของคนตัวโต

“พูดสิ ทำไมไม่พูดหล่ะ “มือหนาบีบคางเล็กแล้วรู้สึกถึงความร้อนผ่านมือ

“โอ้ย เจ็บ! ฮึก”หญิงสาวปล่อยโฮออกมา พยายามแกะมือหนาออก แต่ก็ไม่เป็นผลเธอไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่นิดเดียว

“เลิกสำออยได้แล้ว แผนนี้มันใช้ไม่ได้กับฉันหรอกน่ะจำไว้”ชายหนุ่มพูดพร้อมผลักใบหน้าหญิงสาว

“ถ้าเก่งมากนัก งั้นวันนี้ก็ทำหน้าที่ของเธอซะสิ มาบำเรอฉันเดี๋ยวนี้ “

“ฮึก! “

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะสนองให้เธอเอง”ชายหนุ่มก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอขาว และดูดเม้มอย่างแรง

“อย่า ฮึก อย่าทะทำ”หญิงสาวผลักเขาด้วยแรงอันน้อยนิดก่อนจะหมดสติไป