ตอนที่4 พบเจอ

“อ่าวป้า ไหนว่าคุณคาลอสจะมาวันนี้ไงหล่ะ” เสียงของแววตาหรือแววสาวใช้ภายในบ้าน เอ่ยถามหัวหน้าแม่บ้าน ในขณะที่ทุกคนกำลังยืนเรียงรายกันเพื่อต้อนรับการกลับมาของเจ้าของบ้านอย่าง ‘คาลอส’ รวมถึงร่างบางของน้ำเหนือด้วย

“เอ่ออ ก็เจ้าไทม์มันเป็นคนโทรบอกฉันเมื่อเย็นนี้เอง อีกอย่างรถอาจจะติดก็ได้ยืนรอไปก่อนอย่าทำเป็นบ่นให้มันมากนักนังแวว”เสียงของป้าณีเอ็ดพี่แวว

“แหม่ ป้าอ่ะฉันก็แค่ถามเฉยๆเอง ไม่ได้ขี้เกียจยืนสักกะหน่อย”สาวใช้อีกคนเอ่ยเถียงป้าณีอย่างน่ารัก ส่วนร่างบางยืนกุมมือ เหงื่อออกมาสักพักใหญ่แล้ว

รถหรูลีมูซีนราคาหลายสิบล้านแล่นมาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์ ประตูรถถูกเปิดโดยบอดิการ์ดเผยให้เห็นใบหน้าหล่อของคาลอส นัยน์ตาสีฟ้าบ่งบอกชัดเจนว่าชายหนุ่มไม่ใช่คนเอเชีย ร่างหนาค่อยๆเดินเข้ามาอย่างภูมิฐาน

“ยินดีต้อนรับค่ะคุณคาลอส”เสียงของป้าณีเอ่ยทักทายชายหนุ่มก่อนและตามด้วยสาวใช้

“สวัสดีครับป้าณี”ชายหนุ่มทักทายหญิงอาวุโสของบ้านที่เขานับถือเเละไว้ใจให้ดูแลที่นี่มานาน

พลางสำรวจร่างบางของใครอีกคนที่เอาแต่ก้มหน้า เธอคือน้ำเหนือนั่นเอง ต้องยอมรับเลยว่า ตัวจริงสวยกว่าในรูปมาก เขาชักอยากจะเข้าไปสำรวจร่างกายของเธอให้มากกว่าที่ตาเห็นเสียจริง

“มีอะไรกินบ้างครับ วันนี้ข้าวยังไม่ตกถึงท้องเลย “ชายหนุ่มมุ่งตรงไปยังโต๊ะอาหาร

“วันนี้ป้าทำของโปรดที่คุณคาลอสชอบทุกอย่างเลยค่ะ มีต้มยำกุ้ง ปลากระพงทอดน้ำปลา กุ้งอบวุ้นเส้นและผัดไทจานโปรดของคุณ ทานให้อร่อยนะคะ”

“ครับ”

“อ้อ สักพักช่วยตามผู้หญิงคนนั้นขึ้นไปพบผมข้างบนหน่อย”

“ได้ค่ะ”

ชายหนุ่มเข้ามานั่งรอหญิงสาวในห้องทำงานนานหลายสิบนาที พลางเซ็นเอกสารไปอย่างหงุดหงิด

‘นี่หล่อนกล้าดียังไงถึงให้เขารอนานได้ขนาดนี้’ ไวเท่าความคิดชายหนุ่มตรงไปเปิดประตูเพื่อที่จะลงไปตามหญิงสาว แต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าเมื่อลูกบิดประตูถูกเปิดออกโดยร่างบางที่เขาต้องการเจอ

“...” ไม่มีคำพูดใดออกมาจากปากของทั้งสองคน

“หึ สวัสดีน้ำเหนือ นัดครั้งแรกก็มาสายเลยนะ เธอนี่กล้าดีนี่” ชายหนุ่มพูดพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆร่างบางและใช้สายตาคมจ้องมองหน้าของหญิงสาวอย่างคาดโทษ

“คะคือ ฉันเพิ่งจะช่วยงานในครัวเสร็จไปเมื่อกี้”ร่างเล็กตัวสั่นอย่างกับลูกนก ชายหนุ่มเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจเมื่อได้แกล้งคนตัวเล็ก

“หึ! เอาหล่ะ เธออยู่ที่นี่ในฐานะอะไรต่างก็รู้ดี เธอต้องทำงานทั้งหมดภายในบ้านและอีกอย่างเธอต้องคอยปรนนิบัติฉัน”

“เอ่อคะคือฉันต้องอยู่ที่นี่จนถึงเมื่อไหร่”

“ภายใน1ปีเธอจะเป็นอิสระทันที”

ท่าทีหวาดกลัวของร่างบางไม่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสงสารแม้แต่นิดเดียว ‘หึ จะมารยาไปถึงไหน’

“แล้วฉันจะแน่ใจได้ยังไง”หญิงสาวเอ่ยถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

“หึ ฉลาดเหมือนกันนี่ “

ปึก!

“อ่านและเซ็นซะ สัญญาฉบับนี้จะการันตีว่าฉันจะปล่อยเธอไป”ชายหนุ่มโยนเอกสารลูกหนี้ลงไปยังโต๊ะทำงาน

เธออ่านสัญญาและลงมือเซ็นทันที