ไสหัวไป!!

“เป็นสตรีหากทำตัวไม่งาม บรรพบุรุษเจ้าคงไม่รับไหว้” ซู่เยว่ถิงจัดการพันผ้าห่มรอบตัวก่อนจะขยับขึ้นมานั่งดีๆ มองชายผู้นั้นอย่างจริงจัง

“บรรพบุรุษคงขับไล่ข้าออกจากตระกูลแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่ส่งข้ามาสังเวยแม่ทัพที่ทำตัวลึกลับ แม้แต่หน้าตาก็น้อยคนนักที่จะเคยเห็น แต่สตรีที่ส่งมาทีไรหายเงียบเพราะถูกฆ่าตาย อำมหิตนัก!!” นางบอกอย่างไม่แยแสก่อนจะมองสำรวจรอบๆตัว เมื่อสายตาคุ้นชินกับความมืด พบว่าเรือส่งสินค้าลำใหญ่นี้เต็มไปด้วยเครื่องทอง!! ใช่!! ทั้งหมดคือเครื่องทองจริงๆ ทั้งเครื่องประดับ ถ้วยโถโอชาม แม้แต่เก้าอี้ก็ยังเป็นทอง!!

ถัดมาอีกฝั่งที่นางอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นห้องนอน เพราะมันมีเตียง มีโต๊ะหนังสือ และมีอาวุธ!!

“ท่านเป็นพ่อค้าทอง หรือพ่อค้าอาวุธกันแน่” ปริมาณที่เยอะพอๆกันชักทำนางสงสัย

“อืม หรือว่าข้าอาจจะเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดที่นี่” ปากบางเบ้ออกเมื่อเห็นท่าทางหยิ่งจองหองของเขา

“อืมมม ดีแล้วๆ ท่านเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยก็ดี เช่นนั้นข้าสมัครเป็นลูกจ้างท่าน เงินแล้วแต่ท่านจะให้หรือจะไม่ให้ข้าก็ไม่ว่าขอแค่…ช่วยข้าจากคนพวกนั้นก็พอ” นางคุกเข่าลงก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาประสานเพื่อให้เขาเห็นว่านางร้องขอเขาจริงๆ

“ไม่รับ!!”

“ท่านคิดทบทวนดูหน่อย แม้ข้าจะเป็นสตรี แต่ท่านก็เห็นข้ายอมแพ้เรื่องยากๆพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ท่านมีข้า ข้ารับรองว่าข้าจะทำให้ท่านร่ำรวย” นางเอาเรื่องร้ำรวยมาหว่านล้อม แม้ความเป็นจริงในใจนางอยากจะนอนสบายๆหลบหลีกจากผู้คนไปร่ำสุราตามหุบเขาต่างๆก็ตาม ในโลกเดิมชีวิตนางวุ่นวายจนหาความสงบสุขไม่ได้

มีช่วงได้พักสมองก็ตอนที่ถูกจับไปขังเท่านั้น แต่ด้วยสถานการณ์ถูกตามฆ่าเช่นนี้นางจะใช้ชีวิตเป็นปลาเค้มเช่นนั้นได้อย่างไรกัน หนทางเดียวคือขอความช่วยเหลือจากบุรุษตรงหน้าและที่สำคัญ…เขาร่ำรวยเพียงนี้การรักษาสมบัติต้องเก่งกาจประมาณนึง นางคิดว่านี่คือโล่กำบังที่ดีในระหว่างที่นางฟื้นฟู และฝึกฝนร่างกายของซู่เยว่ถิง นางต้องกลับมามีเรี่ยวแรงดังเช่นชีวิตในโลกก่อนให้ได้ ไม่เช่นนั้นคงใช้ชีวิตในเมืองกักขฬะที่มีเพียงบุรุษที่พร้อมล่าหัวนางไปเซ่นไหว้แม่ทัพโหลวผู้นั้นได้ยากลำบาก!!

“เจ้ามีอะไรมาแลกเปลี่ยน” เขาถามนางด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ

“ข้า…ขอเวลาปรับสภาพร่างกายหน่อย ฝึกฝนเพิ่มอีกนิด ข้าสามารถ…คุ้มกันท่านได้” นางไม่หลบตาเขา แม้ยามสบตาคมดุจะมีความรู้สึกหวาดกลัวเล็กๆแทรกเข้ามา…เหมือนจริงๆ เหมือนเขาคนนั้น คนที่ขังนางไว้ในห้องใต้ดิน!!…

“ใช้เวลาเท่าไหร่กัน”

“3เดือน!!” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันกับคำพูดของนาง

“อ่อ ที่นี่คงนับข้างขึ้นข้างแรม หรืออาจจะนับเป็นวัน” นางพึมพำกับตัวเองก่อนยกนิ้วขึ้นมาคำนวน

“100วัน เท่านั้น!!” ริมฝีปากบางเฉียบยกมุมปากขึ้นคล้ายเป็นเรื่องตลกของเขา

“10วัน!! หากทำไม่ได้เจ้าก็ไสหัวไป!!“