Chapter 6

รตีเดินลงจากลิฟ พร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ภาพติดตาที่ชายหญิงคลอเคลียกันอยู่บนที่นอน

"พี่รตี" รตีตกใจเสียงไบรอันที่มายืนรอเธอที่หน้าลิฟต์

"ไบรอันพี่ตกใจหมดเลย" พร้อมเสียงลิฟต์ที่ถูกเปิดออก

ชะเอมเดินออกมาด้วยหน้าตาระรื่นเธอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข  รตีมองชะเอมที่เดินผ่านไปพร้อมนึกถึงภาพในห้อง

"พี่รตี" ไบรอันเรียกรตี รตีได้สติเธอจึง  บอกกับไบรอันไปเพียงสั้นๆ

"พี่ไปกินน้ำก่อนนะ รู้สึกคอแห้ง แล้วก็..ช่วยเก็บรถนี้ไปที่ห้องครัวที" หญิงสาวพูดเสร็จก็ได้เดินออกไปทันที

ไบรอันได้ยืนมองตามหลังของรตี พร้อมแอบสงสัยว่ารตีเป็นอะไรไป

รตีได้ยืนกินน้ำอยู่ และในขณะนั้นเองผู้จัดการก็ได้เดินมาหารตี จึงได้เห็นรตียืนเหม่อถือแก้วน้ำอยู่

"รตี" เสียงผู้จัดการเรียกรตีทำให้รตีตกใจเธอเผอบีบแก้วพลาสติกในมือ ทำให้น้ำกระเด็นออกมา ผู้จัดการตกใจและถามรตีด้วยความเป็นห่วง

"รตีเป็นอะไร ไม่สบายเหรอ" ผู้จัดการถามรตีทันที

"ไม่ค่ะ...สบายดีค่ะ ว่าแต่ผู้จัดการมีอะไรจะให้รตีทำหรือเปล่าคะ"

รตีถามผู้จัดการด้วยความสงสัยเธอเห็นผู้จัดการเสียงหอบ

"ผมเดินตามหาคุณจนเหนื่อยแล้วเนี้ย พอดีคืนนี้ผมจะให้คุณไปบริการดูแลคุณเวย์กัสนะ" รตีตกใจอย่างมาก

"ห๊ะ" เสียงอุทานของรตีทำให้ผู้จัดการตกใจและเอ่ยปากถามรตีทันที

"มีปัญหาหรอ" รตีรีบปฏิเสธทันที

"เปล่าค่ะ "

"งั้นก็ไป แล้วอย่าให้ใครรู้ โดยเฉพาะชะเอม"

รตีทำหน้างุนงง พร้อมมองหน้าผู้จัดการ "ทำไมหรอคะ" รตีถามเพราะอยากรู้

"เอาน๊า...เธอก็ไปดูเเลคุณเวย์กัสเถอะ"

รตีถึงกุมขมับทันที พร้อมถอนหายใจ

เวลา 21:00น

รตีได้เดินไปที่ห้องคุณเวย์กัสพร้อมอาหารว่าง รตีได้เดินไปหยุดที่ประตู ที่มีบอดี้การ์ดสองคนยืนอยู่เฝ้าอยู่ และพวกเขาก็ทำเช่นเคยคือเปิดดูอาหารที่รตีถือมาหลังจากที่เปิดดูความเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเปิดประตูให้กับรตี

รตีแอบกลัวเล็กน้อย เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่และเริ่มก้าวเท้าเข้าไปในห้อง

แต่เธอต้องโล่งใจเพราะในห้องไม่ได้มีแค่เธอกับเวย์กัสสองต่อสอง รตีถอนหายใจและเริ่มทำหน้าที่บริการของตนเสริฟน้ำรินเหล้าให้กับคู่สนทนาของเวย์กัส

ซึ่งคู่สนทนาของเวย์กัสได้เห็นรตีจึงเผยให้เห็นรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ออกมาทำให้รตีตกใจ เธอได้ขยับไปด้านหลังของเวย์กัสเพียงสองก้าวเท่านั้น เวย์กัสแอบชอบใจเล็กน้อยที่เห็นท่าทีของรตี ทำให้เขาต้องการอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้มากขึ้น

เขาได้หันกายไปหารตี พร้อมดึงมือรตีมานั่งที่ตัก

หญิงสาวตกใจเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงแท่งที่ทิ่มตรงขาเธอ และเวย์กัสได้กอดรัดที่เอวบางๆ ของรตี กลิ่นหอมจากตัวเธอทำให้เวย์กัสหลงไหล เขารู้สึกผ่อนคลายที่ได้อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ เฉกเช่น รตี เธอได้กลิ่นเหล้าที่ปนกับกลิ่นบุหรี่ที่ติดตามเสื้อของชายหนุ่มแต่กลิ่นนั้นกลับหอมชวนให้หลงไหล เพราะมีกลิ่นของน้ำหอมปนอยู่ด้วย

รตีนั่งเกร็งที่ตักของเขาอยู่นาน เวย์กัสได้พูดเรื่องธุรกิจกับคู่สนทนาอย่างจริงจัง ซึ่งรตีหญิงสาวก็ตั้งใจฟังเช่นกัน  เวย์กัสจึงบอกให้พอเพียงเท่านี้และเขาได้นัดกับคุณกิตติคู่สนทนานักธุรกิจรายใหญ่ของเขาให้มาในวันพรุ่งนี้

รตีจึงจะลุกขึ้นยืน แต่เวย์กัสได้กอดรัดที่เอวบางของเธอ รตีตกใจเล็กน้อย เธอรู้สึกเกร็งและเมื่อยขามาก เพราะเธอไม่กล้าทิ้งน้ำหนักไปที่ขาของเขาเพราะกลัวเขาจะเมื่อย

"คุณเมื่อยมั้ย" เสียงทุ่มของชายหนุ่มทำให้รตีแอบตกใจเล็กน้อย

"ไม่ค่ะ" รตีพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

"เธอชื่ออะไร" ชายหนุ่มถามรตีด้วยเสียงที่เยือกเย็น ทำให้รตีแอบกลัวว่าตนจะทำอะไรผิดไป

"รตี ค่ะ" รตีพูดเสียงเบา

"อื้มม" เสียงในลำคอของชายหนุ่ม เสียงนี้ทำให้รตีนึกถึงสิ่งที่เห็นเมื่อกลางวัน หญิงสาวรีบกุมขมับแล้วรีบผละตัวลุกออกจากตักเวย์กัสในทันที

"ถ้าคุยธุระเสร็จแล้ว และฉันก็ทำหน้าที่เสร็จแล้ว ฉันขอตัวนะค่ะ" รตีเอยกับเวย์กัสชายหนุ่มด้วยน่าตาที่กังวล

ชายหนุ่มยืนขึ้นรีบคว้าตัวรตีเข้ามาในอ้อมกอด เขายืนโอบกอดรตีจากด้านหลัง

"ขอเวลา 3นาทีพอ" รตีได้แต่สงสัยว่าเขาจะทำอะไร

เวย์กัสยืนหลับตาลงในอ้อมกอดที่มีรตีอยู่ตอนนี้เวย์กัสเหมือนจะหลับเพราะเขาได้ทิ้งน้ำหนักตัวมาที่เธอ รตีจึงรีบเรียกเวย์กัสในทันที เขาลืมตาขึ้นพร้อมคลายมือออกจากตัวเธอ

"ผมต้องการ" เวย์กัสพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมทำให้รตี งง เขาได้จับที่แก้มของรตีหญิงสาว พร้อมปากหนาที่บรรจงจูบริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของรตี