Chapter 5

ทุกอย่างผ่านมาด้วยดี รตีได้เข้ามาทำงานที่โรงแรม

เธอสวมด้วยชุดสีครีมเป็นชุดเซ็ทกระโปร่ง ยาวถึงหัวเข่า

อาจจะด้วยชุดที่รัดรูปกับรูปร่างของรตีพอดี จึงทำให้เห็นสัดส่วนของเธอได้อย่างชัดเจน ส่วนเว้าส่วนโค้งในรูปร่างของเธอ ผมดำเงางามที่ลอนปล่อยยาวพร้อมหน้าที่แต่งเติมดูรวมๆ แล้วเธอสวย ผู้จัดการให้เธออยู่ในแผนกต้อนรับและดูแลแขก

"รตี เริ่มงานวันแรกทำใจหน่อยนะ อาจจะเหนื่อยหน่อย"

ชายหนุ่มเข้ามาบอกกับรตี

"อื้มม ...ว่าแต่คุณรู้จักชื่อฉันแต่ฉันไม่รู้จักชื่อคุณเลย" รตีถามกลับพร้อมมองหน้าคู่สนทนา

"อ๋อ..ผมชื่อไบรอันนะ อายุน่าจะน้อยกว่าพี่รตีสัก ปีสองปีได้" ไบรอันอายุ20 รตีอายุ 24

"อายุ20ปี แต่ทำไมมาทำงานล่ะ ไม่เรียนหนังสือเหรอ" รตีถามด้วยความแปลกใจ

"เรียนครับแต่ก็เรียนบ้างบางเวลา" ไบรอัน  ตอบกลับรตีด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร หนุ่มน้อยวัยใสน่าตาหล่อเหลา

ในขณะนั้นผู้จัดการได้เดินมาหารตีและพนักงานทุกคน

"วันนี้อาจจะมีแขกที่มาพักที่นี่ ผมจะให้คุณชะเอมต้อนรับแขกคนนี้ แล้วห้ามพลาดเด็ดขาด แขกคนนี้ต้องต้อนรับอย่างดี"

ผู้จัดการพูดบอกกับพนักงานทุกคน และผู้จัดการก็ได้มองไปที่รตี เขาเอยกับรตีเล็กน้อย

"วันนี้ถ้าไม่มีอะไร ก็พยายามห่างจากแขกคนนี้นะ ถ้าทำผิดหรือทำให้เขาไม่พอใจ เขาอาจจะทำให้โรงแรมเราพินาศได้"

ผู้จัดการเอยบอกกับรตีพร้อมกุมขมับเล็กน้อย และเดินหนีออกไป พนักงานทุกคนได้เตรียมตัวกันอย่างดี ชะเอมดีใจอย่างออกนอกหน้านอกตา เพราะเธอดีใจมากที่จะได้ต้อนรับแขกคนสำคัญคนนี้

"พี่ชะเอม อะไรจะดีใจขนาดนั้น" นิ่มรุ่นน้องที่อยู่แผนกต้อนรับเช่นกันก็ได้ถามกับชะเอม รตีมองหน้าไบรอัน

"แขกคนนี้เป็นใครเหรอ สำคัญกับโรงแรมนี้ยังไง"

ไบรอันมองหน้ารตีพร้อมพูดกับรตีว่า

"เอาน๊าา ทางที่ดีพี่อยู่ให้ห่างจากเขาเถอะ"

ไบรอันพูดพร้อมมองหน้ารตี ในขณะนั้นทุกคนยืนเรียงแถวคนละฝั่ง เว้นทางเดินตรงกลางให้กับแขกคนสำคัญคนนี้

ชายหนุ่มที่ลงจากรถ พร้อมบอดี้การ์ดนับสิบกว่าคน ประกบข้าง และลูกน้องคนสนิทเดินตามสองคน ชายหนุ่มร่างกายกำยำสวมชุดสูทสีดำทั้งชุด ดูดีมีภูมิฐาน รตีได้แอบมองหน้าชายหนุ่มคนนี้เธอจึงได้เห็นว่าชายคนนี้ คือคนที่เดินชนกับเธอที่ร้านอาหาร

และในขณะนั้นชายหนุ่มก็ได้จ้องมองมาที่รตี ทำให้รตีสะดุ้งเล็กน้อย และก้มหน้าลงทันที ชายหนุ่มเดินมาและได้หยุดที่ตรงหน้าของรตี รตีเธอเกร็งไปทั้งตัว เธอแอบหวั่นใจกลัวจะทำอะไรผิดไป เพราะเผลอไปมองหน้าเขาจนได้

ชายหนุ่มได้ยื่นมือออกมา รตีตกใจรีบหลับตาลงทันที

แต่แท้จริงแล้วชายหนุ่มยื่นมือไปโอบเอวชะเอมที่ยืนข้างๆ รตี รตีลืมตาขึ้นและถอนหายใจเฮือกใหญ่ ชายหนุ่มได้โอบเอวชะเอมเข้า ลิฟต์ไปพร้อมบอดี้การ์ดในทันที

พนักงานทุกคนต่างพากันแยกย้ายไปเตรียมอาหารและความสะดวกสบายให้กับชายหนุ่มที่พึ่งเดินจากไป

"พี่รตี เกือบไปแล้วนะ" ไบรอันเดินมาพร้อมพูดกับรตี รตีจึงรีบถามกับไบรอัน

"ไบรอันผู้ชายเมื่อกี้เป็นใครเหรอ" ไบรอันมองรอบๆ พร้อมกระซิบที่ข้างหูรตี

"นั่นหน่ะ..คุณเวย์กัส มาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในหลายประเทศ พยายามอย่าเข้าใกล้เขาล่ะ" ไบรอันพูดย้ำกับรตี พร้อมเหลือบตาไปมองรตีเล็กน้อยและเดินหนีไป

"รตีเอาอาหารขึ้นไปเสริฟคุณเวกัสด้านบนหน่อยสิ"  รตีรีบนึกถึงคำพูดของไบรอันว่าเขาน่ากลัวมาก เธอจึงคิดว่าจะรีบปฏิเสธทันทีแต่เธอนึกได้ว่านี้คืองาน อีกอย่างชะเอมก็อยู่ด้วยคงไม่หน้ากลัวเท่าไหร่

รตีได้เดินพร้อมรถเข็นที่มีอาหารอยู่ หญิงสาวได้เข็นไปหยุดที่หน้าห้องที่มีบอดี้การ์ดสองคนยืนเฝ้าอยู่ บอดี้การ์ดได้เปิดดูอาหารและให้รตีเข้าไปในห้อง บอดี้การ์ดเปิดประตูให้กับรตี  รตีได้ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง แต่ก็ไม่เจอใครเลยสักคน

รตีจึงได้เดินไปที่โต๊ะอาหาร พร้อมเปิดฝาคลุมอาหารออก หญิงสาวเริ่มจัดวางอาหารลงบนโต๊ะ

"อึก...คุณเวย์กัส" เสียงหญิงสาวที่แหบพร่าและเสียง "อื้มม" ในลำคอของชายหนุ่ม

รตีมองไปที่ต้นเสียงที่ประตูได้ถูกแง้มออกเล็กน้อย ทำให้ได้เห็นคนสองคนที่อยู่ในห้อง รตีรีบเอามือปิดปากตาเบิกโต ชายหญิงที่นอนคลอเคลียกันบนที่นอน โดยไม่มีเสื้อผ้า

เธอจึงรีบเดินออกทันที สายตาคมกริบได้เหลือบมองมาทางรตีเล็กน้อยแต่เธอเดินออกไปแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้สนใจและเขาก็ได้ทำภารกิจของเขาต่อ